Περί «μεταρρυθμιστών», «λαϊκιστών» και «προοδευτικών» δημοσιογράφων

Ορισμένοι όπως φαίνεται θα αργήσουν να καταλάβουν ότι η Δημοκρατία είναι ανεκτική. Κι αυτό μπορεί να έχει ακριβό αντίτιμο αλλά πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι να το πληρώσουμε για την υπερασπιστούμε. Το μόνο που δεν ανέχεται η Δημοκρατία είναι οι διαρκείς απαγορεύσεις. Οι γενικοί αφορισμοί. Τα διαρκή διλήμματα: ή μαζί μας ή εχθροί μας, ή ψηφίζετε Πρόεδρο ή οδηγείται τη χώρα στην καταστροφή, ή δεν ψηφίζετε Πρόεδρο ή είστε αποστάτες αργυρώνητοι…

Ενοχλήθηκαν λοιπόν κάποιοι από τις ψήφους υπέρ του Σταύρου Δήμα από τους δυο πρώην Χρυσαυγίτες βουλευτές. Άλλοι άρχισαν και τα σχόλια περί δήθεν «μεταρρυθμιστών» και «προοδευτικών» δημοσιογράφων που τώρα δεν ενοχλούνται και πάει λέγοντας και… κλαίγοντας.

Από την πρώτη ψηφοφορία αλήθεια που οι ψήφοι των αμετανόητων Χρυσαυγιτών προστίθενται σε αυτές των κομμάτων της αντιπολίτευσης, τα οποία ανήκουν στο Συνταγματικό τόξο, για να δημιουργηθεί το ηχηρότατο «παρών» που οδηγεί σε εκλογές δεν ενοχλεί; Μόνο αν ψηφίσουν υπέρ θα βλάψει τη Δημοκρατία μας. Στο κατά είναι υπέρ της… Επανάστασης;

Ας καταλάβουμε επιτέλους ότι η είσοδος φασιστοειδών, υμνητών του Χίτλερ, στο Ελληνικό Κοινοβούλιο είναι το πρόβλημα και όχι το αν, γιατί και τι ψηφίζουν μετέπειτα. Καλό λοιπόν θα είναι να μην τους χρησιμοποιεί κανείς για να κάνει εύκολους σχολιασμούς και να εξαπολύσει φαρμακερά βέλη. Διότι όπως αποδεικνύεται αυτά τελικά πληγώνουν μόνο την ίδια την Δημοκρατία…