«Με φαντάζεστε στον πάγκο του Παναθηναϊκού;»

Το τέλος πλησιάζει για τον Τζιμπρίλ Σισέ, αλλά ώς τότε εξακολουθεί να δίνει και να παίρνει αγάπη… Τώρα στην Κορσική με την Μπαστιά, αργότερα ίσως πάλι στην Αθήνα.

«Θρέφεται» πλέον στο «στραβό τσαμπί σταφύλι» και από εκεί προανήγγειλε την αποχώρησή του… Αυτό είναι το γνωστό παρατσούκλι της Κορσικής. Της το έδωσαν οι παλιοί ναυτικοί, λόγω του σχήματος που έχει το νησί!

Ο γνωστός Τζιμπρίλ Σισέ καταλάβαμε πως είναι κεντρική φυσιογνωμία και εκεί! Ο μαγνήτης της ξεχωριστής παρουσίας του ελκύει, είτε οδηγεί με γκολ δικής του επινόησης την Μπαστιά, είτε υποχρεώνει όσους τον θαυμάζουν να σκύψουν λυπημένοι τα κεφάλια…

Οπως τώρα που ανακοίνωσε τη δυσάρεστη απόφαση να εγκαταλείψει πρόωρα την ενεργό δράση το επόμενο καλοκαίρι! Σε κάθε περίπτωση ο 33χρονος, πλέον, άλλοτε παίκτης και του Παναθηναϊκού (2009-2011) είχε τον τρόπο, χωρίς αλήθεια να κοπιάζει, παντού όπου κι αν έπαιξε, να γίνει το πιο σημαντικό πρόσωπο της ομάδας!

Τον αναζητήσαμε μέσω της διοίκησης των Κορσικανών. Και μέχρι το ακουστικό να φτάσει, μια μέρα μετά, στα χέρια του, κάθε φωνή που ακούγαμε τον αποθέωνε και παρακαλούσε να μην τηρήσει την απόφασή του να πει «αντίο» σε λίγους μήνες…

Ξεχωριστή είναι η παρουσία του όχι μόνο γιατί το κορμί του μοιάζει… έργο αφηρημένης τέχνης λόγω των τατουάζ, αλλά και για τον εναλλακτικό τρόπο που επικοινωνεί!

Λίγες μέρες πριν φύγει από τον Παναθηναϊκό είχα καταφέρει να τον αποσπάσω για λίγη ώρα σε μια γωνιά των αποδυτηρίων του Ολυμπιακού Σταδίου και να μιλήσουμε για «τις δύο πατρίδες» όπως χαρακτηρίζει ο ίδιος την Αρλ στη νότια Γαλλία, την πόλη της Προβηγκίας όπου γεννήθηκε, και την Ακτή Ελεφαντοστού.

Εκεί, στη Δυτική Αφρική βρίσκονται οι ρίζες του. Του θύμισα, λοιπόν, ως άλλο πρόλογο τη φιλική κουβέντα μας για τα ιδιαίτερα στοιχεία των δύο τόπων και λίγο έλειψε να… μη συζητήσουμε και τώρα, όπως και τότε, για τίποτε άλλο εκτός απ’ την «παλίρροια και την άμπωτη που διαρκώς μεταμορφώνουν το δέλτα του Ροδανού κοντά στην Αρλ και το κάνουν κατάλληλο καταφύγιο για άγρια ζώα, φλαμίγκο, «σπίτι» των ταύρων και των λευκών αλόγων που τόσο αγαπώ και θέλω να τα μιμούμαι στο γήπεδο!», αλλά και για την «περηφάνια του λαού στην Ακτή Ελεφαντοστού».

Μόνο που τώρα, αναπόφευκτα, μοιράστηκε μαζί μας την αγωνία που δεν υπήρχε τότε στη γη της Δυτικής Αφρικής από την απειλή ονόματι Εμπολα:

«Οι χώρες εκεί, στη Δυτική Αφρική αλλά και παντού στη “μαύρη ήπειρο”, είναι μαθημένες στη δυσκολία και στον πόνο! Αυτό οδηγεί, όπως και τώρα με τον Εμπολα, τους κατοίκους σε αρμονία, σε αλληλοσυνεννόηση, σε αγάπη μεταξύ τους μπροστά σε κάθε κακό. Ο ιός μαθαίνω ότι δεν έχει “μπει” στην Ακτή. Εχουν κλείσει τα σύνορα με Γουινέα, Λιβερία… Υπάρχουν μόνον ανοιχτοί διάδρομοι για αποστολή βοήθειας προς τις δύο χώρες, όχι όμως ανοιχτά σύνορα! Προσευχόμαστε όλοι για τις πατρίδες αυτές… Παρακαλώ, προσευχηθείτε κι εσείς, οι παλιοί φίλοι μου από την Ελλάδα, μαζί μας!».

«Θα είμαι… Σισέ;»

Αν δεν είχε προκύψει η συζήτηση για το δρεπάνι του Εμπολα, ίσως μας είχε ζητήσει να… προσευχηθούμε για τους πόνους στο κορμί του! Πέρυσι έπαιξε μόνο σε 15 παιχνίδια (δύο γκολ) και φέτος οι ίδιες ενοχλήσεις τού έχουν επιτρέψει να παίξει μόνο σε τρία ματς όπου έχει πετύχει επίσης δύο γκολ.

