Πολλή κουβέντα γίνεται -και δικαίως- για τις τιμές των εισιτηρίων στο Μουντιάλ. Για κανένα από τα 104 παιχνίδια της διοργάνωσης δεν υπήρξαν πραγματικά φθηνές τιμές εισιτηρίων. Αντίθετα, τα ποσά που απαιτούνται για να παρακολουθήσει κάποιος έναν αγώνα, είναι τριψήφια, ακόμα και τετραψήφια. Όλο αυτό συνιστά μια πάγια πολιτική που εξαπλώνεται παγκοσμίως στα θεάματα. Κυρίως στα αθλητικά, όπως και στις συναυλίες. Απλά είναι πιο φυσιολογικό να δώσεις 100 ευρώ για να δεις το αγαπημένο σου συγκρότημα άπαξ, από το να διαθέτεις ένα ανάλογο ποσό κάθε εβδομάδα ή κάθε 15 μέρες για να δεις την ομάδα σου.
Το φαινόμενο αυτό στην Ελλάδα το βλέπουμε περισσότερο στο μπάσκετ. Έχουμε (κι ενώ μπαίνουν στο κόλπο οι Θεσσαλονικείς) δύο ομάδες πρώτου επιπέδου, που γεμίζουν τα γήπεδά τους με πανάκριβα εισιτήρια. Υπάρχει ένα κοινό που μπορεί να το αντέξει οικονομικά για να βιώσει το… experience και να το μοστράρει μέσω social media. Όμως, ο μεροκαματιάρης που πασχίζει να τα φέρει βόλτα κάθε μήνα, δυσκολεύεται ή αδυνατεί να πάει στο γήπεδο, ενώ παλιότερα μπορούσε να το κάνει βρίσκοντας μια διέξοδο διασκέδασης. Όλα τα παραπάνω δεν είναι κάποιο μυστικό ή θεωρίες συνωμοσίας. Είναι ένα πλάνο μάρκετινγκ, που στοχεύει στους λεγόμενους corporate fans (εύπορους που θα μπορέσουν να ξοδέψουν εντός κι εκτός γηπέδου) και βεβαίως στους/στις influencers, που θα κάνουν τσάμπα διαφήμιση. Όμως, αν δεν απατώμαι, η μπάλα είναι ένα θέαμα για τον λαό και γι’ αυτό έχει δισεκατομμύρια fans. Έτσι δεν είναι;
