Τέσσερις ονειρεμένες παραλίες μακριά από την Αθήνα: Κολύμπι σε κρυστάλλινα νερά

Η Αθήνα ανεβάζει θερμοκρασία και το μυαλό αυτόματα δραπετεύει σε τιρκουάζ νερά και ήσυχους κολπίσκους. Μπορεί οι διακοπές για τους περισσότερους από εμάς να αργούν ακόμα και τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια να μοιάζουν απαγορευτικά για το μέσο πορτοφόλι, όμως το καλοκαίρι δεν χρειάζεται απαραίτητα νησί για να ξεκινήσει.

Σε απόσταση μόλις 45 έως 120 χιλιομέτρων από την πόλη, κρύβονται παραλίες με κρυστάλλινα νερά και εξωτική αύρα, ιδανικές για μια μονοήμερη «ανάσα» δροσιάς. Το μόνο που χρειάζεσαι είναι καλή παρέα, αντηλιακό και διάθεση για μια μικρή απόδραση μακριά από το καμίνι της πρωτεύουσας. Γιατί, τελικά, το καλοκαίρι δεν είναι προορισμός· είναι εκείνες οι μικρές στιγμές κάτω από τον ήλιο και δίπλα στο γαλάζιο που όλοι αξίζουμε.

Μυλοκοπή (Κορινθιακός κόλπος) 95 χιλιόμετρα από την Αθήνα

Ανάμεσα στη Λίμνη Ηραίου και τον Σχίνο Κορινθίας κρύβεται μια από τις πιο ιδιαίτερες και «μικρές» παραλίες του Κορινθιακού κόλπου. Η Μυλοκοπή μοιάζει σχεδόν σκηνοθετημένη: μια ημικυκλική λωρίδα άμμου, αγκαλιασμένη από απότομα βράχια και πεύκα που φτάνουν σχεδόν μέχρι τη θάλασσα.

Κι όμως, αυτή η τόσο εντυπωσιακή γωνιά βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από την πρωτεύουσα, βουτηγμένη στα νερά του Κορινθιακού. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια ήταν ένα σχεδόν άγνωστο σημείο, προσβάσιμο κυρίως σε όσους το ανακάλυπταν από στόμα σε στόμα. Η δυσκολότερη πρόσβαση την κρατούσε μακριά από τα πλήθη και της χάριζε έναν χαρακτήρα «μυστικού».

Με την εξάπλωση του διαδικτύου και την έντονη παρουσία της εικόνας στα social media –αλλά και μέσα από διαφημιστικές παραγωγές που γυρίστηκαν εδώ– η Μυλοκοπή έγινε ευρύτερα γνωστή και πλέον συγκαταλέγεται στις πιο δημοφιλείς και αναγνωρίσιμες παραλίες της περιοχής.

Η πρόσβαση είναι σχετικά εύκολη, με εξαίρεση τα τελευταία 500-600 μέτρα χωματόδρομου που παραμένουν απαιτητικά. Η διαδρομή περνά από το Λουτράκι, συνεχίζει προς τη λίμνη Βουλιαγμένης και ακολουθεί τον δρόμο προς Σχίνο. Στον μικρό οικισμό της Μυλοκοπής, μια πρόχειρη πινακίδα θα σας κατευθύνει προς την ακτή.

Αν το αυτοκίνητο είναι χαμηλό, καλό είναι να σταθμεύσετε λίγο ψηλότερα και να συνεχίσετε με τα πόδια. Τα Σαββατοκύριακα η παραλία γεμίζει, όμως τις καθημερινές –ακόμα και μέσα στον Ιούλιο– διατηρεί μια πιο ήρεμη ατμόσφαιρα.

Μην ξεχάσετε να έχετε μαζί σας νερό και τα απαραίτητα για λίγες ώρες στη θάλασσα. Και, φεύγοντας, αφήστε την παραλία όπως τη βρήκατε – μόνο με τα ίχνη σας στην άμμο.

