Αν το πρόβλημα-κλειδί για την ειρήνη στη Μ. Ανατολή είναι το Παλαιστινιακό, τότε η συμφωνία ΗΠΑ – ΙΡΑΝ δεν γεννάει μεγάλες ελπίδες για τους λαούς τής πιο ταραγμένης και στρατιωτικοποιημένης περιοχής της Γης.
Ωστόσο, κανένας φιλειρηνικός άνθρωπος δεν μπορεί να μην τη χαιρετίσει, μόνο και μόνο διότι οι ρουκέτες και τα drones διασχίζουν τους ουρανούς και σκοτώνουν αμάχους, το δε άνοιγμα των στενών του Ορμούζ θα φέρει μειώσεις στις τιμές πετρελαίου και παραγώγων του σε διεθνές επίπεδο, προς όφελος κυρίως των κοινωνιών της Ευρώπης, της ελληνικής συμπεριλαμβανομένης.
Αβέβαια είναι τα επόμενα βήματα, με τον Τραμπ να υπόσχεται ότι το Ιράν δεν πρόκειται ποτέ να αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Οσο, όμως, το Ισραήλ διατηρεί αποδεδειγμένα ισχυρό πυρηνικό οπλοστάσιο και δεν πρόκειται να εκλείψει ο πειρασμός απόκτησης τέτοιων όπλων από φιλόδοξες περιφερειακές δυνάμεις. Γι’ αυτό, πρέπει να επανέλθει άμεσα στο προσκήνιο το αίτημα μετατροπής του συνόλου της περιοχής σε ζώνη ελεύθερη από πυρηνικά και άλλα όπλα μαζικής καταστροφής, όπως προβλέπουν αποφάσεις της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. Ωρα να ζητήσουν την υποστήριξη του αιτήματος αυτού από την Ε.Ε. και την Ελλάδα από κοινού οι προοδευτικές δυνάμεις στα αντίστοιχα επίπεδα.
Ενδιαφέρουσα και η συζήτηση για το ποια πλευρά κέρδισε τον πόλεμο, που κατά κανόνα αφήνει εκτός τους λαούς, ακόμα και σε προοδευτικά έντυπα σαν την «Εφ.Συν.». Κατά τη γνώμη μου, αν από τα προαναφερθέντα προκύπτει ότι δεν επίκειται σταθερή ειρήνη στην πολύπαθη Μέση Ανατολή, τότε χαμένοι είναι οι λαοί.
Πρώτος ο λαός του Ιράν, που ενδεχόμενη σταθεροποίηση του αιμοσταγούς θεοκρατικού καθεστώτος λόγω της συμφωνίας φρενάρει και δυσκολεύει, όπως ήδη συμβαίνει, τον αγώνα του για δημοκρατία και ανθρώπινα δικαιώματα. Αν και ο λαός αυτός, με τη μεγάλη ιστορία, θα έχει κάποια οφέλη από την προβλεπόμενη άρση των κυρώσεων, θα εξακολουθήσει να δυναστεύεται, όχι μόνο από το δικτατορικό καθεστώς, αλλά και τις πολιτικές του, που λίγοι επισημαίνουν ότι είναι νεοφιλελεύθερες, όπως καταγγέλλει το παράνομο αριστερό κόμμα Tουντέχ, γνωστότερο στην Ευρώπη ως Κ.Κ. Ιράν.
Χαμένος βγαίνει από τον πόλεμο και ο λαός των ΗΠΑ, που ήδη πληρώνει βαρύ φόρο στους πολέμους του Τραμπ, με κατακόρυφη αύξηση των στρατιωτικών δαπανών εις βάρος των κοινωνικών δαπανών. Κόστος για τον αμερικανικό λαό θα έχει και ενδεχόμενη αύξηση των πιθανοτήτων του Τραμπ να κερδίσει τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοέμβρη, αποκτώντας τον πλήρη έλεγχο του Κογκρέσου.
Οσο για τους λαούς της Μ. Ανατολής, θα υποστούν την περαιτέρω στρατιωτικοποίηση, αφού σχεδόν όλες δέχθηκαν πλήγματα κατά τον πόλεμο ΗΠΑ – Ιράν, με μικρές ή μεγαλύτερες απώλειες.
*Υπεύθυνος Γραφείου Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.
