Το νωχελικό δράμα της Αυστραλέζας Σόφι Χάιντ δεν αξιοποιεί όσο θα μπορούσε τη σπουδαία Βρετανίδα ηθοποιό
Ανάμεσα σε τρεις ζωές
(Jimpa, Αυστραλία, 2025, 123’)
Σκηνοθεσία: Σόφι Χάιντ
Ηθοποιοί: Ολίβια Κόλμαν, Οντ Μέισον-Χάιντ, Τζον Λίθγκοου
Η σκηνοθέτρια Χάνα ταξιδεύει στο Αμστερνταμ με το έφηβο παιδί της για να επισκεφθούν τον αγαπημένο τους παππού, τον «Jimpa» (Τζον Λίθγκοου). Οταν εκείνο αποφασίζει να μείνει μαζί του για έναν χρόνο, η Χάνα αναγκάζεται να επανεξετάσει το παρελθόν και τις βεβαιότητές της γύρω από την οικογένεια και τη γονεϊκότητα.
Στην πέμπτη μεγάλου μήκους ταινία της, η Αυστραλέζα σκηνοθέτις Σόφι Χάιντ υπογράφει το πιο προσωπικό της έργο, αντλώντας έμπνευση από τον θάνατο του πατέρα της, από την queer οικογένεια στην οποία μεγάλωσε και από την εμπειρία της ως γονέας ενός τρανς παιδιού και παραδίδει ένα δράμα που ανοίγει πολλαπλά μέτωπα γύρω από τις οικογενειακές σχέσεις, την LGBTQ+ κοινότητα και την ενηλικίωση. Είναι σίγουρα αναζωογονητικό να βλέπεις μια ταινία που εξερευνά αυτές τις θεματικές μέσα από μια μη τοξική παρουσίαση των οικογενειακών σχέσεων και με ενσυναίσθηση απέναντι στους χαρακτήρες της. Είναι όμως και απογοητευτικό το γεγονός ότι η σκηνοθέτις δεν εκμεταλλεύεται ποτέ πραγματικά την πάντα εξαιρετική Ολίβια Κόλμαν και υπερφορτώνει την ταινία με μια επιτήδευση, ειδικά όταν παρουσιάζει μέσα από μικρά flashbacks το παρελθόν των χαρακτήρων.
Στις δύο ώρες που διαρκεί η ταινία, δεν καταφέρνει ουσιαστικά να ξύσει την επιφάνεια των χαρακτήρων, ούτε να ανοίξει μια βαθύτερη συζήτηση γύρω από τα θέματα που εγείρει, ακολουθώντας μια αφήγηση που στηρίζεται περισσότερο στην εξιδανίκευση των καταστάσεων και των βιωμάτων των πρωταγωνιστών. Η απουσία της ανοιχτής σύγκρουσης, που αποτελεί και ένα από τα κεντρικά θέματα της ταινίας και αναλύεται μέσα από έναν διάλογο της Χάνα σε ένα zoom call (μπορεί να υπάρξει δράμα χωρίς σύγκρουση;), αλλά και η αποφυγή της Χάνα να συζητήσει ανοιχτά και τελικά να συγκρουστεί με τον πατέρα της για το παρελθόν, έχουν ενδιαφέρον. Ομως κινηματογραφικά η απουσία σύγκρουσης σπάνια λειτουργεί και στην περίπτωση της Χάιντ, η έλλειψη αυτής μετατρέπει την ταινία σε ένα νωχελικό δράμα που θέλει να είναι όσο πιο ρεαλιστικό γίνεται αλλά τελικά καταλήγει να είναι το αντίθετο.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Γκρίζα ζώνη
(In the grey, ΗΠΑ, 2026, 98’)
Σκηνοθεσία: Γκάι Ρίτσι
Ηθοποιοί: Τζέικ Τζίλενχαλ, Εϊζα Γκονζάλες, Χένρι Κάβιλ
Μια ομάδα επίλεκτων πρακτόρων αναλαμβάνει να ανακτήσει μια περιουσία δισεκατομμυρίων που έκλεψε ένας διεφθαρμένος επιχειρηματίας. Αυτό που ξεκινά ως αδύνατη ληστεία εξελίσσεται σε έναν πόλεμο στρατηγικής, εξαπάτησης και επιβίωσης. Ταινία δράσης με διεκπεραιωτική σκηνοθεσία, από αυτές που πλέον συναντά κανείς ακόμη και σε τηλεοπτικές σειρές, και ένα σχηματικό, σχεδόν ανύπαρκτο σενάριο, χωρίς κανένα ψήγμα από τη γοητεία του μαύρου χιούμορ και τη δυναμική του μοντάζ του Γκάι Ρίτσι («Δύο καπνισμένες κάννες», 1998 & «Η αρπαχτή», 2000), ο οποίος τα τελευταία χρόνια αναλώνεται συχνά σε τέτοιες ανούσιες ταινίες.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Ιερά Οδός, 21 χλμ.
