«Η κατάσταση κλιμακώνεται»

Οι ειδήσεις έπαιζαν χαμηλόφωνα στο διπλανό δωμάτιο. Οπως χαμηλόφωνα παίζουν πλέον όσα μας διαλύουν. Διακριτικά σχεδόν. Σαν να έχουν καταλάβει πως δεν αντέχουμε άλλο θόρυβο. Μονάχα εικόνες. Φωτιές μέσα στη νύχτα. Ενα παιδί με σκόνη στα μαλλιά. Μια μάνα που δεν ξέρει πού να κοιτάξει: στον ουρανό ή στα ερείπια. Κι ένας δημοσιογράφος να λέει με εκείνη την τρομακτικά ψύχραιμη φωνή πως «η κατάσταση κλιμακώνεται».

Η κατάσταση κλιμακώνεται. Τι παράξενη πρόταση. Λες και μιλάμε για τον καύσωνα του Ιουλίου και όχι για ανθρώπους που χάνονται.

Κι εγώ εκείνη την ώρα έκοβα ντομάτα για να φτιάξω σαλάτα.

Αυτό είναι ίσως το πιο τρομακτικό στην παρούσα συγκυρία. Οχι ο πόλεμος. Ο άνθρωπος πάντα έβρισκε αφορμές να σκοτώνει άλλον άνθρωπο. Είναι ότι μάθαμε να συνεχίζουμε τη μέρα μας ενώ συμβαίνει, σαν να μη συμβαίνει. Να βάζουμε ελαιόλαδο πάνω σε εικόνες βομβαρδισμών. Να λέμε «τι φρίκη» και μετά να ρωτάμε αν βγήκε η καινούργια σεζόν από την αγαπημένη μας σειρά.

Ισως ο άνθρωπος να έχει συγκεκριμένη ποσότητα τρόμου που μπορεί να αντέξει. Κι εμείς την ξεπεράσαμε χρόνια τώρα. Κρίσεις, πανδημίες, πόλεμοι, μοναξιά, φόβος, μια μόνιμη αίσθηση ότι ο κόσμος τρίζει σαν παλιό ασανσέρ κι εμείς συνεχίζουμε να ανεβαίνουμε μέσα του κρατώντας καφέ στο χέρι.

Κάποτε οι άνθρωποι κατέβαιναν στους δρόμους. Τώρα απλά κατεβάζουν εικόνες από το διαδίκτυο. Κάποτε οι λέξεις είχαν βάρος: «ειρήνη», «ανθρωπιά», «αλληλεγγύη». Τώρα μοιάζουν με hashtags που τα προσπερνάς με τον αντίχειρα.

Σκέφτομαι, συχνά, πως ο κόσμος δεν θα τελειώσει από μια βόμβα, όπως φοβούνται πολλοί, αλλά από τη συνήθεια. Από αυτή τη φρικτή ικανότητα να συνηθίζουμε τα πάντα. Τον θάνατο, την αδικία, τη βία, την απουσία. Να συνηθίζουμε μέχρι να μη μας κάνει εντύπωση ένα παιδί που κλαίει μέσα σε χαλάσματα, αλλά το ότι δεν πήραμε την πρώτη θέση στη Eurovision.

Και μετά θυμάμαι πως πάντα κάτι μικρό μπορεί να σώσει την τελευταία στιγμή τον άνθρωπο μέσα μου. Ενας άγνωστος που δίνει νερό σε κάποιον άλλον. Μια νοσοκόμα που χαϊδεύει ένα τραυματισμένο παιδί. Κάποιος που ανοίγει το σπίτι του σε ανθρώπους που έφυγαν από τα δικά τους μέσα στη νύχτα χωρίς τίποτα.

Η ανθρωπότητα, τελικά, αν το καλοσκεφτείς, δεν κρίνεται από αυτούς που ρίχνουν τις βόμβες αλλά από εκείνους που, ενώ πέφτουν βόμβες γύρω τους, επιμένουν να γίνονται ασπίδες και χέρια για να κρατηθείς.

Οι ειδήσεις συνέχιζαν να παίζουν χαμηλόφωνα.

Κι έξω είχε μια παράξενη ανοιξιάτικη νύχτα. Από αυτές που νιώθεις ενοχές επειδή ανθίζουν τα γιασεμιά ενώ ο κόσμος καίγεται…