Μικρή Χαμολιά (νότιος Ευβοϊκός κόλπος) 45 λεπτά από την Αθήνα

Λίγο έξω από την Αθήνα, κοντά σε γνωστά παραθαλάσσια θέρετρα και πυκνοκατοικημένες παραλιακές ζώνες, κρύβεται ένα μικρό φυσικό καταφύγιο που δύσκολα φαντάζεται κανείς ότι βρίσκεται τόσο κοντά στην πόλη.

Η Μικρή Χαμολιά έχει καταφέρει να διατηρήσει τον σχεδόν «άγριο» χαρακτήρα της, κυρίως χάρη στη σχετικά δύσκολη πρόσβαση που την κρατούσε για χρόνια μακριά από την έντονη επισκεψιμότητα. Σήμερα μπορεί να είναι πιο γνωστή, όμως εξακολουθεί να προσφέρει στιγμές αυθεντικής ηρεμίας – ειδικά αν βρεθεί κανείς εκεί νωρίς το πρωί ή μια καθημερινή.

Δεν πρόκειται, βέβαια, για μια ερημική παραλία όπως συχνά παρουσιάζεται επιφανειακά σε ορισμένα ταξιδιωτικά sites. Τους καλοκαιρινούς μήνες, και κυρίως τα Σαββατοκύριακα, γεμίζει σχετικά γρήγορα λόγω του μικρού της μεγέθους. Ωστόσο, η θάλασσα παραμένει εντυπωσιακά καθαρή, με νερά που θυμίζουν περισσότερο Κυκλάδες παρά αττική ακτή.

Η πρόσβαση γίνεται οδικώς προς την ακτή της Χαμολιάς. Αν υπάρχει χρόνος, αξίζει μια στάση στον αρχαιολογικό χώρο της Βραυρώνας και στις εκβολές του ποταμού Ερασίνου, που βρίσκονται πολύ κοντά στη διαδρομή.

Από την παραλία της Χαμολιάς, στο ύψος της ψαροταβέρνας, ξεκινά ένας στενός χωματόδρομος που μετά από περίπου 500–600 μέτρα καταλήγει σε ένα μικρό πλάτωμα με χώρο στάθμευσης. Από εκεί, ένα κατηφορικό μονοπάτι οδηγεί στην παραλία που απλώνεται ακριβώς από κάτω, στα ριζά του βράχου.

Για φαγητό ή πιο άνετη στάση, μπορεί κανείς να κινηθεί είτε προς τον όρμο της Χαμολιάς είτε προς την παραλία της Βραυρώνας, όπου υπάρχουν επιλογές δίπλα στο κύμα.

Λυχνάρι (Σαρωνικός κόλπος) 90 χιλιόμετρα από την Αθήνα

Νότια από τον Ισθμό της Κορίνθου και πολύ κοντά στο γνωστό καλοκαιρινό θέρετρο των Λουτρών της Ωραίας Ελένης, ξεδιπλώνεται μια ακτογραμμή γεμάτη πεύκα, βράχια και μικρές παραλίες με δροσερά, καθαρά νερά. Μία από αυτές είναι η ακτή Λυχνάρι. Η εγγύτητα της περιοχής τόσο στην Κόρινθο όσο και στην Αθήνα την καθιστά ιδανική ακόμη και για μια απογευματινή βουτιά, χωρίς ιδιαίτερο προγραμματισμό.

Η πρόσβαση γίνεται μέσω της περιοχής της Αλμυρής, όπου υπάρχουν πινακίδες που κατευθύνουν προς Σιδερώνα και Λυχνάρι. Αρχικά περνά κανείς τον δρόμο προς την ακτή Σιδερώνα και στη συνέχεια, ακολουθώντας τη σήμανση, κατηφορίζει προς το Λυχνάρι.