(Sacred Way, 21 km, Ελλάδα, 2026, 73’)
Σκηνοθεσία: Νικολέτα Παράσχη
Η Ιερά Οδός, άλλοτε δρόμος τελετουργίας και μύησης, γίνεται αφορμή για μια αναζήτηση των τελευταίων ιχνών ιερότητας στον σύγχρονο αυτοκινητόδρομο. Μέσα από το τοπίο και τις εξομολογήσεις ανθρώπων που τον βιώνουν καθημερινά, αποκαλύπτεται η αθέατη πλευρά της αρχαιότερης Ιεράς Οδού του κόσμου.
Το ντοκιμαντέρ της Νικολέτας Παράσχη είναι ένα κλασικό, λιτό ντοκιμαντέρ που καταγράφει κάποιες ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις για το τώρα και το παρελθόν της Ιερά Οδού, δίνοντας μια πνοή σε μια αφήγηση η οποία ακολουθεί μια γνώριμη φόρμα. Αλλοτε καταφέρνει να αποδώσει ενδιαφέρον στο θέμα του και άλλοτε παραμένει αρκετά παρατηρητικό, εστιάζοντας σε ένα ποιητικό voice over που ορισμένες φορές μοιάζει περιττό. Αυτό που τελικά μένει είναι η σύγκλιση του παρελθόντος με το παρόν. Μπορεί η ιερότητα του παρελθόντος να έχει χαθεί, όμως η καθημερινότητα του σήμερα μοιάζει να διατηρεί μια δική της, διαφορετική μορφή ιερότητας.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Το τροχόσπιτο
(Caravan, Τσεχία, 2025, 100’)
Σκηνοθεσία: Ζουζάνα Κίρχνεροβα
Ηθοποιοί: Ανα Γκάισλεροβα, Ντάβιντ Βόντστρτσιλ, Γιουλιάνα Ολχόβα
Η Εστερ, κουρασμένη από τη μοναχική φροντίδα του γιου της Ντέιβιντ, που έχει σοβαρή διανοητική αναπηρία, δέχεται μια πρόσκληση για διακοπές στην Ιταλία. Οταν η παρουσία τους αντιμετωπίζεται σαν βάρος, αποφασίζει μέσα στη νύχτα να φύγει με ένα τροχόσπιτο, ξεκινώντας ένα ταξίδι που θα αλλάξει τη ζωή τους.
Το σκηνοθετικό μεγάλου μήκους ντεμπούτο της Ζουζάνα Κίρχνεροβα, που προβλήθηκε στο τμήμα Ενα Κάποιο Βλέμμα του Φεστιβάλ Κανών, είναι ένα λιτό, νατουραλιστικό road movie, με μια διακριτική ποιητική ματιά, πάνω σε ένα θέμα που άλλοτε αναδεικνύει τη γλυκύτητα και άλλοτε τη σκληρότητά του, χωρίς ποτέ να χάνει το καθαρό σκηνοθετικό βλέμμα της δημιουργού. Η σκηνοθέτις εμπνέεται από τη δική της εμπειρία μεγαλώνοντας ένα παιδί με σύνδρομο Down και αυτισμό και παραδίδει ένα ειλικρινές δράμα, βασισμένο κυρίως στις δυνατές ερμηνείες της Ανα Γκάισλεροβα και του πρωτοεμφανιζόμενου Ντάβιντ Βόντστρτσιλ.
Συνθέτει εικόνες του ταξιδιού σαν φευγαλέες αναμνήσεις, αναδεικνύοντας το βάρος της ευθύνης, τη σωματική και ψυχική κατάρρευση της πρωταγωνίστριας, που κινείται, όπως και το τροχόσπιτο, προς το άγνωστο, αναζητώντας μια ισορροπία που ίσως δεν βρει ποτέ. Παρότι το οδοιπορικό αποτυπώνει με ειλικρίνεια τη σχέση μητέρας και γιου, κάποιες φορές η Κίρχνεροβα επικεντρώνεται υπερβολικά σε αχρείαστες λεπτομέρειες που μοιάζουν να θέλουν να τραβήξουν την προσοχή του θεατή, ενώ η έλλειψη μιας πιο ξεκάθαρης αφηγηματικής γραμμής δεν βοηθάει πάντα στο να διατηρηθεί το ενδιαφέρον.
