Πες τη κι ας πέσει χάμω

Μια καλημέρα είν’ αυτή, πες τη κι ας πέσει χάμω… Περίπου ένα χρόνο τώρα συναντιόμαστε στον πρωινό περίπατο. Σχεδόν καθημερινά, στο ίδιο σημείο. Καλημέρα δεν λέμε. Δεν αποποιούμαι της ευθύνης, αλλά η καλημέρα θέλει το βλέμμα της. Μου έλεγε κάποτε φίλος, ότι αν η γυναίκα σου δεν σε θέλει πια, δεν θα την καταλάβεις από το σώμα (αν προσέρχεται στην ερωτική πράξη ή όχι), θα την καταλάβεις από το φιλί: αν σε φιλάει και πώς.

Πιστεύω πως το φιλί της καλημέρας είναι το βλέμμα∙ πρώτα διασταυρώνονται τα βλέμματα, μετά έρχεται η καλημέρα. Ο άνθρωπός μου, ενώ τον κοίταξα, τον ξανακοίταξα, μέρες, ματιά δεν γύρισε∙ αμηχανία του ασανσέρ: κοιτάμε το δάπεδο, μήπως και άφησε κάτι το… σφουγγαρόπανο της καθαρίστριας! Λένε πως ο συντομότερος χρόνος εν Ελλάδι είναι από τότε που ανάβει το πράσινο μέχρι τη στιγμή που κορνάρει ο από πίσω. Ο πιο αργός χρόνος, είναι από το ισόγειο στον πρώτο, όταν στο ασανσέρ δεν είσαι μόνος…

Ετσι αποφάσισα να σπάσω πρώτος τη σιωπή∙ να πω την καλημέρα (κι ας πέσει χάμω). Το είδα… επιστημονική φαντασία. Φαντάσου, σκέφτηκα, να γινόταν μεγάλη καταστροφή (να μην προλάβαινε ο… Μπρους Γουίλις), να επιβιώναμε μόνον οι δύο, να συναντιόμασταν στους περιπάτους, μες στα πυρπολημένα δάση και τα λεηλατημένα σουπερμάρκετ, και να μη λέγαμε καλημέρα!

Στο… διάλειμμα, που ξανασκέφτηκα το ζήτημα, ένιωσα πως η… επιστημονική φαντασία, ούτε πολύ επιστημονική είναι ούτε τόσο φαντασία. Μπορεί καλημέρες να λέμε και να παίρνουμε, αλλά μάλλον από συνήθεια, παρά σαν καθαρή ευχή, που τη δίνουμε και την εννοούμε. Λείπει η αγνότητα της καλημέρας, της επαφής. Παραγίναμε καχύποπτοι…

ΥΓ. Μια καλημέρα, αντί άλλης αναφοράς στη σημερινή επέτειο του Πολυτεχνείου. Γιατί περίσσεψε το… εντεταλμένο μίσος. Το… διασκεδάζουν κι από πάνω! ΜΑΤ: Μονάδες Ανεκδιήγητου Τρόμου.