Ανθρωποι β’ διαλογής

Με χαρακτηριστική καθυστέρηση η κυβέρνηση κατέθεσε για ψήφιση τον εφαρμοστικό νόμο του Συμφώνου για τη Μετανάστευση και το Ασυλο. Πρόκειται για την ελληνική εκδοχή των πιο προβληματικών διατάξεων του νέου Ευρωπαϊκού Συμφώνου για τη Μετανάστευση, μιας ευρωπαϊκής συμφωνίας που ήρθε ύστερα από χρόνια διαφωνιών, διαπραγματεύσεων και ανίερων συμμαχιών, που οδήγησαν τελικά σε συμβιβασμούς οι οποίοι δεν ικανοποιούν τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη και ειδικότερα τις χώρες πρώτης υποδοχής. Για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ούτε λόγος…

Για χρόνια η Ευρωπαϊκή Ενωση οικοδομούσε το αφήγημά της πάνω στην ελεύθερη μετακίνηση: ανοιχτά σύνορα για πολίτες, κεφάλαια, εμπορεύματα, τουρισμό. Οταν όμως οι μετακινούμενοι είναι φτωχοί μετανάστες, πρόσφυγες, άνθρωποι που διαφεύγουν από εμπόλεμες ζώνες ή λεηλατημένες πατρίδες, η ελευθερία μετακίνησης μετατρέπεται σε «υβριδική απειλή», και νέα τείχη, φυσικά και ψηφιακά, υψώνονται.

Το νέο Σύμφωνο νομιμοποιεί μια μόνιμη κατάσταση εξαίρεσης στα ευρωπαϊκά σύνορα. Η Ευρώπη κλείνει ακόμα περισσότερο τα σύνορά της και, όπως φαίνεται, αναθέτει τη «βρόμικη δουλειά» στις χώρες πρώτης υποδοχής.

Κανείς δεν έπεσε από τα σύννεφα από το γεγονός ότι ο υπουργός Θάνος Πλεύρης, που έχει υποκινήσει ευθέως σε θανατοπολιτική στα σύνορα, σε βία και σε απανθρωποποίηση μεταναστών και προσφύγων, προτείνει μια νομοθεσία, μεταφέροντας τις πιο περιοριστικές εκδοχές των ήδη περιοριστικών κειμένων του Συμφώνου, χωρίς να ενσωματώνει τις όποιες θετικές διατάξεις του.

Μόνο τυχαίο δεν είναι και το γεγονός πως η δημόσια διαβούλευση για ένα τόσο σημαντικό νομοθέτημα κράτησε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Ηδη πολλές οργανώσεις τεκμηριώνουν ότι η προτεινόμενη νομοθεσία παραβιάζει το πρωτογενές ενωσιακό δίκαιο, τη Σύμβαση της Γενεύης, τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, την ΕΣΔΑ και άλλες θεμελιώδεις διεθνείς συμβάσεις. Ολα αυτά συμβαίνουν σε μια χώρα που κουβαλά ήδη το βάρος ανοιχτών πληγών, από τις παράνομες επαναπροωθήσεις μέχρι τα εγκληματικά ναυάγια.

Το νέο ευρωπαϊκό Σύμφωνο δεν αντιμετωπίζει τα δομικά προβλήματα άνισης κατανομής των προσφύγων μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών αλλά και συστηματικής μη συμμόρφωσης των κρατών, όπως η Ελλάδα, με τις στοιχειώδεις υποχρεώσεις παροχής συνθηκών αξιοπρεπούς διαβίωσης στους ανθρώπους που ζητούν προστασία. Η δε ελληνική εκδοχή του το «τερματίζει», ξηλώνοντας όποιο -τρύπιο- δίχτυ προστασίας είχε για παιδιά και ευάλωτους.

Η Ευρώπη συνηθίζει να ζει με νεκρούς στα σύνορά της. Και αν για κάποιους κινδυνεύει να χάσει όχι μόνο το διεθνές κύρος της, αλλά και τον ίδιο τον ανθρωπιστικό της πυρήνα, αυτό ελάχιστα ενοχλεί τον Θάνο Πλεύρη και τους ομοίους του στην κυβέρνηση.