Ανεβαίνει ο πυρετός στο προσκήνιο και στο παρασκήνιο όσο περνούν οι ώρες και πλησιάζει η στιγμή που θα στηθεί η κάλπη στη Βουλή για την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας. Η συγκυβέρνηση δείχνει να συναισθάνεται ότι είναι ακατόρθωτο πλέον να εκλέξει τον Σταύρο Δήμα, καθώς ο μαγικός αριθμός των 180 «προθύμων» δεν συμπληρώνεται με όσους βουλευτές έχουν δηλώσει μέχρι σήμερα ότι τάσσονται υπέρ της υποψηφιότητάς του. Ελάχιστοι από τους ανεξάρτητους δηλώνουν πρόθυμοι να συνταχθούν με τη συγκυβέρνηση, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των βουλευτών των ΑΝ.ΕΛΛ. και της ΔΗΜΑΡ -σύμφωνα με τις δηλώσεις τους- αποδέχονται τη γραμμή που έχουν χαράξει τα κόμματά τους και αποκρούουν τις «Κασσάνδρες».
Ελλείψει άλλων επιχειρημάτων και με μοναδικό στόχο να διασωθούν, Σαμαράς και Βενιζέλος αναζητούν στήριξη από τους Ευρωπαίους εταίρους, οι οποίοι συντονίζονται μαζί τους και από κοινού οργανώνουν εκστρατεία κινδυνολογίας προκειμένου να αποφύγουν το ενδεχόμενο των πρόωρων εκλογών και τη διαφαινόμενη ήττα της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ.
Με τα εκβιαστικά διλήμματα περί χρεοκοπίας και επικινδυνότητας του δεύτερου κόμματος της Βουλής (και πρώτου στις δημοσκοπήσεις) προσπαθούν να εξαναγκάσουν τους βουλευτές να ενταχθούν στο παιχνίδι τους για συνέχιση των μνημονίων αλλά και να εκφοβίσουν τους ψηφοφόρους όταν θα έρθει η ώρα των εθνικών εκλογών. Ουσιαστικά πρόκειται για ομολογία ήττας στην αναμέτρησή τους με την αξιωματική αντιπολίτευση.
Γνωρίζουν πολύ καλά πια ότι δεν μπορούν να πείσουν με τα «επιτεύγματα» της πολιτικής που ακολούθησαν και καταφεύγουν στις κραυγές και στους εκβιασμούς. Η τακτική που ακολουθούν τα κυβερνητικά στελέχη με τις επαναλαμβανόμενες δηλώσεις κατατρομοκράτησης των πολιτών αποδεικνύει ότι βαδίζουν βάσει σχεδίου, όπως και το 2012. Ο στόχος όπως και στις προηγούμενες περιπτώσεις είναι να φοβηθεί ο μέσος συντηρητικός πολίτης (που πλήττεται βάναυσα από την πολιτική τους) και να τους αναδείξει και πάλι διαχειριστές της κατάστασης. Μόνο που μέσα στην απόγνωση και τον πανικό τους δεν έχουν καταλάβει τη διαφορά της συγκυρίας. Ξεχνούν ίσως ότι η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται· αλλά και όταν επαναλαμβάνεται, άλλοτε είναι φάρσα και άλλοτε… τραγωδία.
