Καρφιά Παυλόπουλου για τις υποκλοπές: Ροκανίζουν τα θεμέλια της Δημοκρατίας, παραπέμπουν σε τυραννικές εξουσίες

Σε ηχηρή παρέμβαση αναφορικά με το σκάνδαλο των υποκλοπών προέβη ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ακαδημαϊκός και επίτιμος Καθηγητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Προκόπης Παυλόπουλος.

Σε ομιλία του κατά την παρουσίαση της μονογραφίας της Αικατερίνας Παπανικολάου με τίτλο «Επικοινωνιακό απόρρητο και Εθνική Ασφάλεια» (εκδ. Σάκκουλα, Αθήνα 2025), ο πρώην ΠτΔ μίλησε ξεκάθαρα για «σκάνδαλο», αναφερόμενος προηγουμένως στη «δραματική “σύμπλευση” Εκτελεστικής Εξουσίας και, έστω και εν μέρει, Δικαστικής Εξουσίας».

Έκανε λόγο επίσης για ώθηση των θεσμών της Δημοκρατίας σε «ολισθηρές ατραπούς», καθώς και για πολλαπλή απειλή των διακυβευμάτων «της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας».

Υπογράμμισε μάλιστα ότι τέτοιας μορφής εκτροπές «όχι μόνο ροκανίζουν βασανιστικά» τα θεμέλια της δημοκρατίας, αλλά και «παραπέμπουν σε εποχές -ας μην βιαστούμε να τις χαρακτηρίσουμε άπαξ διά παντός παρωχημένες- και ανάλογες απρόσωπες τυραννικές εξουσίες…».

⇒ Ακολουθεί ολόκληρη η αναφορά του Προκόπη Παυλόπουλου στις υποκλοπές:

«Ο, εκτός των άλλων, παραστατικά γλαφυρός τρόπος με τον οποίο η κα Αικατερίνα Παπανικολάου αντιμετωπίζει εν τέλει, με έκδηλη την μελαγχολία του υπεύθυνου πολίτη και νομικού, την δραματική «σύμπλευση» Εκτελεστικής Εξουσίας και, έστω και εν μέρει, Δικαστικής Εξουσίας για να φτάσουμε στο σκάνδαλο των υποκλοπών επιτρέπει, επιπλέον, να καταδειχθεί και σε ποιες ολισθηρές ατραπούς ωθούνται οι θεσμοί της Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας στην Χώρα μας, όταν μάλιστα τα διακυβεύματα της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας απειλούνται προφανώς, και δη πολλαπλώς. Φυσικά τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών -για να μην παρεξηγηθώ περισσότερο από τους «πρόθυμους» υποστηρικτές του ότι το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν είναι δα ούτε πρωτόγνωρο ούτε a priori καταδικαστέο θεσμικώς- ας αναλογισθούμε ότι τέτοιας μορφής εκτροπές όχι μόνο ροκανίζουν βασανιστικά τα θεμέλια της Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας. Αλλά και παραπέμπουν σε εποχές -ας μην βιαστούμε να τις χαρακτηρίσουμε άπαξ διά παντός παρωχημένες- και ανάλογες απρόσωπες τυραννικές εξουσίες που θυμίζουν Κάφκα, ιδίως στην «Δίκη» και στον «Πύργο», ή και την ταινία (2006) του Φλόριαν-Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ «Οι ζωές των άλλων», η πλοκή της οποίας ανατρέχει στο Ανατολικό Βερολίνο του 1984.»