Αλλά… τι γκολ! Το συμπεράναμε από τη φόρτισή του, από τον τόνο της φωνής όταν μίλησε για το πρόβλημα στη βουβωνική χώρα και τον πόνο στο ισχίο: «Δεν είναι ψέματα αυτό που είπα: Πονάω 24 ώρες το εικοσιτετράωρο! Είπα ότι θα σταματήσω το καλοκαίρι… Ο προπονητής της Μπαστιά τόνισε ότι δεν θα με αφήσει γιατί, όπως είπε, στο παρελθόν έχω επανέλθει ύστερα από δύο πολύ σοβαρούς τραυματισμούς. Και είναι αλήθεια αυτό… Αλλά επειδή δεν είμαι πια… τινέιτζερ και επίσης δεν ξέρω αν θα συνεχίσω μετά το καλοκαίρι, να απαντήσω στο ερώτημα: Θα μπορώ να παίζω ύστερα από δύο χρόνια ταλαιπωρίας ως… Σισέ ή όχι; Σ’ αυτό το σημείο βρίσκομαι τώρα. Είπα “τέλος”! Θαύμα θα με σώσει… Γίνονται θαύματα. Η ζωή η ίδια είναι ένα θαύμα. Αλλά είναι δύσκολο. Δεν νομίζω. Θα δούμε…».

Λογική ήταν η αντίδραση του προπονητή του, του Κλοντ Μακελελέ… Κι αυτό γιατί πριν από δύο εβδομάδες απέναντι στην Οσέρ, άλλοτε ομάδα του Σισέ την οκταετία 1996-2004, έδωσε βροντερό «παρών»! Οι «οζερουά» προηγήθηκαν με 1-0 στο «σπίτι» της Μπαστιά. Ετσι έληξε το ημίχρονο. Και τότε έριξε στο γήπεδο τον Σισέ που πήρε τα ηνία στα χέρια του! Εδωσε την πάσα για την ισοφάριση και πέτυχε δύο γκολ με ισάριθμες κεφαλιές… Στο πρώτο από τα δύο με τεχνική κεφαλιά που οδήγησε με φάλτσο την μπάλα στα δίχτυα. Εβλεπες την πορεία της κι έλεγες ότι… δεν είχε φύγει από κεφάλι αλλά απ’ το πόδι τεχνίτη ολκής!

Χαμογέλασε με νόημα: «Εχω βάλει πολλά παρόμοια γκολ στην καριέρα μου!».

Αληθεύει ότι έχει προαναγγείλει την ενασχόληση με τη μόδα όταν τελειώσει την εν ενεργεία παρουσία του; Ή μήπως τον ενδιαφέρει ο δρόμος για τον πάγκο μιας ομάδας όπου καταλήγουν συχνά οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές – πόσο μάλλον ηχηρά ονόματα όπως ο ίδιος;

Γέλασε με νόημα: «Συμφωνείτε ότι δεν είμαι ο κλασικός τύπος προπονητή; Αυτό πιστεύω, αλλά ποτέ δεν ξέρεις! Αν θ’ ασχοληθώ με τη μόδα; Μ’ ενδιαφέρει. Το ξέρετε όλοι! Επειτα από μια πλούσια καριέρα, όταν έδωσες και πήρες τόση αγάπη προς και από τον κόσμο όπως εγώ, είναι φυσική τάση να θέλεις ν’ ασχοληθείς και πάλι με πράγματα που αγαπάς… Αυτό θα κάνω. Ισως συνυπάρξουν και τα δύο. Η προπονητική και η μόδα! Θ’ αποφασίσω την κατάλληλη στιγμή…».

Δεν συνιστά σοφία η βεβαιότητα ότι αν τελικά γίνει και προπονητής, οι οπαδοί του Παναθηναϊκού ονειρεύονται να τον δουν στον πάγκο του «τριφυλλιού»…

«Συχνά τους φέρνω στο μυαλό μου! Εκανα φίλους στην Αθήνα! Με φαντάζεστε στον πάγκο του Παναθηναϊκού; Θ’ αρέσει στους φίλους μου που φορούν πράσινα κασκόλ. Θ’ αρέσει και σε μένα! Ομως ας μην… τρέχουμε τόσο γρήγορα! Προέχει το σήμερα. Και το σήμερα είναι η Μπαστιά, οι πόνοι στο σώμα μου και η απόφαση για το μέλλον μου… Αν, τελικά, γίνω και προπονητής, ίσως περάσω πάλι απ’ την Αθήνα. Γιατί οι καλοί φίλοι δεν χάνονται ποτέ! Χαιρετισμούς σε όλους τους φίλους μου και ευχές να βρει τον δρόμο του ο Παναθηναϊκός με όνειρο, σχέδιο και βέβαια χρήματα… Οπως, όμως, έλεγα συχνά όταν ήμουν στη χώρα σας… ακόμη και πολλά χρήματα χωρίς μελέτη, όνειρο και σχέδιο, πάνε χαμένα!».