Υπόθεση εργασίας.
Αριστερά: Κατά τη γνώμη μου η «Αριστερά» πρέπει να καθορίζεται από το ποσοστό της κοινωνικής δικαιοσύνης που μπορεί να εξασφαλίσει στην κοινωνία, δηλαδή ένα καθεστώς στο οποίο επικρατούν οι ελεύθεροι και φτωχοί κατά τον ορισμό της Δημοκρατίας από τον Αριστοτέλη.
Οικονομική ελίτ: «Ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο, ο Μεξικανός μεγιστάνας Κάρλος Σλιμ, πρέπει να ζήσει 220 χρόνια (!) για να φάει όλη την περιουσία του (80 δισ. δολ.), ξοδεύοντας 1 εκατ. δολ. (!) την ημέρα»(«Εφ.Συν.», 31.10.2014). Στην Ελλάδα μας, κατά τον Πιζάνια («Εφ.Συν.», 31.10.2014), το 1% του πληθυσμού (110.000 άτομα) κατέχει το 56% του ιδιωτικού πλούτου, που αυξήθηκε κατά τη διάρκεια της κρίσης.
Η ανθρωπιστική κρίση που πλήττει κατά γεωμετρική πρόοδο όλο και μεγαλύτερα ποσοστά αυτού του 99%, με βάναυση καταστροφή των ονείρων κυρίως των νέων ανθρώπων, στηρίζεται στην ανελέητη εφαρμογή «νόμων» από την οικονομική ελίτ, εναντίον της επιβίωσης πια και όχι της «υποφερτής ζωής» εκατομμυρίων ανθρώπων.
Βέβαια χρειάζεται ο εντολοδόχος, ο υπηρέτης, που κατέχει το «νόμιμο εργαλείο», η κυβέρνηση, οι βουλευτές, που αποτελούν μια ιδιάζουσα «κοινωνική τάξη» στους καιρούς μας, αυτοσυντηρούμενη από νόμους που η ίδια θεσπίζει. Και το τραγικό; Ενεργεί αυθαίρετα με την εντολή των θυμάτων.
Θα προτιμούσα για την «παγκόσμια λέπρα της οικονομικής ελίτ» τη θέση του Κόλιν Κράουτς ότι στις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης πρόκειται για εταιρείες-γίγαντες με μεγαλύτερη πολιτική δύναμη από τις κυβερνήσεις («Εφ.Συν.», 29-30.11.2014). Ενας τεράστιος πλούτος που πρώτη φορά δεν έχει ανάγκη, τις περισσότερες φορές, από κανέναν εργαζόμενο!
Το σημαντικότερο τώρα συστατικό είναι ο πολίτης της μεταδημοκρατίας μας. Το τι ψηφίζει ανά τακτά χρονικά διαστήματα και το πόσο κυβερνά τη χώρα και την τύχη του. Στη μεταδημοκρατία, αυτός ο «πολίτης» ψηφίζει «αντιπροσώπους», δίνοντας χρυσό και λαμβάνοντας χάντρες. Τους Ελληνες βουλευτές που υπερψήφισαν τις δανειακές συμβάσεις της καταστροφής, μέσα σ’ αυτή την κουλτούρα εξάρτησης, που είναι ριζωμένη στον πολιτικό βίο.
Αμφιβάλλω αν χρειάζονται να δωροδοκηθούν (και δεν το πιστεύω) για την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας μας. Μόνο το «σιτίζεσθαι εις το πρυτανείον» για άλλα δύο χρόνια φθάνει.
Τα γνωρίζουν αυτά οι «πολίτες»; Από τα γκάλοπ που το 68% δεν εμπιστεύεται τη Βουλή και τα κόμματα, φαίνεται ότι «είναι γνώστες»! Βέβαια, τη στιγμή που η θηλιά προκαλεί προθανάτιο ρόγχο, το πότε θα αφήσουν την πολυθρόνα είναι ένα άλλο αναλυόμενο ζητούμενο.
Το γνωρίζουν το τελευταίο οι «περί την Ιερουσαλήμ επαΐοντες»; Απ’ ό,τι φαίνεται πολύ καλά! Παντού φαίνονται εξαγγελίες «περί συνταγματικής αλλαγής» και χορήγησης «μορίων πολίτη» στα θύματα, τους «πολίτες». Ηδη ο κ. Παυλόπουλος άρχισε να τάζει: 150-200 βουλευτές, 2 θητείες πρωθυπουργού, να μην παραγράφονται τα αδικήματα υπουργών και βουλευτών, και πάει λέγοντας. Και η Αριστερά; Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε προτείνει την καθιέρωση ανώτατου ορίου βουλευτικής θητείας και κατάργηση των βουλευτικών προνομίων στη σύνταξη και στην αποζημίωση για συμμετοχή στις βουλευτικές επιτροπές. Θεωρεί επίσης άθλιο τον νόμο περί ευθύνης υπουργών και προτείνει περιορισμό χρήσης της βουλευτικής ασυλίας («Εφ.Συν.», 2.1.2014). Μάλιστα πρόσφατα ο πρόεδρος του κόμματος αυτού, ερχόμενος από την Ισπανία, είχε σκοπό να προτείνει στο ΠΓ «κώδικα δεοντολογίας» που θα εξασφαλίζει την ενίσχυση της δημοκρατίας και του ελέγχου σ’ αυτούς που θα στελεχώσουν μια αυριανή κυβέρνηση («Εφ.Συν.», 26.11.14).
Πρέπει να γίνουν όλα αυτά! Η απόδοση της έννοιας και λειτουργίας του πολίτη στα πραγματικά υποκείμενα της πολιτικής, στον λαό. Αυτόν που εμπιστεύτηκε στο γκάλοπ, ο ίδιος, κατά 67%. Σ’ αυτόν που θα έπρεπε να έχει τον πρώτο λόγο στη μοίρα του. Αν δεν επιτευχθεί αυτό και αν δεν διωχτούν από το προσκήνιο οι επαγγελματίες της πολιτικής, οι εντολοδόχοι της καταστροφής, δεν θα γίνει τίποτα άλλο, παρά αλλαγή «αντιπροσώπων του λαού», μιας μεταδημοκρατίας με διαφορετικό πρόσημο. Θέλω να πιστεύω πως ίσως ανακτήσει, επί του παρόντος, ο πολίτης ένα ολόκληρο χέρι στο κοινοβούλιό του. Δεν θέλω να υιοθετήσω (ακόμα!) το ότι «αναγκαία συνθήκη είναι να υπάρξει κοινωνική εξέγερση και απαίτηση για θεσμικές αλλαγές με κύριο στόχο τη συμμετοχή της κοινωνίας σε αυτά που αποφασίζοντας και νομοθετούνται ερήμην της, και έχουν δυστυχώς υποθηκεύσει το μέλλον των επόμενων γενεών» (Γ. Ν. Οικονόμου, «Εφ.Συν.», 20.11.2014). Επομένως, το διακύβευμα είναι «Avanti Αριστερά! Podemos αριστερά;».
* Πολίτης του Αιγαίου
-320x213.png)
