Ο πρόεδρος των ΗΠΑ αυτοπροβάλεται σαν ο «μάγος» των συμφωνιών και δηλώνει, σε εχθρούς και φίλους, ότι έχει όλα τα χαρτιά. Αν κρίνουμε πάντως από το τι στόχους έθεσε στο ξεκίνημα του πολέμου κατά του Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου και που φαίνεται να καταλήγει με τη συμφωνία με το Ιράν, η αποτυχία του θα διδάσκεται για δεκαετίες στα σεμινάρια για διπλωμάτες, διεθνολόγους, πολιτικούς.
Τον παρέσυρε ο Μπίμπι
Επί δεκαετίες ο Νετανιάχου προσπαθούσε να παρασύρει τους προέδρους των ΗΠΑ σε ένα ολοκληρωτικό πόλεμο κατά του Ιράν, για λογαριασμό του Ισραήλ. Ο Ομπάμα κατέληξε να τον θεωρεί επικίνδυνο για τα συμφέροντα των ΗΠΑ και προσπάθησε να λύσει το πρόβλημα με το Ιράν με τη συμφωνία που δέσμευε την Τεχεράνη στη μη απόκτηση πυρηνικών όπλων.
Ο Νετανιάχου κατάφερε σε πρώτη φάση να πείσει τον Τραμπ, κατά τη διάρκεια της πρώτης προεδρικής του τετραετίας, να αποχωρήσουν οι ΗΠΑ από τη συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν. Επανήλθε δριμύτερος κατά τη διάρκεια της δεύτερης τετραετίας Τραμπ, προβάλοντας τον πυρηνικό κίνδυνο που είχε αντιμετωπιστεί με τη συμφωνία που καταργήθηκε από τον Τραμπ, καθ υπόδειξη Νετανιάχου.
Ζήτησε και πέτυχε τη διενέργεια ενός ολοκληρωτικού πολέμου κατά του Ιράν από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ με στόχο την αλλαγή καθεστώτος, τον ουσιαστικό έλεγχο του πετρελαίου και του φυσικού αερίου του Ιράν και την… αρπαγή του εμπλουτισμένου ουράνιου των Ιρανών.
Ο Τραμπ ενθουσιάστηκε από την γρήγορη και εύκολη λύση που του περιέγραψε ο Νετανιάχου και έδωσε το πράσινο φως για την επίθεση της 28ης Φεβρουαρίου. Οι Αμερικανοί στρατιωτικοί και ειδικοί προειδοποίησαν τον Τραμπ ότι το στράτευμα του Ιράν είναι ιδιαίτερα αξιόμαχο και πως θα έπρεπε να περιμένει το κλείσιμο των στενών του Ορμούζ με πρωτοβουλία των Ιρανών, γεγονός που θα προκαλούσε ενεργειακά και οικονομικά προβλήματα.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, περιστοιχισμένος από συγγενείς και φίλους που είναι ενταγμένοι στο σιωνιστικό λόμπι και χρηματοδοτούμενος πλουσιοπάροχα από αυτό, άφησε τον Νετανιάχου να τον παρασύρει.
Πολιτική καταστροφή
Ο πόλεμος που εξαπέλυσε ο Τραμπ κατά του Ιράν αποδείχθηκε πολιτική καταστροφή γι αυτόν. Συνήθως οι Αμερικανοί χρειάζονται πολλά χρόνια για να στραφούν κατά των κυβερνήσεών τους που ξεκινούν ή συνεχίζουν αδιέξοδους πολέμους. Βιετνάμ, Αφγανιστάν, Ιράκ.
Ο Τραμπ όμως είχε προετοιμάσει το έδαφος για γρήγορη αντίδραση της κοινής γνώμης των ΗΠΑ. Στη διεκδίκηση της δεύτερης τετραετίας είχε δεσμευτεί ότι θα ήταν πρόεδρος της ειρήνης και θα απέφευγε την εμπλοκή των ΗΠΑ σε πολέμους, όπως υποστήριζε ότι έκαναν οι Δημοκρατικοί.
Κέρδισε τη δεύτερη τετραετία καταγγέλοντας την ακρίβεια και την αδυναμία πολλών Αμερικανών να τα βγάλουν πέρα. Η επίθεση στο Ιράν και το αναμενόμενο κλείσιμο των στενών του Ορμούζ έφεραν νέο κύμα ακρίβειας που εξόργισε τους Αμερικανούς.
