Πολλά τα περιστατικά δασικών, αγροτικών και αστικών πυρκαγιών όπου η αρχική καταστροφή επεκτείνεται σε εγκατάσταση ή/και θέση με επικίνδυνα κατά την καύση υλικά.
Εργοστάσια και αποθήκες με πλαστικά, διαλύτες και άλλα χημικά, απόβλητα προς ανακύκληση ή απλώς πεταμένα (χωματερές), συνθετικά δομικά υλικά κ.ά. Τα παραγόμενα από την καύση αέρια και υπολείμματα, συχνά τοξικά, ανάλογα αυτών που πραγματεύονται ειδικές νομοθεσίες/οδηγίες πρόληψης και αντιμετώπισης βιομηχανικών/τεχνολογικών ατυχημάτων/δυστυχημάτων μεγάλης έκτασης.
Εχει διαπιστωθεί στην πράξη πως τέτοιες πυρκαγιές δεν δαμάζονται με νερό και άλλα πυροσβεστικά υλικά. Απαιτείται κάλυψη της καιόμενης μάζας με χώμα. Κι αυτό πρέπει να είναι διαθέσιμο δίπλα, μέσα στον χώρο πιθανής ανάφλεξης, σε σωρούς αλλά και με διαδρόμους πρόσβασης. Και βέβαια με σκαπτικό μηχάνημα διαθέσιμο την κρίσιμη ώρα.
Αντιστοίχως απαιτείται αποψίλωση περιμετρικά της εγκατάστασης, συνεπώς δεν μπορεί να εγκαθίσταται εγγύς δασικής έκτασης. Κι αν είναι γύρω αγροτική απαιτείται επικοινωνία, συνεργασία, ανταπόδοση για την προσαρμοσμένη καλλιέργεια και διαχείριση. Στη χώρα μας η βιομηχανία και το διαμετακομιστικό εμπόριο εγκαταστάθηκαν εκτός σχεδίου, για φθηνότατη γη, με όλες τις κακοδαιμονίες των βιομηχανικών συγκεντρώσεων, π.χ. του Ελαιώνα Αθήνας και Ασπροπύργου να κάνουν μετάσταση στα Μεσόγεια, στη Βοιωτία, στη Θεσσαλονίκη και αλλού.
Ανύπαρκτοι δρόμοι, μέχρι και σήμερα δίχως πρόβλεψη διαπλάτυνσης υπαρχόντων – οι μάντρες εξαντλούν την ιδιοκτησία, νερό διαφυλάττουν ελάχιστοι. Η νομοθεσία, π.χ. ν.3982/11, κεφ. Γ, δεν φτάνει όταν λείπει η απλή λογική. Πού θα περπατήσει το αφεντικό μεταξύ μάνδρας-Γραμμής Μαζινό και τρελού φορτηγού; Και τώρα η πολιτεία καθιστά τον επιχειρηματία «οραματιστή πολεοδόμο», αποκλείοντας τις τοπικές κοινωνίες.
Δεν πάμε καλά! Και η υπερφόρτωση ντε φάκτο ανεξέλεγκτων δραστηριοτήτων συνεχίζεται δίχως συνολική θεώρηση: πόσο αντέχει η περιοχή; Η Αττική; Η Θεσσαλονίκη; Μετά την κατάργηση του Π.Δ. 84/84 με πρόσχημα τον εκσυγχρονισμό, χάθηκε η μπάλα. Και κυρίως η λογική: ας δεχτούμε ως θέσφατο την εγκατάσταση και λειτουργία data centers σε αριθμό που ζητούν οι επενδυτές.
Γιατί δεν χωροθετούνται εγγύς υδατικών αποθεμάτων, π.χ. στη Δυτική Ελλάδα, ή αντίκρυ, στην Ψυττάλεια, ώστε τα περαιτέρω επεξεργασμένα ύδατα του Βιολογικού να τροφοδοτούν τις ανάγκες; Ή μήπως πάνω σε πλοία, δίπλα στον Βιολογικό; Πότε θα υπάρξει ουσιαστικός δημοκρατικός διάλογος και προγραμματισμός;
*Γεωλόγος
