Η πολιτική Μητσοτάκη έφερε κοινωνικό Grexit – Η ελληνική κοινωνία έχασε τα ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά της

Πριν 11 χρόνια δώσαμε μάχη για να αποφύγουμε το οικονομικό Grexit, την αναγκαστική έξοδο από το ευρώ και την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα.

Εάν περνούσε η γραμμή Σόιμπλε και δεν μας στήριζαν Ολάντ και Γιούνκερ,θα είχαμε μεγαλύτερη πτώση του βιωτικού επιπέδου και αλεπάλληλες υποτιμήσεις της δραχμής για να ενισχυθεί η διεθνής ανταγωνιστικότητα της οικονομίας.
Θα χρειαζόμασταν 15-20 χρόνια για να επιχειρήσουμε τη μεγάλη επιστροφή στην ευρωζώνη.

Κι ενώ συνεχίζεται η συζήτηση για το τι έγινε ή δεν έγινε το 2008,το 2010 και το 2015,πάθαμε τα τελευταία χρόνια μια πολύ μεγαλύτερη ζημιά.
Εξαιτίας της πολιτικής που εφαρμόζεται από την κυβέρνηση Μητσοτάκη πραγματοποιήθηκε αθόρυβα το κοινωνικό Grexit.Το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας απώλεσε τα ευρωπαϊκά του χαρακτηριστικά.

Συνολικά η ελληνική κοινωνία έμεινε πολύ πίσω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Το κοινωνικό Grexit είναι πολύ βαθύτερο από το οικονομικό Grexit που αποτρέψαμε και πολύ πιο δύσκολο να αντιμετωπιστεί.

Αποτυχία πίσω από τις «επιτυχίες»

Πίσω από τις οικονομικές «επιτυχίες» που προβάλουν Μητσοτάκης,Πιερρακάκης και διάφοροι βαριά επιδοτούμενοι σε βαριά επιδοτούμενα οικονομικά συνέδρια, βρίσκεται μια τεράστια κοινωνική αποτυχία.
Ο κρατικός προϋπολογισμός είναι στα μέτρα των πιστωτών στηρίζεται όμως στη δραματική μείωση των δαπανών για την υγεία και την παιδεία. Η διαφορά με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο είναι 3-4 εκατοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ. Με Μητσοτάκη παγιώθηκε αυτή η διαφορά στις δημόσιες δαπάνες και οι συνέπειες έγιναν και μεσομακροπρόθεσμες.

Η στεγαστική κρίση εξαιτίας κερδοσκοπικών πολιτικών συνδυάστηκε με την υπερχρέωση των νοικοκυριών για να δώσουν κλιμακούμενη στεγαστική κρίση και σημαντική μείωση της ιδιοκατοίκησης.
Οι επαγγελματικές δυσκολίες των νέων και οι εξαιρετικά χαμηλές αποδοχές, μεγάλωσαν σε ευρωπαϊκά επίπεδα ρεκόρ το διάστημα παραμονής των νέων στο σπίτι των γονιών τους.

Χωρίς καλή επαγγελματική προοπτική και σοβαρές οικονομικές δυνατότητες πολλοί νέοι αποφασίζουν να μη κάνουν οικογένεια. Οι ετήσιες γεννήσεις έπεσαν από 110000 πριν από τα μνημόνια σε 84000 μέχρι το τέλος των μνημονίων. Στη συνέχεια κατρακύλησαν στις 65600 με πρωθυπουργό από το «κόμμα της ελληνικής οικογένειας.»

Η κοινωνία μας γερνάει, λόγω ρεκόρ υπογεννητικότητας, με επιταχυνόμενο ρυθμό. Οι μισοί Ελληνες είναι κάτω των 47 ετών και οι άλλοι μισοί άνω των 47.

Οι πραγματικές συντάξεις έμειναν αμετάβλητες την τελευταία επταετία. Ο Μητσοτάκης κατήγγειλε τον Κατρούγκαλο για να εφαρμόσει την πολιτική του.

Η κακή προοπτική συντάξεων, ασφαλιστικού δημιουργεί κύμα φυγής στη σύνταξη που επιταχύνει τις αρνητικές εξελίξεις. Πάνω από 210000 εκτιμούνται
οι συνταξιοδοτήσεις το 2026.

Το κοινωνικό Grexit στηρίζεται και στο brain drain.Τα τελευταία χρόνια οι επιστροφές ξεπέρασαν τις αναχωρήσεις. Αυτό όμως δεν μετατρέπει αυτόματα το brain drain σε brain gain.Από αυτούς που επιστρέφουν οι περισσότεροι είναι οικογενειακά εξουθενωμένοι, θέλουν να ανασυγκροτηθούν ακόμη και χωρίς δυνατότητες καλής επαγγελματικής επανένταξης.

Μαύρη μαυρίλα βασικοί δείκτες.

Τα επίσημα στοιχεία της Eurostat και οι συγκρίσεις με την ΕΕ-27 τεκμηριώνουν, μέσα από τα απλά και τα σύνθετα, το κοινωνικό Grexit.
Πρωταθλητές στην παιδική στέρηση, στον κίνδυνο φτώχειας,
κοινωνικής περιθωριοποίησης, στην ενεργειακή φτώχεια, στο ποσοστό του εισοδήματος που πηγαίνει σε στέγαση και κοινόχρηστα,στον αποκλεισμό από το υγειονομικό σύστημα, στη φτώχεια των περιφερειών,στη δημογραφική κατάρρευση της περιφέρειας, στο ιδιωτικό χρέος, στην ανισοκατανομή του πλούτου.
Με τα παλαιότερα αυτοκίνητα ΙΧ στην ΕΕ-27,με το χαμηλότερο κατά κεφαλήν ΑΕΠ μαζί με τη Βουλγαρία.

Μέχρι και οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης έχουν τρομάξει με τις κοινωνικές ανισότητες και το ρεκόρ υπογεννητικότητας της χώρας, Προειδοποιούν ότι τα υπερπλεονάσματα δεν είναι βιώσιμα λόγω των προβλημάτων και των κοινωνικών πιέσεων που συσσωρεύονται και πως δεν μπορεί να υπάρξει δυναμική ανάπτυξη με τέτοια δημογραφική αποδυνάμωση.

Μητσοτάκης, Πιερρακάκης ζουν τον μύθο υποτιθέμενων οικονομικών «επιτυχιών» που συμβάλουν στο κοινωνικό Grexit,το οποίο με τη σειρά του έχει απαγορευτικό οικονομικό και δημοσιονομικό κόστος.