Είναι, άραγε, μόνον η ματιά που ρίχνει π.χ. ένας άστεγος σε κάποιο βιβλίο ή, άλλη μέρα και σε άλλο μέρος, άλλος άστεγος, η ματιά που ρίχνει στα σκουπίδια;
Είναι αυτές οι δύο, διαφορετικές και για διαφορετικούς λόγους, ματιές που ορίζουν, ας υποθέσουμε, το ζήτημα των αστέγων, στην Ελλάδα, σήμερα, το είδος ή την ποιότητά τους;
Ή, μήπως, η δική σου ματιά, εσένα, του θεατή, σε κάνει να ξεχωρίζεις είδη και ποιότητες, σε μια κατηγορία συνανθρώπων μας, που όλο και μεγαλώνει κατά τη γνώμη μου, και που, ανεξαρτήτως αν διαβάζουν (σπάνιο) ή αν ψάχνουν στα σκουπίδια (συνηθισμένο), τους συνδέει καταλυτικά το γεγονός πως και οι δύο είναι άστεγοι;
Με διαφορετική προέλευση, κοινωνική είτε μορφωτική, έστω (αν και αυτό είναι ακόμα μία υπόθεση), αλλά ποια σημασία έχουν οι προελεύσεις, όταν πια έχεις χάσει και το ελάχιστο: ένα σπίτι κι ένα κρεβάτι.
Οι σκηνές είναι πραγματικές.
Η πρώτη: Βράδυ της περασμένης εβδομάδας. Τρίτη. Χιονίζει. Κατηφορίζω, καλά ντυμένος, τη Σταδίου. Είναι κάπου να μιλήσω, για κάποιο βιβλίο, και δουλεύω στο μυαλό μου τον πρόλογο (την πρώτη εντύπωση!). Αιφνιδίως, με αποσπά θέαμα, πρωτοφανές σε μένα, γι’ αυτό και επιβραδύνω το βήμα: άνθρωπος στη σούδα εισόδου ακατοίκητου κτιρίου, σκεπασμένος με παλιοκουβέρτες, κουκουλωμένος με σκούφο, πλαγιαστός, στο φως του πεζοδρομίου, διαβάζει ένα βιβλίο. Μου ’ρθε να τον ρωτήσω, ποιο; Ντράπηκα.
Σκηνή δεύτερη: Σάββατο πρωί. Διονυσίου Αρεοπαγίτου, έναντι Μουσείου Ακροπόλεως. Ανηφορίζω. Από την αντίθετη κατεύθυνση κατηφορίζει κάποιος, εμφανώς φευγάτος, που όμως κρατάει χάρτινο ποτήρι και κάτι πίνει! Ανάμεσά μας, σκουπίδια από αδειασμένη πλαστική σακούλα. Πλησιάζουμε. Συναντιόμαστε ακριβώς στα σκουπίδια.
Εγώ: σκέφτομαι τον αχαρακτήριστο που άδειασε τη σακούλα (αν δεν ήταν και σκύλος αδέσποτος!).
Αυτός: παραμερίζει με τη μύτη του παπουτσιού, δεξιά-αριστερά, τα σκουπίδια και μονολογεί απογοητευμένος: «Δεν έχει τίποτα!». Ηταν ζήτημα ματιάς…
