Πολιτισμός και Εξουσία (ΙΙ)

Εδώ είμαι πάλι. Ολόκληρος. Ημουν πρωταγωνιστής και του προηγούμενου χρονογραφήματος, και είμαι ξανά. Εγώ. Εγώ και πίσω μου οι σκύλοι – πολλοί. Γαβγίζουμε όλοι μαζί, αλυχτάμε σαν μας ξεμπροστιάσουν, αλλά ευτυχώς δεν είναι πολλοί όσοι τολμάνε να μας κριτικάρουν. Οι περισσότεροι είναι (καλο)πληρωμένοι από τους συστημικούς μας φίλους, που όμως, ως τεράστιοι καλλιτέχνες εμείς και, κυρίως, τεράστια αριστεροί καλλιτέχνες μόνο εμείς, δεν αποκαλούμε «φίλους» δημόσια, αλλά «αναγκαστικούς συνεργάτες». Αυτοί τούς βάζουν κατιτίς στο χέρι. Σκέτο χέρι τούς βάζουν οι αριστεροί φίλοι μας, επειδή μας προσέχουν. Σαν τα μάτια τους μάς προσέχουν. Ευτυχώς που βλέπουν μονόπαντα, αλλιώς…

… Αλλιώς θα καταλήγαμε σαν τον Μπουνιουέλ. Να γυρίζουμε ταινία και να μην παίζεται ποτέ. Δεν τον είχε καλέσει ο Φράνκο το 1961, από το Μεξικό που είχε αυτοεξοριστεί, να επιστρέψει στην Ισπανία και να κάνει ταινία, ώστε να φανεί πως δεν υπάρχει λογοκρισία στη χώρα; Γύρισε ο Λουίς, που λες, και τι ταινία έκανε λες; Τη «Βιριδιάνα», γεμάτη ωμούς συμβολισμούς για τις πιο σκοτεινές πτυχές της ισπανικής κοινωνίας επί Φράνκο, ενάντια σε θρησκεία και εξουσία! Ακούς τι έκανε ο αγύρτης; Του δώκανε την ελευθερία και αυτό ήταν το ευχαριστώ του! Φυσικά η ταινία δεν προβλήθηκε ποτέ στην Ισπανία κατά τη δικτατορία του Φράνκο, ήτοι 16 ακόμη χρόνια, κι ας πήρε και Φοίνικα στις Κάνες… Αυτά θα κάνουμε κι εμείς; Να κάνει να παιχτεί έργο μας μισό αιώνα;

Οχι, ζουμπούλια μου. Εγώ είμαι αριστερός καλλιτέχνης με πιστοποιητικό. Και όχι τίποτα φτηνιάρικο, από αυτά που τα παίρνεις με δύο κουπόνια του ΚΚΕ και μια αφίσα του Τσε. Εγώ είμαι αριστερός πολυτελείας. Με υφή. Με βάθος, βαρύτητα και κονδύλι. Με πρόσβαση. Με τη σωστή αγανάκτηση στο σωστό τραπέζι, την ώρα που σερβίρεται το σωστό κρασί. Δεν είμαι από αυτούς τους μίζερους που λένε «όχι» στην εξουσία. Το «όχι» είναι για όσους δεν έχουν πρόσκληση. Εγώ και πρόσκληση έχω και όραμα. Λέω «ναι», αλλά κριτικά – άλλο πράγμα. Πιο πολιτισμένο. Πιο ευέλικτο. Πιο ζουμεροζουμιάρικο. Λες «ναι» στον υπουργό, «ναι» στον υφυπουργό, «ναι» στον πρόεδρο, «ναι» στον περιφερειάρχη, «ναι» στον καλλιτεχνικό διευθυντή, που έχει πει και λέει μόνο «ναι» σε όλους τους παραπάνω, και μετά, για να μη χαλάσει η αριστερή σου αύρα, πετάς κι ένα «η τέχνη οφείλει να αντιστέκεται» και καθάρισες. Και αντιστάθηκες και πληρώθηκες. Εμ σαμπού, εμ κοντίσιονερ!

Είμαι γνήσιος Αριστερός εγώ σας λέω. Να φανταστείς, κάποτε, σ’ ένα όνειρο, είδα τη Δημοκρατία. Φορούσε, λέει, ταγέρ, είχε στο χέρι της μια σφραγίδα και μιλούσε με φωνή Προέδρου τουλάχιστον Δημοκρατίας (πρώην ή νυν, μικρή η διαφορά). Μου είπε: «Παιδί μου, τι θέλεις;». Της είπα: «Να υπηρετήσω τον πολιτισμό». Με κοίταξε πονηρά. «Και τι άλλο;». Εσκυψα το κεφάλι, όχι από ντροπή, μα από επαγγελματική μνήμη, και ψιθύρισα: «Μια θέση στο πρόγραμμα, κυρά μου. Μια θέση. Μη με φαν οι άμουσοι»… Ξύπνησα ιδρωμένος, μα ήρεμος. Είχα καταλάβει την αποστολή μου: να συνεχίσω να είμαι το Εγώ μου!

Πολλοί ρωτάνε ακόμα ποιος είμαι. Είμαι όποιος αναγνωρίζει τον εαυτό σε μένα. Με απλά λόγια, είμαι ένα παπάκι, που σου κάνει γαβ, που σου κάνει τζα, που θα σε κάνει ντα ντα ντα. Ντα!