Γεννήθηκε στην Πάτρα. Ο Νίκος Γερασσιμόπουλος ζει και εργάζεται στη Γαλλία εδώ και 25 χρόνια. Είναι φετινός πρωταθλητής Γαλλίας στο 47/2 (είδος παιχνιδιού στο γαλλικό μπιλιάρδο).
Του αρέσει να ασχολείται με τη μαγειρική (πρώην μάγειρας), γυμνάζεται, πηγαίνει κολυμβητήριο, δεν πίνει, δεν καπνίζει, προσέχει τη διατροφή του χωρίς όμως υπερβολές γιατί πιστεύει πως ένας επαγγελματίας παίκτης του μπιλιάρδου πρέπει να είναι σε καλή φόρμα, όχι όμως να είναι και ασκητής. Εχει έρθει στην Ελλάδα για λίγες ημέρες και δέχτηκε με χαρά να μας δώσει μια συνέντευξη.
– Νίκο, πώς ασχολήθηκες με το μπιλιάρδο;
Οσο ήμουν στην Ελλάδα δεν έπαιζα μπιλιάρδο. Ασχολιόμουν με το ποδόσφαιρο. Επαιζα στην Γ΄ Εθνική στην Αχαϊκή Πατρών. Ετρεχα κιόλας στα 400, 800 και 1.500 μέτρα και έκανα και μότο κρος. Μετά έπαθα ένα ατύχημα με μηχανή, χτύπησα το πόδι μου και σταμάτησα. Κατόπιν πήγα στη Γαλλία, γνώρισα την πρώην γυναίκα μου, έγινα μάγειρας γιατί μου άρεσε η μαγειρική και επειδή δεν μπορούσα να ασχοληθώ με τον αθλητισμό ασχολήθηκα με το μπιλιάρδο. Ηταν το 1989. Ημουν 26 χρονώ. Σχετικά μεγάλος. Ενας φίλος μου, καλός παίκτης, μου έδειξε τα πρώτα βήματα. Μετά τον πρώτο χρόνο με παρότρυνε να κάνω μαθήματα με τον Κονεσόν. Εκεί κατάλαβα ότι το μπιλιάρδο μαθαίνεται. Τη διδασκαλία του, εάν τη μάθεις, εάν την αποδεχτείς, γιατί είναι δύσκολη, εκλεκτική, θα σε πάει ψηλά. Εκανα μαθήματα μαζί του κοντά στα 10 χρόνια. Για μένα το μπιλιάρδο είναι φιλοσοφία ζωής. Με βοήθησε να κοντρολάρω τα άγχη μου , να βρω τον εαυτό μου.
– Νομίζεις ότι μπορεί κάποιος σε λίγο διάστημα να μάθει να παίζει;
Ναι. Μπορεί να μάθει. Εγώ σε ένα χρόνο έπαιζα πολύ καλά. Τώρα όμως λέω ότι τότε δεν ήξερα. Αλλο πράγμα είναι να στεκάρεις καλά, να κάνεις πόντους και άλλο πράγμα είναι να μάθεις να κοντρολάρεις τις μπίλιες. Με λίγα λόγια, να είσαι εσύ ο κυρίαρχος, ο αρχηγός του παιχνιδιού.
– Είσαι και δάσκαλος μπιλιάρδου. Τι χρειάστηκε για να γίνεις;
Ναι, είμαι διπλωματούχος κρατικός δάσκαλος μπιλιάρδου. Στη Γαλλία για να γίνει κανείς δάσκαλος σε οποιοδήποτε σπορ, πρέπει να πάρει δίπλωμα από το υπουργείο Αθλητισμού και από την Ομοσπονδία. Για ένα χρόνο έκανα μαθήματα Βιολογίας, Ανατομίας, Ψυχολογίας, Παιδαγωγικής και μαθήματα για τους νόμους που διέπουν όλα τα σπορ. Αυτό βοηθάει στο να έρθεις κοντά στον μαθητή, να καταλάβεις ποια είναι τα ψυχικά και σωματικά του στοιχεία για να τον κάνεις να κατανοήσει όσο γίνεται καλύτερα αυτό που έχεις να του διδάξεις. Κάθε μήνα έδινα διαγωνίσματα πάνω στην ύλη που είχα διδαχτεί. Μετά, αφού πέρασε ο χρόνος, ο καθένας από εμάς (ξεκινήσαμε 270 και μείναμε 30!) διάλεξε αυτό που ήθελε να ακολουθήσει. Εγώ διάλεξα το μπιλιάρδο. Εδωσα γραπτές εξετάσεις για το πώς γίνεται το κουλέ, το κλαυστό, ο μασές κ.ά. Κατόπιν πήρα κάποιον που μου υπέδειξε η επιτροπή, άσχετο με το μπιλιάρδο και μέσα σε 20 λεπτά έπρεπε να του μάθω, κατόπιν κλήρωσης, ένα τεχνικό χτύπημα. Μου έτυχε το αμερικέν και τα φάλτσα. Ευτυχώς το κατάλαβε. Στην ουσία η επιτροπή εξετάζει τη μεταδοτικότητα που έχεις σαν δάσκαλος. Ετσι, διδάσκω μπιλιάρδο από το 2010.
