Αφού τα δοκίμασε όλα ο Ευάγγ. Βενιζέλος για να αποτρέψει τη δημιουργία κόμματος από τον Γ. Παπανδρέου (απειλές, υποσχέσεις, αναδίπλωση, αποστολή μεσολαβητών), αποφάσισε να ρίξει στη μάχη το τελευταίο και πιο βαρύ όπλο που έχει (έτσι νομίζει) στη διάθεσή του. Τον Ανδρέα Παπανδρέου.
Για τον σημερινό αρχηγό του ΠΑΣΟΚ ο ιδρυτής του κόμματος είναι κάτι σαν τον «δανειστή ύστατης καταφυγής». Η Χαρ. Τρικούπη υποστηρίζει πως «θα συνιστούσε προσβολή στη μνήμη του Ανδρέα Παπανδρέου και στους ιστορικούς αγώνες της παράταξης η δημιουργία κόμματος από τον Γ. Παπανδρέου». Δεν μπορείτε εσείς να επικαλείστε τον Ανδρέα, αντιγυρίζει η άλλη πλευρά, που κι αυτή με τη σειρά της εμφανίζεται ως δικαιούχος της παπανδρεϊκής κληρονομιάς.
Το τι προσβάλλει ή όχι τη μνήμη του Α. Παπανδρέου σηκώνει πολλή συζήτηση. Γιατί, για παράδειγμα, συνιστά προσβολή της μνήμης του η διάσπαση του παραπαίοντος ΠΑΣΟΚ και δεν είναι προσβολή της μνήμης του η πορεία του ΠΑΣΟΚ τα τελευταία χρόνια; Θα συμφωνούσε άραγε ο Ανδρέας Παπανδρέου με την πλήρη ταύτιση του κόμματός του με τη Δεξιά, με τη μετατροπή του δηλαδή σε συνιστώσα της Νέας Δημοκρατίας;
Θα συμφωνούσε με τις πολιτικές που εφάρμοσαν η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου και η δικομματική -με τον Βενιζέλο στην πρώτη γραμμή- οι οποίες ξεθεμελίωσαν τα δικαιώματα των εργαζομένων, εκτίναξαν την ανεργία, διεύρυναν τη φτώχεια και αύξησαν τις ανισότητες; Θα συμφωνούσε με τη στρατηγική της υποταγής στις απαιτήσεις των ξένων, με το «ναι σε όλα» που είπαν και η προηγούμενη και σημερινή η ηγεσία του; Θα συμφωνούσε με τις απόπειρες διάχυσης (επί της ουσίας εξαφάνισης) του κόμματός του σε διάφορα σχήματα (ΕΛΙΑ, ΔΗΠΑΡ);
Τα ερωτήματα είναι ρητορικά. Ο αντίλογος θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν δίστασε να κάνει οδυνηρούς συμβιβασμούς όταν η πραγματικότητα αποδεικνυόταν δύστροπη και οι συσχετισμοί ήταν, ή του φαίνονταν, κατάφωρα αρνητικοί. Ξέχασε την έξοδο από το ΝΑΤΟ, ξέχασε το δημοψήφισμα για την ΕΟΚ, ξέχασε να διώξει τις βάσεις, προσπάθησε να φασκιώσει τα δικαιώματα των εργαζομένων (άρθρο 4), προώθησε περιοριστική πολιτική (1986-1988, 1993-1996) και παρομοίασε το χρέος (1993) με θηλιά που θα πνίξει τη χώρα αν δεν περιοριστεί δραστικά.
Συνεπώς, η συγκεκριμένη συζήτηση είναι υπονομευμένη από τις επιδιώξεις όσων τον επικαλούνται. Και νομίζω πως όλοι έχουν δικαίωμα να τον επικαλούνται. Η κάθε πλευρά βρίσκει σ’ αυτόν ό,τι θεωρεί χρήσιμο για τη στρατηγική της. Αλλωστε, δεν υπάρχει ένας Ανδρέας Παπανδρέου, αλλά πολλοί. Ποια σχέση έχει ο Ανδρέας Παπανδρέου της δεκαετίας του ’70 με τον Ανδρέα Παπανδρέου των επόμενων δεκαετιών; Κοντολογίς: Απ’ όλα έχει ο ιδεολογικός μπαξές του παπανδρεϊσμού. Και ζιβάγκο και γραβάτα.
Ανάγωγα
Πολλές απορίες μού δημιουργούνται (τις έχω από παλιά) διαβάζοντας ορισμένες δημοσκοπήσεις. Με εξαίρεση την πρόθεση ψήφου και την παράσταση νίκης, όλα τα άλλα ευρήματα είναι από θετικά έως αποθεωτικά για την κυβέρνηση. Οι πολίτες δεν θέλουν εκλογές, ο Σαμαράς είναι καταλληλότερος του Τσίπρα για την πρωθυπουργία, το πρώτο «διάγγελμα» του πρωθυπουργού χαρακτηρίζεται θετικό, η πλειοψηφία των ψηφοφόρων θεωρεί ότι μια κυβέρνηση με κορμό τη Νέα Δημοκρατία του Αντ. Σαμαρά θα τα πάει καλύτερα από μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, οι περισσότεροι πολίτες μετά τις τελευταίες εξελίξεις ανησυχούν για την πορεία της χώρας και της οικονομίας. Αναρωτιέμαι: Τελικώς, ποιοι ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ και ποιοι προβλέπουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα νικήσει με τεράστια διαφορά; Κάποι
