Και ξεχνώ και όλα πλέον τα συζητώ

Δεν χρειάζεται να γίνει η Τουρκία ευρωπαϊκή, τουτέστιν να ενστερνιστεί τις ευρωπαϊκές αξίες περί ελευθερίας, δημοκρατίας, ανθρωπίνων δικαιωμάτων κ.λπ. Γίνεται η Ευρώπη (κι ολόκληρη η Δύση) τουρκική δίνοντας στην Άγκυρα ρόλο πρωταγωνιστή στις νέες πολεμικές περιπέτειες που σκαρφίζεται πετώντας στον κουβά αρχές που παγιώθηκαν μετά το τέλος του ολέθριου Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Με πανανθρώπινο το αίτημα «Ποτέ πόλεμος πια». Ξεχάστηκε.

Τέτοιες μέρες του 1974 ήταν που βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη το προδοτικό χουντικό πραξικόπημα στην Κύπρο και ο Αττίλας ζέσταινε τις μηχανές του στα απέναντι τουρκικά παράλια για τη μοιραία εισβολή στο νησί, υπό την πλήρη κάλυψη των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Και θα είχε καταλάβει και τη Λευκωσία, αν δεν τον σταμάταγαν πείσμονες πατριώτες σαν τον ταγματάρχη τότε Δημήτρη Αλευρομάγειρο (διοικητής του 336 Τάγματος Πεζικού της Εθνικής Φρουράς, σήμερα αντιστράτηγος ε.α. και επίτιμος γενικός επιθεωρητής Στρατού), φτάνοντας ποιος ξέρει πού. Διδάσκεται το όνομά του στα σχολεία; Όχι βέβαια. Διδάσκεται όμως η θεωρία περί «Γαλάζιας Πατρίδας» στα τουρκικά εκπαιδευτικά ιδρύματα όλων των βαθμίδων, ώστε να γνωρίζει η νέα γενιά των γειτόνων μέχρι ποιου σημείου εκτείνονται τα φυσικά σύνορα του νεο-οθωμανισμού.

Ούτε φυσικά αυτό έχει αρκούντως ανησυχήσει την Αθήνα, η οποία συζητά μετά προθυμίας τα μεγαλο-σουλτανικά σχέδια της Άγκυρας στο Αιγαίο και τη ΝΑ Μεσόγειο για συνεκμετάλλευση ενεργειακών πόρων, συνδιοίκηση ή κατά την τουρκική ορολογία «δίκαιη κατανομή ρόλων» στη θάλασσα∙ και άπλωμα του τουρκικού ελέγχου σε ολόκληρη πλέον την Κύπρο. Το περίφημο «δεν ξεχνώ» ξεχάστηκε επίσης.

Υπεράνω όλων η Συμμαχία. Από την οποία ουδέποτε διανοήθηκαν οι ελληνικές κυβερνήσεις να απαλλαγούν με την εξασφάλιση διεθνών αντίβαρων, που θα θωράκιζαν τη χώρα απέναντι στη βουλιμία του επιθετικού γείτονα. Ή τη σιδερένια αμερικανική λαβή. Σπασμωδική και πρόχειρη ήταν η αποχώρηση από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, την οποία αποφάσισε αμέσως μόλις επέστρεψε στην Ελλάδα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής υπό το βάρος αυτής της εισβολής.

Γι’ αυτό και μέχρι το φθινόπωρο του 1980 η χώρα είχε επιστρέψει (κυβέρνηση Γ. Ράλλη τότε) βάζοντας την ουρά κάτω από τα δικά της σκέλια. Χωρίς σε βάθος χρόνου αποτελέσματα έμειναν και τα ανοίγματα προς Ανατολάς που έκαναν τόσο ο ίδιος όσο στη συνέχεια και ο Ανδρέας Παπανδρέου, καθώς οι διάδοχοί τους -με εξαίρεση τον Κώστα Καραμανλή- φρόντισαν να τα ακυρώσουν με επιλογές ανιστόρητες και άκρως επιζήμιες, όπως συχνά επισημαίνουν προσωπικότητες σαν τον Πρ. Παυλόπουλο, τον Γ. Βαληνάκη, τον Κ. Γρίβα, τον Γ. Αϋφαντή κ.ά.

Σαν να μη συμβαίνει τίποτα, ο πρωθυπουργός συναγελάζεται τη μια εβδομάδα με τον Ερντογάν στην Άγκυρα και την άλλη στα Ηλύσια Πεδία με τους ανεκδιήγητους Μακρόν, Μερτς, Τουσκ και τους άλλους «πρόθυμους» στο πλευρό του Ζελένσκι κατά την προετοιμασία του «καίριου» πλήγματος στη Ρωσία. Κι η αντιπολίτευση, αυτοευνουχισμένη, καθεύδει…