Ο δρόμος μετά το Σπαθοβούνι λειτούργησε σαν μια μυητική δίοδος στην κοινωνία του βουνού. Εβρεχε επί μέρες και η γη είχε χορτάσει νερό. Ταϊσμένα τα εδάφη και το χρώμα τους είχε την ομορφάδα του αφράτου, ζωντανού οργανισμού. Κατάφορτη η γη. Οι κερασιές φορούσαν τα κόκκινα σκουλαρίκια τους, τα χορτάρια ορθωμένα κοίταζαν κατάματα τον ήλιο, τα αμπέλια, περιποιημένα, απλώνονταν στις γραμμικές στηρίξεις τους με τα βλαστάρια τους στραμμένα στον ουρανό.
Το πράσινο χρώμα κυριαρχούσε. Ομως, εκρήξεις από κίτρινες τσιντόνιες έφερναν θαυμασμό στα μάτια. Και δίπλα τους, σε όλο το μήκος της διαδρομής, συκιές και άγριες βερικοκιές σκαρφάλωναν στα πρανή για να βγουν στον δρόμο. Από δίπλα τους ξεπαράβγαιναν στα ροζ ντυμένες οι πικροδάφνες. «Γι’ αυτό είναι ήρεμοι οι άνθρωποι εδώ. Είναι μέσα στη φύση και είτε το καταλαβαίνουν είτε όχι, παίρνουν θεραπεία από τη φύση».
Τις σκέψεις μου διέκοψε ένα περαστικό μπουρίνι. Διήρκεσε τόσο όσο χρειάστηκε για να βιώσω ακόμη ένα δώρο. Ο ήλιος που ξαναβγήκε στο στερέωμα έκανε τους υδρατμούς να στεφανώνουν με σύννεφα το βουνό. Μαίναλο. Περήφανα στέκεται η ομορφιά του. Ανάσα ζωογόνα. Γυρνάω ξανά και ξανά στη στιβαρή του αγκαλιά με την ίδια προσμονή.
Οι λεύκες συνοδεύουν τη διαδρομή μέχρι το σπίτι. Να ‘σαι καλά, βρε Κώστα, εύχομαι για την ψυχή του κάθε που ροβολάω -όπως λένε στον τόπο μου- κατά την πλατεία.
Οι ετοιμασίες για το πανηγύρι της Αγίας Τριάδας είχαν γίνει. Προχώρησα προς το κοιμητήριο. Να προλάβω. Ψυχοσάββατο αύριο και οι ιερείς μνημονεύουν στους τάφους. Ολα τα καντηλάκια αναμμένα. Φρόντισαν όσοι μένουν στο χωριό για όλους. «Μάνα, πατέρα, ήρθα». Δυο κυπαρίσσια αγκαλιασμένα πάνω από το προσκεφάλι τους. Η ευωδιά από τα λιβάνια ανάκατη με τη μυρωδιά του σώματος από τα πλατάνια και τα έλατα. Πόσο μ’ αρέσει το αγνάντι προς τον Αη Βλάσση τώρα που σιγά σιγά αποσύρεται ο ήλιος. Σαν πετροκέρασο το χρώμα του ορίζοντα. Εφυγα για το διπλανό χωριό. Να πάρω τους άρτους και τα πρόσφορα για την πανήγυρι.
«Τώρα ήρθες; Εχετε πανηγύρι κάτω; Εχει έλθει κόσμος; Τα παιδιά ήρθαν; Θα κατεβούμε. Κάθε χρόνο ερχόμαστε». Ανοιξε η πόρτα του καλωσορίσματος στο δρώμενο του πανηγυριού.
Πανσέληνος, λίγο μετά από ψιλόβροχο, η λήξη της θείας λειτουργίας με την περιφορά της εικόνας της Αγίας Τριάδας γύρω από το χωριό, δίνουν τον λόγο στα κλαρίνα. Γεμάτη η πλατεία. Μωρά σε καρότσια, παιδιά σε αγκαλιές παππουδογιαγιάδων αποκτούν τα πρώτα τους βιώματα στο αντάμωμα. Κάποιοι λείπουν αλλά συμμετέχουν στις αφηγήσεις. Χειραψίες, αγκαλιές, τα νέα αλλάζουν στόματα. Το πρώτο τραγούδι και ο πρώτος κύκλος σχηματίζεται. Το φεγγάρι φυλάει στον κόρφο του τις ευχές για υγεία και καλή αντάμωση.
