Αρμαγεδδών

Κοντός ψαλμός αλληλούια! Σε τέσσερις εβδομάδες ο σοφός λαός προσέρχεται στις ψηφοδόχους προκειμένου να χαράξει με τη νωπή εντολή του το μέλλον του τόπου. Αν κρίνουμε από τις έως τώρα επιλογές του, δεν μας επιτρέπεται να αισιοδοξούμε. Η ελπίδα βέβαια πεθαίνει τελευταία, αλλά ο Νίτσε τη θεωρούσε το χειρότερο κακό, επειδή παρατείνει επ’ αόριστον τα βάσανα των ανθρώπων.

Αν αληθεύει πως η πολιτική είναι η τέχνη του ψέματος, θα ζήσουμε επί έναν μήνα στον παράδεισο και τα επόμενα τέσσερα χρόνια θα βυθιστούμε στην άβυσσο. Τα καϊνάρια της Ν.Δ. δεν κουράζονταν να επαναλαμβάνουν στους τραγικότερους τόνους ότι η μη εκλογή προέδρου ισοδυναμούσε με καταστροφή. Εφαγε πόρτα ο Δήμας, αλλά η συντέλεια άργησε μια μέρα. Μπορεί και δύο. Ισως και περισσότερες.

Λαλίστατα τα πουλάκια μου. Κελαηδούν νυχθημερόν στα κανάλια πως και οι εκλογές θα φέρουν τον όλεθρο. Είναι γιατί ξέρουν πως θα τις χάσουν. Αβάδιστα. Προεξοφλούν έτσι ότι ο κοσμάκης θα σηκώσει τα λεφτά που δεν έχει απ’ τις τράπεζες και θα στερέψουν τα άτιμα ΑΤΜ. Πάνω που σημείωναν τη μια επιτυχία πίσω απ’ την άλλη, που έκαναν χαρτοπόλεμο τα μνημόνια, που δημιουργούσαν σωστή αναγέννηση, η ανάξια αξιωματική αντιπολίτευση βάλθηκε να μας ξαναγυρίσει στο σημείο μηδέν.

Πανωλεθρίαμβος αλλοιώνει τα χαρακτηριστικά του ΘΑμαρά. Προαναγγέλλει διθυραμβική νίκη στις κάλπες, όμως ούτε ο ίδιος δεν το πιστεύει. Του είναι ακατόρθωτο να συμφιλιωθεί με το επερχόμενο πατατράκ. Δεν εννοεί να ξεκαρφωθεί απ’ τον πρωθυπουργικό θώκο. Κι ας καταδίκασε στην ανεργία τους μισούς Ελληνες. Κι ας φεύγουν οι νέοι μετανάστες στην άσπονδη Εσπερία. Κι ας δυστυχούν οι πολλοί.

Επικαλείται τη δημοκρατία που τάχα δεν εκβιάζεται. Τι υποκριτική φράση, αλήθεια. Η δημοκρατία, έστω και η επίπλαστη, μονίμως υφαρπάζεται και υπεξαιρείται. Την εκβιάζει πρώτος ο ίδιος. Αμα τη αναλήψει των καθηκόντων του, ως ακροβάτης σε τσίρκο, άρχισε τις κωλοτούμπες. Πήρε τα πιο σκληρά μέτρα επιδιδόμενος σε τεμενάδες προς τους ξένους αρμοστές εκβιάζοντας τους βουλευτές της πλειοψηφίας και την πλειοψηφία του λαού.

Στο πρόσωπο του Τσίπρα βλέπει τον πιο μισητό εχθρό. Μνησίκακα. Ο Αλέξης τον εκδικείται βαδίζοντας στα ίχνη του. Μιμείται, όχι τον αντίπαλό του, αλλά τις συμπεριφορές της θέσης του. Μετά την ψηφοφορία έξω απ’ τη Βουλή έπλεε σε πελάγη ευδαιμονίας. Συγκράτησε το χαμόγελό του, συμπόνεσε τους επιβαίνοντες στο «Norman Atlantic», συνεχάρη τους διασώστες και κατόπιν μίλησε ως αυριανός πρωθυπουργός. Απαράλλαχτα όπως κι ο χθεσινός.