Η πρώτη μου επαφή με τον Ξενόπουλο ήταν μέσα από τα κείμενά του με τη χαρακτηριστική υπογραφή «Σας ασπάζομαι, Φαίδων» στο περιοδικό «Η Διάπλασις των Παίδων».
Οχι, δεν ήμουν γεννημένη το 1940, αλλά σαράντα και κάτι χρόνια μετά.
Κι όμως, ακόμη και το 1980, οι γονείς τον Ξενόπουλο χρησιμοποιούσαν για να μας κρατήσουν μακριά από τους πειρασμούς (βλέπε «Στέλλα Βιολάντη») και τις κακοτοπιές (βλέπε «Φοιτηταί»).
Περίεργο, αλλά αληθές. Επιλογές γονέων παιδεύουσι τέκνα.
Πώς αλλιώς να εξηγήσω το ότι πήγαινα και ξαναπήγαινα να δω έργα του Ξενόπουλου όχι σε όποιο κι όποιο θέατρο, αλλά στο «Θέατρο Ελσας Βεργή» στη Βουκουρεστίου, που εδώ και χρόνια είναι κλειστό εξαιτίας χρεών στο Μετοχικό Ταμείο Στρατού. Τι ωραίο θεατράκι.
Με φωτογραφίες εποχής, με κάτι υπέροχους βελούδινους καναπέδες και απίστευτη ατμόσφαιρα.
Το ίδιο ένιωσα όταν είδα ένα ακόμη έργο του Ζακυνθινού συγγραφέα, «Το μυστικό της κοντέσσας Βαλέραινας», πριν από λίγες ημέρες, στο «Eliart» (Κωνσταντινουπόλεως 127, Βοτανικός, 210-3477677), σε σκηνοθεσία Γιώργου Φραντζεσκάκη.
Να τοι πάλι οι βελούδινοι καναπέδες και ο λόγος του Ξενόπουλου, που αν τον έχεις αγαπήσει μια φορά, τον αγαπάς για πάντα.
Το έργο μιλάει για ένα μυστικό γιατρικό για τα μάτια, που κατέχει μόνο η κοντέσσα Βαλέραινα για πάνω από 300 χρόνια.
Η Μαρία Σκούντζου στον ρόλο της Βαλέραινας, με ζεστή και γεμάτη φωνή, αρνείται να πουλήσει τη συνταγή, παρά την πίεση που της ασκείται.
Η νύφη της (Αννέτα Παπαθανασίου) την παρακαλάει, ακόμη και η αγαπημένη της Ορσολα, η υπηρέτρια, δεν καταλαβαίνει το πείσμα της (εξαιρετική η Ελένη Βουτυρά στον ρόλο).
Το Βαλεραίικο έχει ξεπέσει, ωστόσο «κι αν πέσανε τα δαχτυλίδια, τα δάχτυλα μείναν».
Ελα, όμως, που «η ανάγκη κυβερνά τον κόσμο. Αυτή είναι πάνω απ’ την τιμή και την αρχοντιά».
Μας περιπαίζει ο Ξενόπουλος 110 χρόνια μετά ή μου φαίνεται;…
