Ενας χρόνος αδιεξόδου

Εναν χρόνο μετά τον πόλεμο των 12 ημερών μεταξύ ΗΠΑ – Ισραήλ από τη μια μεριά και Ιράν από την άλλη είναι πλέον πέραν πάσης αμφισβήτησης ότι η απόφαση του Τραμπ να συγκρουστεί με την Τεχεράνη λειτούργησε στη λογική της αυτοεκπληρούμενης προφητείας, η οποία επισπεύδει την αρνητική εξέλιξη που ήθελε να ματαιώσει.

Ο Τραμπ πριν από έναν χρόνο ενέδωσε στις πιέσεις του Νετανιάχου, κύριο επιχείρημα του οποίου ήταν ότι μια εναέρια επίθεση κατά του Ιράν θα οδηγούσε στην ανατροπή του καθεστώτος και τη διάσπαση της ενότητας της χώρας.

Με δυο λόγια μια επανάληψη του σεναρίου που εφαρμόστηκε στο Ιράκ, τη Συρία και τη Λιβύη.

Εβδομήντα χρόνια πριν ο Νάσερ εθνικοποιούσε την αγγλογαλλικής ιδιοκτησίας εταιρεία της Διώρυγας του Σουέζ, με τη Γαλλία να πιέζει ασφυκτικά τη Βρετανία και το Ισραήλ να συγκροτήσουν μια τριμερή συμμαχία για να ανατρέψουν τον Αιγύπτιο ηγέτη.

Στο Παρίσι ο πρωθυπουργός Γκι Μολέ πίστευε πως η Γαλλία θα κέρδιζε τον πόλεμο στην Αλγερία αν η Αίγυπτος σταματούσε να υποστηρίζει τους Αλγερινούς αντάρτες.

Για το Ισραήλ οι εξελίξεις ήταν μια ευκαιρία να ενδυναμώσει τη στρατηγική συνεργασία με τη Γαλλία.

Οταν η ΕΣΣΔ απείλησε με επέμβαση στο Σουέζ, που εν τω μεταξύ είχαν καταλάβει οι Αγγλογάλλοι, οι ΗΠΑ δεν τους κάλυψαν και έτσι τους οδήγησαν σε μια ταπεινωτική αναδίπλωση.

Η αντοχή του Ιράν στον οκταετή πόλεμο με το Ιράκ ήταν μια προειδοποίηση που δεν ελήφθη σοβαρά υπόψη.

Σήμερα οι συνομιλίες στην Ελβετία αρχίζουν με διαπιστωμένο το απαγορευτικό κόστος ενός παρατεταμένου κλεισίματος των Στενών του Ορμούζ, αλλά και την αντοχή του καθεστώτος να είναι υπεράνω αμφισβήτησης.

Μέσα σε έναν χρόνο οι σύμμαχοι των ΗΠΑ στον Κόλπο κατενόησαν ότι η παρουσία των αμερικανικών βάσεων όχι μόνο δεν τους θωρακίζει απέναντι στην Τεχεράνη, αλλά τους στοχοποιεί.

Εναν χρόνο μετά την έναρξη του πολέμου, με εξαίρεση τη Συρία όπου ο Ασαντ ανετράπη στα τέλη του 2024, το Ιράν εξακολουθεί να είναι ο προστάτης της Χεζμπολάχ στον Λίβανο, εγγυητής της σταθερότητας στο Ιράκ, αλλά και στρατηγικό έρεισμα των Χούθι στην Υεμένη.

Ο απολογισμός είναι πενιχρός, αν όχι αρνητικός για τον Τραμπ, και, ακόμα χειρότερα, η ηγεμονική του αξιοπιστία βαριά υποθηκευμένη. Το 1956 Γαλλία και Βρετανία προσπάθησαν να ενισχύσουν την παρουσία τους στη Μέση Ανατολή με αποτέλεσμα μια ταπεινωτική αναδίπλωση.

Η επέμβαση Τραμπ στη Μέση Ανατολή εξελίχθηκε σε φιάσκο ανάλογο με το Σουέζ ή, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, με τη Σικελική Εκστρατεία των Αθηναίων.