Σπάνια «κολλάω» σε σειρές, ιδίως ελληνικές. Εξαιρέσεις αποτέλεσαν τα τελευταία χρόνια «Η τούρτα της μαμάς», «Τα νούμερα» και οι «Μαύροι πίνακες». Ώσπου ήρθε «Το παιδί», μια καθημερινή μαύρη κωμωδία στην ΕΡΤ. Ένα πρωτότυπο, πανέξυπνο σενάριο, με μπόλικη δόση σουρεαλισμού, που φέρνει μαζί μια πρώην πρωταθλήτρια τάε κβον ντο, έναν νέο με αυτισμό, έναν ερωτευμένο παπά, ένα ζευγάρι λεσβιών, Ρώσους μαφιόζους, πράκτορες της ΕΥΠ, πτώματα που περιφέρονται σε διάφορα σημεία ταφής, διεφθαρμένους και έντιμους δημάρχους και περιφερειάρχες, τους φίλους, τους γείτονες και τις οικογένειές τους. Και όλα αυτά να καταφέρνουν να δείχνουν ρεαλιστικά στο σκηνικό του Νεοχωρίου Αργολίδας, πλαισιωμένα από πολλή αγάπη, γλυκύτητα, αλληλεγγύη και αποδοχή, χωρίς παράλληλα να λείπει η καυστική κριτική στη διαφθορά της εξουσίας.
Με μεγάλη λύπη πληροφορήθηκα πριν από λίγες μέρες πως η ΕΡΤ αποφάσισε να μην εγκρίνει τον δεύτερο κύκλο της σειράς, όπως είχε συμφωνηθεί νωρίτερα. Βασική αιτία, αν κατάλαβα καλά, είναι το οικονομικό. Η ΕΡΤ ξηλώθηκε για το Μουντιάλ και δεν βγαίνει να χρηματοδοτήσει άλλες σειρές. Το θεωρώ τεράστιο ατόπημα και απρέπεια απέναντι σε μια τόσο ιδιαίτερη και ποιοτική σειρά και τους τηλεθεατές της οι οποίοι, ας μην ξεχνιόμαστε, την πληρώνουν με τους φόρους τους. Ελπίζω οι ιθύνοντες να το ξανασκεφτούν ή οι συντελεστές να συμφωνήσουν με άλλο κανάλι. Σε κάθε περίπτωση, όσοι αγαπήσαμε «Το παιδί» θα το θυμόμαστε πάντα ως τη σειρά που απέδειξε πως η τηλεόραση μπορεί να είναι αλλιώς.