Φτάνοντας στην παραλία, αυτό που εντυπωσιάζει είναι η καθαρότητα των νερών και το βαθύ γαλάζιο που σκουραίνει όσο ανοίγεται προς τα βαθιά. Εξίσου χαρακτηριστικό είναι το πευκοδάσος που απλώνεται κατά μήκος της ακτής – σε ορισμένα σημεία τα δέντρα φτάνουν σχεδόν μέχρι το κύμα, με τις ρίζες τους να ακουμπούν στη θάλασσα.

Παράλληλα με την ακτή περίπου για χιλιόμετρα υπάρχει ένας χωματόδρομος που διευκολύνει την πρόσβαση, αλλά και φιλοξενεί αρκετά αυτοκίνητα, ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες, με αποτέλεσμα ορισμένα σημεία σκιάς να χάνουν τον πιο φυσικό τους χαρακτήρα.

Υπάρχουν μερικές ντουζιέρες, οι οποίες όμως δεν λειτουργούν πάντα, και καμία άλλη οργανωμένη υποδομή. Για φαγητό, οι επιλογές βρίσκονται κυρίως στην κοντινή ακτή της Σιδερώνας, όπου υπάρχει μια ταβέρνα δίπλα στη θάλασσα.

Λιμνιώνας (Εύβοια) 120 λεπτά από την Αθήνα

Πάμε τώρα στην πιο «πελαγίσια» παραλία του μικρού μας αφιερώματος – έναν τόπο που δύσκολα ξεχνάς αν τον επισκεφθείς έστω και μία φορά. Η ακτογραμμή του Λιμνιώνα στα ανατολικά της Εύβοιας, είναι από εκείνες που αφήνουν έντονο αποτύπωμα, σχεδόν προσωπικό. Μάλιστα, θεωρείται η πιο κοντινή παραλία ανοιχτού πελάγους στην Αθήνα, με τη Χιλιαδού να ακολουθεί σε απόσταση.

Η διπλή αμμουδερή ακτή, διαμορφωμένη ανάμεσα σε απότομα κάθετα βράχια, δημιουργεί μια φυσική αγκαλιά στραμμένη στο ανοιχτό Αιγαίο. Τα νερά, σε αποχρώσεις του τιρκουάζ και του βαθύ γαλάζιου, δίνουν την αίσθηση ενός τοπίου σχεδόν ανέγγιχτου, που σε καλεί να μείνεις όσο περισσότερο γίνεται.

Φυσικά, η εικόνα αυτή αλλάζει όταν φυσά δυνατός βοριάς – τότε η θάλασσα γίνεται πιο άγρια, με μεγάλα κύματα που μεταμορφώνουν το τοπίο σε κάτι εντελώς διαφορετικό. Στη μία πλευρά της παραλίας υπάρχουν ταβέρνες και ένας μικρός οικισμός με κυρίως εξοχικές κατοικίες. Στο βόρειο τμήμα, όπου καταλήγει και ο χωματόδρομος, το τοπίο γίνεται πιο «καθαρό», χωρίς έντονη δόμηση. Εκεί συναντά κανείς αρμυρίκια που προσφέρουν φυσική σκιά, αν και συχνά έχουν καταληφθεί από πρόχειρες κατασκηνώσεις, περιορίζοντας τον διαθέσιμο χώρο για τους υπόλοιπους επισκέπτες.

Η πρόσβαση γίνεται μέσω Ψαχνών, που απέχουν περίπου 15 χιλιόμετρα από τη Χαλκίδα. Από εκεί ξεκινά μια διαδρομή περίπου 30 χιλιομέτρων, με αρκετές στροφές και συνεχείς εναλλαγές τοπίου, καθώς ο δρόμος ανηφορίζει μέσα από τις πλαγιές του όρους Πυξαριά. Ο ασφαλτοστρωμένος δρόμος είναι καλοσυντηρημένος, αλλά απαιτεί προσοχή λόγω της μορφολογίας του εδάφους.

viewsofgreece.com