Οταν η ομόνοια εγκαταλείπει τους ανθρώπους, παίρνει μαζί της και τη χαρά. Η χαρά είναι δύναμη· απορροφά βουλιμικά το φως και τη λαμπρότητα του ήλιου, των αστεριών μιας φεγγαρόλουστης νύχτας, καταλαμβάνει τα κορμιά και τα αναστατώνει. Τι περίεργο, αλλά και τι ωραία η σχέση του ανθρώπινου σώματος με τη φύση. Τι θα ήταν, αλήθεια, η φύση χωρίς αυτά τα κορμιά; Χωρίς νόημα, ασφαλώς. Ποιος θα «μέτραγε» την ομορφιά;
Αφού λοιπόν κληθήκαμε να δώσουμε ένα νόημα στη φύση και στο σώμα-πνεύμα, είναι καλό να δημιουργήσουμε τις κοινωνικές σχέσεις με βάση τους εαυτούς μας και όχι υπακούοντας σε εντολές κυρίαρχων κρατών, στηριζόμενοι στην ενδυνάμωση αυτών των σχέσεων, ποτίζοντάς τες με χυμούς χαράς και ευφροσύνης, απλότητας και ειλικρίνειας. Ο χαρούμενος άνθρωπος είναι επικίνδυνος για την εξουσία· διατηρεί το χαμόγελο και την ευθυμία του ακόμη κι όταν πεινάει, ακόμη κι όταν του αρπάζουν την περιουσία του και καταστρέφουν τις μικρές του συνήθειες. Η ψυχούλα του βεβαίως και μόνο αυτή ξέρει πώς τα βγάζει πέρα, αλλά όλο και κάτι γίνεται όταν έχουν δομηθεί συνθήκες ομόνοιας και αλληλοβοήθειας. Δεν χωρεί απελπισία και απαισιοδοξία στη χαρά, θλίψη και βαρυθυμία.
Ομονοούμε ότι εχθρός είναι η εξουσία και τα παρακλάδια της, η ασχήμια και το δήθεν, η αλαζονεία και η χυδαιότητα. Συμφωνούμε ότι ψάχνουμε το καλό γούστο, τη φιλία και την αυτάρκεια, τη σύνεση και τη λιτοφρένεια. Κοινός στόχος η ανακάλυψη της κοινότητας, του «εμείς» μέσα από την πολυπλοκότητα και ιδιαιτερότητα αναρίθμητων «εγώ», κάπως έτσι ανοίγει ο δρόμος που οδηγεί στον στόχο και στο πολιτικό νόημα της κοινωνίας. Είναι χαμένες μέρες όσες δεν δονούνται από γέλιο και ζεστά, φιλικά χαμόγελα, από χορό και από ένα τρυφερό χάδι στη μέρα και τη νύχτα· επίσης: από ένα φιλί στη σελήνη.
Λένε ευθαρσώς πολλοί ότι η ηθική δεν χωρεί στην πολιτική, ότι η χαρά δεν είναι πολιτική έννοια, ότι είναι αλλού γι’ αλλού όποιος την επικαλείται, ότι είναι καταδικασμένος να μετράει τ’ άστρα θέτοντας εαυτόν έξω από το μοίρασμα της πίτας. Αυτό είναι όλο. Αυτό σημαίνει ρεαλισμός, ορθός λόγος. Οτιδήποτε άλλο είναι ουτοπία, καλλιτεχνία, ρομαντισμός, εκκεντρισμός, ανοησία. Ας το αποδεχτούμε. Και η χαρά; Πώς μπορούν να χαίρονται όταν το κορμί τους δεν εκστασιάζεται από την πλημμύρα της έκστασης που προκαλούν τα συναισθήματα εκείνα που απορρέουν από τη δύναμη της χαράς;
Ολο κάτι σκυθρωπά πρόσωπα εμφανίζονται στην τηλοψία, σκοτεινά, βλοσυρά, αγέλαστα. Αλλά αυτό είναι παρακμή, ασέβεια στο κορμί. Α, τους δυσειδεστάτους, αμαύρωσαν και μόλυναν την ατμόσφαιρα της πολιτικής και της κοινωνίας και τολμούν να βαυκαλίζονται ότι είναι οι «σωτήρες» του έθνους. Ανθρωποι χωρίς χιούμορ, χωρίς κάποια έλλαμψη, χωρίς φιλία και αγάπη. Ας μη γίνει λόγος για τον έρωτα, για τη μεταρσίωση που επιφέρει στο είδος (γλυκό και απαίσιο…). Απουσιάζει παταγωδώς από τους ανθρώπους της εξουσίας, όχι όμως από τους χαρούμενους ανθρώπους της κοινότητας.
