Στρατηγική αυτονομία της Ε.Ε. είναι το επείγον ζητούμενο σήμερα, που ο τραμπισμός επιτίθεται με σφοδρότητα στο ιστορικά πρωτότυπο ευρωπαϊκό ενοποιητικό εγχείρημα. Στον βαθμό που ο στόχος αυτός διακηρύσσεται από τη Δεξιά σε Ελλάδα και Ευρώπη, ορίζεται μονοδιάστατα, δηλαδή, στρατιωτικά, γι’ αυτό και οι επιλογές στρατιωτικοποίησης εντείνονται.
Με άλλα λόγια, υποτίθεται ότι οι σημερινές ηγεσίες της Ε.Ε. θέλουν να πολεμήσουν τον τραμπισμό, επιλέγοντας όμως όπλα του Τραμπ, με κατά κράτος υποχώρηση απέναντι στις πιέσεις του για αύξηση των στρατιωτικών τους δαπανών μέχρι το 5% του ΑΕΠ. Αυξήσεις που διατίθενται κατά κανόνα για εισαγωγές όπλων από τις ΗΠΑ, σύμφωνα με το SIPRI. Το εν λόγω διεθνές ινστιτούτο έρευνας για την ειρήνη της Στοκχόλμης αναφέρει σε έκθεσή του τον περασμένο Μάρτιο ότι οι εισαγωγές όπλων στην Ευρώπη από τις ΗΠΑ αυξήθηκαν τη δεκαετία 2016-2025 κατά 217%, με τη μερίδα του λέοντος κατευθυνόμενη στην Ουκρανία.
Ελλοχεύει, συνεπώς, ο κίνδυνος, η αυξανόμενη στρατιωτικοποίηση να αποδυναμώσει περαιτέρω το ήδη αποδυναμωμένο ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο, το οποίο ο Ιγνάσιο Ραμονέ, πρώην διευθυντής της Le Monde Diplomatique και θερμός υποστηρικτής του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ, έχει χαρακτηρίσει «καρδιά του σύγχρονου ευρωπαϊκού πολιτισμού», δηλαδή όπλο πανευρωπαϊκής και παγκόσμιας εμβέλειας.
Στο σημείο αυτό πρέπει να επισημανθεί ότι Ευρώπη δεν είναι μόνο η Ε.Ε., της οποίας τα κράτη-μέλη υστερούν σε αριθμό τόσο του Συμβουλίου της Ευρώπης όσο και του Οργανισμού για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ).
Γνωστό στην Ελλάδα για τη συμπαράστασή του στον αγώνα εναντίον της χούντας, το Συμβούλιο της Ευρώπης έχει προσφέρει πολλά στον αγώνα για τη δημοκρατία και την εμπέδωση της αντίληψης ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι αδιαίρετα, εξελισσόμενα και οικουμενικά, μετρώντας ανάμεσα στα επιτεύγματά του τον Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Χάρτη, ήδη από το 1961, ενισχυμένο το 1996 με οκτώ νέα δικαιώματα. Δυστυχώς, το σημαντικό αυτό εργαλείο για μια κοινωνική Ευρώπη δεν έχει ενσωματωθεί στις συνθήκες της Ε.Ε., κάτι που διεκδικούσαν πάντοτε η Αριστερά και ο ευρύτερος προοδευτικός χώρος.
Να υπογραμμιστεί ότι το Συμβούλιο της Ευρώπης, πανευρωπαϊκής σύνθεσης σήμερα με τη συμμετοχή της Ρωσίας και όλων των πρώην σοβιετικών Δημοκρατιών, είχε μέχρι πρόσφατα ως μέλη της Κοινοβουλευτικής του Συνέλευσης δύο Ελληνες πρώην πρωθυπουργούς, τον Γιώργο Παπανδρέου και τον Αλέξη Τσίπρα, που αποχώρησε παραιτούμενος από βουλευτής.
Επανερχόμενος στον Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Χάρτη, επισημαίνω ότι η Ελλάδα κύρωσε την αρχική εκδοχή του το 1984. Εκείνη του 1996 καθυστέρησε είκοσι χρόνια να κυρωθεί, κυρώθηκε με κυβέρνηση Τσίπρα το 2016, αν και βρισκόταν σε ισχύ το τρίτο Μνημόνιο. Θα έλεγα, λοιπόν, τον κύρωσε ο Τσίπρας, τον ακύρωσε ο Μητσοτάκης.
*Υπεύθυνου του Γραφείου Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.