– Πώς αντιμετωπίζει η Γαλλία το μπιλιάρδο; Υπάρχουν σχολές, ομοσπονδία; Επιδοτούνται;
Ναι. Επιδοτούνται από το κράτος. Η γαλλική ομοσπονδία μπιλιάρδου επιχορηγείται με 150.000 ευρώ ετησίως.
– Πόσο θα κοστίσει σε κάποιον η εκμάθηση του μπιλιάρδου;
Θα του κοστίσει 270 ευρώ τον χρόνο. Αυτό περιλαμβάνει μιάμιση ώρα μάθημα την εβδομάδα και προπόνηση όσες ώρες θέλει, σε θερμαινόμενα τραπέζια και σε χώρο που έχει τις ιδανικές συνθήκες για να διεξαχθεί το παιχνίδι. Αυτά όμως είναι δημοτικά club. Υπάρχουν και ιδιωτικά club. Εκεί είναι διαφορετικές οι τιμές. Για τους μικρούς μαθητές υπάρχουν τα πιο μικρά τραπέζια. Οσο μεγαλώνουν τα βάζουμε να παίξουν σε μεγαλύτερα και καταλήγουν να παίζουν στο 3,10. Τα βάζουμε να παίζουν και με 4 μπίλιες για μεγαλύτερη ευκολία ούτως ώστε να μη χάνουν το ηθικό τους. Να κάνουν πόντους. Στην Ευρώπη εμφανίστηκε και ένα νέο παιχνίδι με 5 μπίλιες με νούμερα. Ετσι, αν χτυπήσεις το Νο2 και το Νο4 παίρνεις 8 πόντους. Πολλαπλασιάζονται δηλαδή. Και αυτό για να γίνει πιο ελκυστικό το παιχνίδι. Στο τέλος όμως θα παίζουν μόνο με τις τρεις.
– Τι πρέπει να προσέξει ένας αρχάριος; Τι είναι αυτό που θα του υποδείκνυες ώστε να γίνει κάποτε καλός παίκτης;
Κατ΄ αρχήν τη στάση του σώματος και το στεκάρισμα. Μετά θα βρει μόνος του το προσωπικό του στιλ. Και εδώ μπαίνει ο ρόλος του δάσκαλου. Οταν βλέπεις ότι ο μαθητής σου έχει κάποια ιδιορρυθμία, η οποία στο μέλλον δεν θα του είναι εμπόδιο για την ανέλιξή του, τον αφήνεις όπως είναι. Φυσικά θα του διδάξεις τις βάσεις αλλά θα τον αφήσεις και ελεύθερο. Και αν θέλουμε να μιλήσουμε για στιλ στο γαλλικό μπιλιάρδο πρέπει να αναφερθούμε στον Ροζέ Κοντί που ήταν αυτός που έθεσε τις βάσεις για ένα σωστό παιχνίδι. Ο Κοντί το 1940 έκανε 400 καραμπόλες σερί στο 47/2. Τότε το έλεγαν 45/2. Και 1.214 καραμπόλες σερί αργότερα. Τεράστιο νούμερο και τεράστιος παίκτης. Ακολούθησαν ο Βαφλάρ, ο Κονεσόν, ο Κέλεμανς και άλλοι.
– Πώς βλέπεις το επίπεδο στην Ελλάδα;
Δυστυχώς στην Ελλάδα οι υποδομές και οι συνθήκες δεν είναι καλές. Χωρίς να θέλω να κατηγορήσω κανέναν, τα πράγματα έχουν μείνει πίσω. Δεν υπάρχει εξέλιξη. Οι παράγοντες δεν ξέρω για ποιον λόγο δεν το έχουν προωθήσει. Οι παίκτες δεν είναι ευρωπαϊκού επιπέδου. Στο τρίσποντο είναι διαφορετικά. Εκεί υπάρχει ένας Κασιδόκωστας, ένας Πολυχρονόπουλος. Πριν από δύο χρόνια δημιουργήθηκε η IBT Hellas αλλά και αυτή βούλιαξε. Τώρα τελευταία έγινε μια κίνηση από Ελληνες παίκτες έτσι ώστε να υπάρξει μια Ενωση για να μπορέσουν να κάνουν πρωταθλήματα στην Ελλάδα και κατά προέκταση να πάνε και στην Ευρώπη. Γιατί αν δεν υπάρχει αναγνωρισμένη Ενωση ή ομοσπονδία δεν σου επιτρέπεται να πάρεις μέρος σε ευρωπαϊκούς αγώνες.
– Τέλος, θέλω να μου πεις τα σχέδιά σου για το μέλλον. Σκοπεύεις να ανοίξεις κάποιο μαγαζί με μπιλιάρδα στην Ελλάδα;
Δεν με ενδιαφέρει αυτό. Με ενδιαφέρει όμως να ανοίξω μια σχολή για νέους στο μπιλιάρδο. Θέλω να μεταδώσω αυτά που ξέρω, αυτά που έχω μάθει στα νέα παιδιά για να ανεβεί το επίπεδο. Θέλω επίσης να περνάω περισσότερο χρόνο στην Ελλάδα γιατί είναι η πατρίδα μου και γιατί στη σκληρή πραγματικότητα που ζει θέλω να είμαι δίπλα της.
