Φωτογράφος ή αρχιτέκτονας; Στο… προβοκατόρικο ερώτημά μας ο Γιώργης Γερόλυμπος απαντά αυθόρμητα: «Και τα δύο». Γεννημένος στο Παρίσι το 1973 και με τους δύο γονείς του αρχιτέκτονες, ξεκίνησε πρώτα σπουδές φωτογραφίας στην Αθήνα. Πολύ γρήγορα διαπίστωσε ότι για να κάνει καλή αρχιτεκτονική φωτογραφία, που είναι και η ειδικότητά του, όφειλε να γνωρίσει με επιστημονικό τρόπο τη φόρμα και τη λειτουργία της. Και έτσι φοίτησε στην Αρχιτεκτονική Σχολή της Θεσσαλονίκης.
Μέσα από τις διαδοχικές σπουδές διαπίστωσε ότι «όλα είναι αισθητική, φόρμα, ταξίδι…» και θεωρεί πως «όταν έχεις μάτια και αυτιά ανοιχτά, το ένα αντικείμενο σε οδηγεί στο άλλο, εξαφανίζοντας τις διαχωριστικές γραμμές».
Εως τις 7 Δεκεμβρίου ο Γιώργης Γερόλυμπος παρουσιάζει και τις δύο αγάπες του στον χώρο επισκεπτών του Κέντρου Πολιτισμού-Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Είναι μια έκθεση με μοναδικά στιγμιότυπα που αποτύπωσε με τον φακό του από την πρώτη ημέρα κατασκευής του συγκροτήματος της Λυρικής Σκηνής και της Εθνικής Βιβλιοθήκης, το οποίο ολοκληρώνεται με γοργούς ρυθμούς στον χώρο του παλιού ιππόδρομου, στο Δέλτα Φαλήρου.
Την πιο τεκμηριωμένη απάντηση στο ερώτημα δίνουν τα υλικά της έκθεσης, τα οποία κινούνται ανάμεσα στην αρχιτεκτονική φωτογραφία και την καλλιτεχνική σύνθεση. Στην ουσία είναι μια ιδιότυπη κάτοψη του τεράστιου εργοταξίου.
Ο ίδιος μάς αποκαλύπτει το μυστικό του: ανέβαινε κάθε μήνα σε έναν από τους πολλούς γερανούς του εργοταξίου, έφτανε στο πιο απομακρυσμένο σημείο του και ακολουθούσε καταιγίδα «κλικ» με τελικό σκοπό να δημιουργήσει με φωτογραφίες μια αρχιτεκτονική κάτοψη! «Είναι μια άλλη αφήγηση για το μεγάλο έργο», μας εξηγεί και προσθέτει ότι αυτή η κάθετη φωτογράφιση δεν είναι παρά ένα «δάνειο» από την αρχιτεκτονική.
«Η κάτοψη -συνεχίζει- είναι η εικόνα του χώρου από ψηλά. Κοιτάζοντας το έδαφος ιπτάμενος σε μεγάλη απόσταση, αντιλαμβάνεται κανείς ότι η προοπτική οργανώνει τα πάντα. Τόσο τον χώρο μπροστά στον φακό όσο και τη συγκρότηση πίσω από αυτόν». Μιλάει με πάθος γι’ αυτό το ξεχωριστό «ταξίδι» που επινόησε. Και θυμάται: «Κάθε φορά, σε κάθε περιφορά με τον γερανό πάνω από το εργοτάξιο, έψαχνα λόγια για να εκφράσω αυτό που βίωνα».
Εξομολογείται ότι γρήγορα διαπίστωσε πως δεν του αρκούσε η περιγραφή του μηχανικού ή η ερμηνεία του καλλιτέχνη φωτογράφου και ότι ανακάλυψε τα κατάλληλα λόγια στον «Μικρό ναυτίλο» του Οδυσσέα Ελύτη, που γράφει: «Πουθενά αλλού δεν ένιωσα τη ζωή μου τόσο δικαιωμένη όσο πάνω στη γέφυρα ενός πλοίου. Στη θέση τους τη σωστή, τα πάντα: οι βίδες, οι λαμαρίνες, οι σωλήνες, τα συρματόσχοινα, οι αεραγωγοί, τα όργανα πλεύσεως, και ο ίδιος εγώ που εγγράφω την αέναη μεταβολή παραμένοντας στο ίδιο σημείο. Ενας πλήρης, αυτάρκης και συγκροτημένος κόσμος που μου ανταποκρίνεται και του ανταποκρίνομαι και εισχωρούμε μαζί σαν ένα σώμα στον κίνδυνο και στο θαύμα».
Παραδέχεται πάντως ότι η επιλογή του ήταν ριψοκίνδυνη. Πιστεύει, όμως, πάντα ότι «όταν ο φωτογράφος βάζει την ψυχή του και κάνει αυτό που νομίζει σωστό, τότε και ο πελάτης που του έχει αναθέσει το πρόγραμμα μένει ευχαριστημένος». Θεωρεί ότι η δημιουργική δουλειά έχει δύο άκρες. Από τη μια υπάρχει το περιεχόμενο χωρίς αισθητική και από την άλλη η αισθητική χωρίς περιεχόμενο. «Πρέπει να υπάρχει ισορροπία, ώστε το ένα να βοηθά το άλλο. Πιστεύω ότι όσο πιο καθαρή είναι η σύνθεση τόσο πιο κατανοητό και εύληπτο είναι το περιεχόμενο», επισημαίνει.
Την εμπειρία του και το φωτογραφικό ταξίδι του στα εργοτάξια του Κέντρου Πολιτισμού την παρουσίασε και σε διάλεξη στα εγκαίνια της έκθεσης. Είναι άλλωστε ο πιο κατάλληλος, αφού είναι ο φωτογράφος της οικοδόμησης του Κέντρου Πολιτισμού, που κατασκευάζεται με χορηγία του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος. Επίσης, έχει διδάξει φωτογραφία στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Βόλου, ενώ το 2012 συμμετείχε στην ελληνική ομάδα στην Μπιενάλε αρχιτεκτονικής στη Βενετία.
διάρκεια ώς τις 7 Δεκεμβρίου.
Κέντρο επισκεπτών, στην Εσπλανάδα, στο Δέλτα Φαλήρου.
Περισσότερες πληροφορίες στο 210-8778396-8.
