Έχουμε δικαίωμα να αλλοιώνουμε μύθους και θρύλους των παραδόσεων και του λαϊκού πολιτισμού και να τους προσαρμόζουμε σε νέες εποχές και νέες καταστάσεις; Να τους διασκευάζουμε και να δημιουργούμε εκδοχές πιο επίκαιρες και ταιριαστές στο τώρα; Ή πρέπει να τους αναπαράγουμε πιστά γιατί η αξία τους είναι μία και διαχρονική; Να τους διδασκόμαστε και να τους μεταφέρουμε από γενιά σε γενιά απαράλλαχτους για να μην τους βεβηλώσουμε;

Είμαι φανατικός οπαδός της πρώτης δυνατότητας. Όχι χωρίς κριτήρια και με μεταμοντέρνο κωλοπαιδισμό, απλώς «γιατί μπορούμε». Αλλά με διάθεση να αξιοποιήσουμε τη δύναμή τους για νέους καλούς σκοπούς, έχοντας βαθιά γνώση των πρωτότυπων νοημάτων και ερμηνειών τους. Να, ας πούμε, ο μύθος του Μεγαλέξανδρου και της Γοργόνας έχει πάρα πολλές προεκτάσεις και διαβάζεται σε πολλαπλά επίπεδα.

Για τους ακροδεξιούς και τους Μακονομάχους αποτελεί υπόμνηση των μεγαλείων και των κατακτήσεων του στρατηλάτη μέχρι τον Γρανικό ποταμό, για τους σκεπτόμενους ανθρώπους αφορά τη συμβολική αθανασία και τη διατήρηση στη μνήμη σε πείσμα του memento mori, για όλους μπορεί να είναι η αφορμή για μια συζήτηση περί της ελληνικότητας και της ιστορικής μνήμης αλλά και της αυτοκαταστροφής ενός κόσμου που έχει πάψει να πιστεύει σε μεγάλες ιδέες.

Η «Μοναξιά της αβύσσου» των Δημήτρη Βανέλλη και Νίκου Κούρτη (εκδόσεις Jemma Press) επανέφερε τον θρύλο της ελληνικής λαογραφίας σε μια εκδοχή τρόμου πριν από λίγα χρόνια, με τη Γοργόνα να εξακολουθεί να «τιμωρεί» όσους δίνουν λανθασμένες απαντήσεις.

Και τώρα η Στέλλα Στεργίου με την «Άγρια θύελλα» (αυτοέκδοση, 32 σελίδες) δίνει ακόμη μια τολμηρή εκδοχή στη Γοργόνα του «Μεγαλέκου», όπως τον αποκαλεί.

«Ποτέ δεν κατάφερα να συμπαθήσω τον Μεγαλέκο και ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ πώς μπορούσε κάποιος να είναι τόσο σκληρός με την ίδια του την αδερφή. Αυτό το κόμικ είναι η δικιά μου ευχή για το τι μπορεί να έγινε μετά» γράφει στον επίλογό της. Και σ’ αυτήν την πανέμορφη ευχή η Γοργόνα και μια μοναχική ναύτισσα ερωτεύονται η μια την άλλη για να ζήσουν αγαπημένες μακριά από τις φουρτούνες και τις τραγωδίες του παρελθόντος.