Το χαμένο τρόπαιο της ενσυναίσθησης

Εσείς, παιδιά, που δεν ξέρετε τι θα πει αλάνα και πάτε με πληρωμένη κάθε μήνα από το σπίτι τη συμμετοχή σας σε ακαδημίες – αλλά ευτυχώς που υπάρχουν και αυτές, θα μου πείτε (και φυσικά ένα μπράβο στους προπονητές σας εκεί). Εσείς, που κάνετε όνειρα για τη μεγάλη καριέρα, μη γίνετε μόνο «πρωταθλητές» που τρέχουν να πανηγυρίσουν. Αλλά να γίνετε και σαν τον Μαρκίνιος, που αντί να πετάξει στα ουράνια λόγω κατάκτησης του Champions League, έτρεξε πρώτα να παρηγορήσει τον χαμένο αντίπαλό του.

Η ζωή σας -και η ζωή όλων μας- θα γίνει πιο όμορφη, αν γιορτάζετε μεν κάθε νίκη σας, αφού όμως πρώτα πάρετε αγκαλιά αυτόν που νικήσατε, αυτόν που έχασε. Μη βλέπετε πίσω από αυτή τη φωτογραφία μόνο μια συναδελφική αλληλεγγύη ή μια απλή ανθρωπιά: επειδή μας κατάργησαν την επαφή και το βλέμμα με τον συνάνθρωπο, ξεχάσαμε να «ακούμε» τι νιώθει ο άλλος – και γι’ αυτό βλέπουμε εικόνες χωρίς να βλέπουμε τι «λένε» οι άνθρωποι μέσα στις εικόνες.

Ο Μαρκίνιος σκέφτηκε την ώρα που πήρε το κύπελλο, την ώρα της υπέρτατης ηδονής, να τρέξει στον αντίπαλο παίκτη που έκλαιγε (επειδή έχασε το τελευταίο πέναλτι). Ξέρετε γιατί; Μα είναι και παραμένει γνήσιος Βραζιλιάνος, παρά το πλούσιο συμβόλαιο των πετροδολαρίων με τους Άραβες της Παρί.

Γιατί δεν ξέχασε ότι το σημερινό εργοστασιακό ποδόσφαιρο των κεφαλαίων είναι παιχνίδι που κάποιος κερδίζει και κάποιος χάνει: έτσι έμαθε από τις παραλίες και τις αλάνες στις φαβέλες της Βραζιλίας (μελέτησα την ιστορία του). Και ποιον αγκάλιασε; Τον επίσης Βραζιλιάνο της Άρσεναλ, τον Μαγκαλάες, που ήταν ένας πρώην φτωχός σε παραλίες και φαβέλες και αυτός, νυν πρωταθλητής Αγγλίας με την Άρσεναλ, των μεγάλων συμβολαίων επίσης.

Βραζιλιάνος λοιπόν αγκαλιάζει και παρηγορεί συμπατριώτη του, στον τελικό πλούσιων ομάδων από Παρίσι και Λονδίνο, επειδή ο πρώτος ξέρει πόσο πονάει η ήττα στον τελικό για τον δεύτερο. Πόσο πονάει έναν ποδοσφαιριστή που, όσα εκατομμύρια και αν κερδίζει, παραμένει το παιδί που δεν θέλει να χάνει.

Τα γήπεδα και οι εξέδρες καλό είναι να γίνουν κάποτε χώροι συνύπαρξης. Και να μη μεταδίδουν σε παίκτες και οπαδούς τη βίαιη ηδονή: τη μέχρι θανάτου εξόντωση του άλλου. Να παράγουν δηλαδή οι αγώνες αυτό το «συναίσθημα του παιχνιδιού» που χωράει και νικητές και χαμένους – πέρα από τον φανατικό οπαδισμό του καθενός. Να μην είναι τα γήπεδα μόνο χώροι κυριαρχίας, πολέμου, κατάκτησης (ό,τι φανατίζει δηλαδή πλούσιους και φτωχούς).

Ας δουν λοιπόν τα παιδιά μας στα σχολεία της χώρας τι έκανε ο Μαρκίνιος ώστε και να νικάνε στον στίβο της ζωής αλλά και να «ανοίγουν» την αγκαλιά τους στη λήξη κάθε «αγώνα» – όπως την άνοιξε ο Μαρκίνιος στον χαμένο Μαγκαλάες. Και να τους πούμε να μη ζουν μόνο με το πάθος της νίκης, αλλά και με την ενσυναίσθηση για τον κάθε αντίπαλο που «κερδίζουν». Ίσως έτσι κατανοήσουν ότι κανείς τελικά δεν πρέπει να είναι αντίπαλος κανενός.