Ο πόλεμος κατά του Ιράν προκάλεσε αναταράξεις και στο εσωτερικό του κινήματος MAGA (Make America Great Again). Ισχυροί παράγοντες του κινήματος θεώρησαν ότι ο Τραμπ έκανε πόλεμο κατά του Ιράν για λογαριασμό του Ισραήλ και πως η αναμέτρηση δεν εξυπηρετούσε τα εθνικά συμφέροντα των ΗΠΑ.
Μέσα σε δύο μήνες έγινε φανερή η αποτυχία του κεραυνοβόλου πολέμου κατά του Ιράν και πως οι Ρεπουμπλικάνοι θα έχαναν τις συμπληρωματικές εκλογές του Νοεμβρίου και μαζί με αυτές την πλειοψηφία στα νομοθετικά σώματα. Εάν συνέβαινε αυτό ο Τραμπ μπορεί να αντιμετώπιζε και πρωτοβουλία για καθαίρεσή του.
Μόνος και αλαζόνας
Ο Τραμπ εξαπέλυσε αιφνιδιαστικά τον πόλεμο κατά του Ιράν χωρίς να συμβουλευτεί ή έστω να ενημερώσει. Παρέκαμψε τα νομοθετικά σώματα των ΗΠΑ παρά το γεγονός ότι βάσει του Συντάγματος έχουν την αρμοδιότητα για την κήρυξη πολέμου. Αγνόησε τις συμβουλές στρατιωτικών και διπλωματικών και προχώρησε στο ξήλωμα πολλών από αυτούς,για να περάσει το μήνυμα της υποταγής στον ηγέτη.
Άφησε στο περιθώριο τους δυτικούς συμμάχους. Ταυτόχρονα πρόβαλε διεκδικήσεις σε βάρος τους όπως στη περίπτωση του Καναδά και της Δανίας-Γριλανδίας ενώ τους αντιμετώπισε περιφρονητικά.
Ο Τραμπ πίστευε σε μια ακαταμάχητη αμερικανική ισχύ για την οποία τον διαβεβαίωνε ο στενός κύκλος του σε συνεννόση με τον Νετανιάχου. Εμεινε μόνος με την αλαζονεία του.
Το πικρό ποτήρι
Αφού περιήλθε με δική του ευθύνη σε κατάσταση πολιτικής και διεθνοπολιτικής αδυναμίας, ο Τραμπ είναι τώρα υποχρεωμένος να πιει το πικρό ποτήρι ενός συμβιβασμού που είναι πιο κοντά στις θέσεις της Τεχεράνης απ’ ότι της Ουάσιγκτον.
Ουσιαστικά οι Ιρανοί προσφέρουν το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ τα οποία είχαν ανοιχτά πριν την αμερικανοισραηλινή επίθεση και εμφανίζονται πρόθυμοι να επαναλάβουν στις μελλοντικές διαπραγματεύσεις τη δέσμευσή τους για μη απόκτηση πυρηνικών όπλων.
Αυτά ο πρόεδρος των ΗΠΑ τα είχε ή μπορούσε να τα έχει χωρίς πόλεμο.
Οι Ιρανοί οι οποίοι δέχθηκαν την επίθεση,ζητούν εκεχειρία που θα περιλαμβάνει τον Λίβανο, την απεδέσμευση περιουσιακών στοιχείων του Ιράν ύψους 25 δισ. δολαρίων,την ανεμπόδιστη μεταφορά του πετρελαίου τους από τα δικά τους τάνκερ.
Στις μελλοντικές διαπραγματεύσεις θα ζητήσουν την κατάργηση των κυρώσεων σε βάρος του Ιράν, την επιβολή κάποιου είδους διοδίων στα πλοία που περνάνε από τα στενά του Ορμούζ,τη διατήρηση της κυριότητας του εμπλουτισμένου ουρανίου τους.
Προτού ακόμη γίνουν γνωστοί οι ακριβείς όροι της μεταβατικής συμφωνίας ΗΠΑ-Ιράν ξέσπασε θύελλα αντιδράσεων κατά Νετανιάχου στο Ισραήλ. Πολλοί θεωρούν ότι άλλα τους έλεγε και άλλα γίνονται.
Η πίεση που δέχεται ο Νετανιάχου τον φέρνει σε αντιπαράθεση με τον Τραμπ που χρειάζεται οπωσδήποτε τη συμφωνία για οικονομικούς, πολιτικούς λόγους.
Ο «μάγος» των deals στο real estate αποδεικνύεται αρκετά εύκολος αντίπαλος στη διεθνή διπλωματία. Ο Τραμπ θα πληρώσει ακριβά την ιρανική περιπέτεια ακόμη και εάν καταφέρει να απεμπλακεί από αυτήν.
