Μια πρόεδρος στα ντουζένια της

Ζοχαδιάστηκαν αρκετοί όταν πληροφορήθηκαν πως η Ζωή Κωνσταντοπούλου θα στρογγυλοκαθίσει στον θώκο του προέδρου της Βουλής. Ακόμα κι η γραμματική, υπαγορευμένη από την ανδρική νομενκλατούρα, μοιάζει να διαμαρτύρεται: «Του προέδρου της Βουλής», λες κι είναι αδιανόητο να ζεσταίνει γυναικείος πισινός την εν λόγω καρέκλα. Δεύτερη πολιτικός γένους θηλυκού η Ζωάρα, που καταλαμβάνει το αξίωμα· το τρίτο τη τάξει της Πολιτείας. Αλωσε πρώτη το αρσενικό κάστρο η Αννα Ψαρούδα-Μπενάκη, καθηγήτρια Ποινικού Δικαίου και κόρη ναυάρχου (για να θυμηθούμε τη γνωστή ατάκα στην αθάνατη ταινία «Η βίλα των οργίων»), το 2004. Η βουλευτής της Ν.Δ. διήγε τότε το εβδομηκοστό έτος της. Η Ζωή φαντάζει φρεσκαδούρα μπροστά της, καθώς προ τετραμήνου έσβησε τριάντα οκτώ κεράκια στην τούρτα των γενεθλίων της. Πρόκειται για το νεότερο πρόσωπο από καταβολής ελληνικού κράτους που θα διευθύνει τις νυσταλέες συζητήσεις των εκλεκτών του πόπολου.

Ωρύονται οι αντίπαλοί της του ΠΑΣΟΚ και ιδίως της Ν.Δ. Τους ενοχλεί το εκρηκτικό ταμπεραμέντο της περισσότερο από το ότι το στόμα της δουλεύει με μοτεράκι· δεν εννοεί να το κλείσει εάν προηγουμένως δεν απαγγείλει και την τελευταία παράγραφο των Αθλίων του Βίκτωρος Ουγκώ. Διαθέτει βέβαια το κοκαλάκι της νυχτερίδας· όσοι βουλευτές του πάλαι ποτέ δικομματισμού διασταύρωσαν τα ξίφη τους με το δρεπανοειδές γιαταγάνι της πήραν πόδι από το σεπτόν τέμενος της Δημοκρατίας, ήγουν τους έφαγε αμάσητους η μαρμάγκα του εκλογικού νόμου, με πρώτο και καλύτερο τον εκ Χανίων επίδοξο διώκτη της Μαρκογιαννάκη. Δυστροπούν, όμως, και οι ψηφοφόροι της, οι οποίοι ευελπιστούσαν να ξεδιπλωθούν τα χαρίσματά της σε κάποιο υπουργείο αιχμής. Τη φαντάζονταν στο Εσωτερικών, να ανοίγει διάπλατα τις πόρτες του Δημοσίου και να υποδέχεται ολολύζουσα στο κατώφλι τους χιλιάδες απολυμένους και διαθέσιμους, ή τουλάχιστον στο Δικαιοσύνης, να βάζει λουκέτο διά παντός στις απάνθρωπες φυλακές τύπου Γ’.

Η θέση της προέδρου του Κοινοβουλίου, βλέπετε, προορίζεται συνήθως για βετεράνους πολιτευτές. Σαν να κληρονομεί ο άρτι αναδειχθείς επικεφαλής του κόμματος γηραιούς, δύστροπους και ενοχλητικούς παρατρεχάμενους του πατέρα, του θείου ή του τέως ηγέτη και να τους αποστρατεύει τάχα μου τιμητικά, βάζοντάς τους να χασμουριούνται πάνω απ’ το μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη, κάνοντας χάζι τα τσολιαδάκια. Η Ζωάρα, αντιθέτως, βρίσκεται στα ντουζένια της, στην αφετηρία της διαδρομής της. Ο πατέρας της, έπειτα από διώξεις τον καιρό της χούντας, ένταξη σε μειοψηφικούς σχηματισμούς της Αριστεράς τα χρόνια της μεταπολίτευσης, υπουργοποίηση σε αμφιλεγόμενες κυβερνήσεις και αρχηγία σ’ έναν ασθενικό ΣΥΝ, παρ’ ολίγον να διαβεί τους κήπους του Προεδρικού Μεγάρου. Τα ’φερε η συγκυρία να λάχει στη θυγατέρα του ν’ ανάψει τούτο το ιδιότυπο πολιτικό τζάκι και για τους δυο. Και το κάνει με φλόγα ψυχής. Ηδη μπήκε στην εμπροσθοφυλακή της διεκδίκησης των γερμανικών επανορθώσεων και προτίθεται να στήσει εξεταστικές για το Μνημόνιο, τα εξοπλιστικά και τα λοιπά σκάνδαλα. Την κατηγορούν ότι κλείνει το μάτι στη Χ.Α. Ατιμο πράγμα η δημοκρατία ωστόσο. Οφείλεις, όταν τη διακονείς, να αντιμετωπίζεις ισότιμα ακόμα και τους θανάσιμους εχθρούς. Ποιος ξέρει; Αύριο μπορεί να βρεθούν άλλοι στην ανάγκη της.