Από τη διαφθορά της εξουσίας στην εξουσία της διαφθοράς

Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, υποκλοπές, πολεοδομίες, Ασημακοπούλου, Αβραμόπουλος, κουμπάροι, ανίψια, πεθερικά, εντάλματα, δίκες, καταδίκες. Και συγκάλυψη, συγκάλυψη, συγκάλυψη. Για να πλησιάσει κανείς το καθεστώς Ν.Δ. – Μητσοτάκη πρέπει να φοράει προστατευτική μάσκα ή να πιάνει τη μύτη του. Ενας διαγωνισμός παρανομίας και ληστείας του δημόσιου χρήματος, ένα όργιο διαφθοράς και ατιμωρησίας, που έχει γκρεμίσει στη συνείδηση της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας κάθε εμπιστοσύνη στο κράτος δικαίου, στους θεσμούς, στη Δικαιοσύνη. Εντέλει, στη δυνατότητα της δημοκρατίας να περιφρουρεί τα δημόσια αγαθά, τους πολίτες και τον εαυτό της από τη διαφθορά, την ανηθικότητα, το οργανωμένο έγκλημα. Κι αυτή είναι μια βλάβη που, αν δεν υπάρξουν δραστικά μέτρα, θα αποδειχτεί καταστροφική για τις ζωές των πολλών και το αύριο της χώρας.

Δεν μιλάμε εδώ για κάποια φαινόμενα, κάποιους επίορκους πολιτικούς, κάποιες παρεκκλίσεις από τη νομιμότητα. Μιλάμε για τόσο εκτεταμένη διάδοση της σαπίλας και τόσο προκλητική περιφρόνηση των νόμων, ώστε να έχουμε περάσει σε άλλο στάδιο, πρωτοφανές στα χρόνια της μεταπολίτευσης: Από τη διαφθορά της εξουσίας στην εξουσία της διαφθοράς. Κι αυτό ακουμπάει όλο το κόμμα της Ν.Δ., ενόχους και αθώους. Ολη την κυβέρνηση Μητσοτάκη, ενόχους και αθώους. Ολη την ηγεσία της Δικαιοσύνης, ενόχους και αθώους. Παρακολουθούμε έναν αγώνα δρόμου να προλάβουν το ταμείο. Γιατί αυτός και όχι εγώ! Εναν πυρετό εύκολου πλουτισμού, αρκεί να βρει κανείς το κατάλληλο πρόσωπο και την κατάλληλη δίοδο προς το χρυσό. Κι έτσι η διαφθορά αποκτά μια κάποια «λαϊκή βάση». Οχι μόνο γίνεται νόμιμη, αλλά τείνει να θεωρείται και ηθική.

Οταν όμως στα «μεγάλα σαλόνια» απολαμβάνει τα κέρδη του το οργανωμένο έγκλημα, κανένας δεν μπορεί να παριστάνει τον Πόντιο Πιλάτο από τους επιτελείς της διεφθαρμένης πολιτικής εξουσίας. Αλλά και κάθε εξουσίας. Οπως κάποιοι βαρόνοι της ενημέρωσης, που για ίδιον όφελος κλείνουν τα μάτια μπροστά στα «αδιευκρίνιστα». Ούτε κάποιοι πρίγκιπες του πλούτου, που η βουλιμία τούς ωθεί να συμμετέχουν στο πάρτι. Ούτε βέβαια κάποιοι στρατηγοί των θεσμών, της Βουλής συμπεριλαμβανομένης, που έχουν εκπέσει σε εργαστήρια συγκάλυψης. Γιατί όλοι ξέρουν πια τον βασικό ένοχο αυτής της βαριάς αρρώστιας. Ξέρουν σε ποιο εργαστήριο καλλιεργείται ο ιός της πανδημίας. Σε ποια κουζίνα μαγειρεύονται απευθείας αναθέσεις, φιλέτα πλουτισμού, τακτικές συγκάλυψης. Αλλά επιλέγουν την προσοδοφόρα συμμετοχή στο έγκλημα από τη δικαιοσύνη.

Απλό συμπέρασμα: Ενα σοκ εντιμότητας, μια δημοκρατική επανάσταση κατά της διαφθοράς είναι σήμερα αναγκαία περισσότερο από ποτέ. Κι αυτό αφορά τους πολίτες, γιατί το δικό τους παρόν λεηλατείται και το δικό τους μέλλον καταστρέφεται από την επιδημία. Αλλά εδώ που φτάσαμε, καμιά αξιοπιστία και καμιά δημοκρατική εμπιστοσύνη δεν πρόκειται να αποκατασταθεί, αν δεν υπάρξει επίσης τιμωρία και κάθαρση. Αν ο ηθικός και φυσικός αυτουργός της διαφθοράς, που εδρεύει στο Μαξίμου, μαζί με τους συνενόχους του, δεν υποχρεωθούν να δώσουν λόγο στη Δικαιοσύνη. Κι αυτό αφορά πρωτίστως τις πολιτικές δυνάμεις που έχουν αναδείξει την εντιμότητα σε κυρίαρχο αίτημα· και επαγγέλλονται αλλαγή πολιτικής και ηθικής…