Πάνε χρόνια που οι Φράγκοι, όταν άναβαν οι ορέξεις τους για κατακτήσεις σε χώρες που όριζαν τους δρόμους του μεταξιού ή των μπαχαρικών, ονόμαζαν τις επιδρομές τους «σταυροφορίες». Μάζευαν όσα καθάρματα, τυχοδιώκτες και αφελείς έβλεπαν μπροστά τους τη μεγάλη ευκαιρία για πλιάτσικο, έβαζαν και τον Πάπα να τους ευλογήσει και ξεκινούσαν.
Πολλά πράγματα δεν κατάφερναν οι Σταυροφόροι. Ακόμα κι όταν έφτασαν στα Ιεροσόλυμα, έκαναν την κατάσταση χειρότερη. Μπορεί τα σουτζουκάκια των καλών κοριτσιών που τους περίμεναν πίσω στην πατρίδα να γίνονταν τώρα πολύ νοστιμότερα, αλλά η αστάθεια στη Μέση Ανατολή έγινε έκτοτε κανονικότητα. Πέραν τούτου όμως τα καλόπαιδα αυτά είχαν και την τάση να ρημάζουν τους τόπους απ’ όπου περνούσαν. Κάπως έτσι την πλήρωσε και η Κωνσταντινούπολη.
Με την αμέριστη βοήθεια του δικού της αυτοκράτορα, του Αλέξιου Δ’, ο οποίος ανέβηκε στον θρόνο με την παρέμβασή τους, αλλά για να τους πληρώσει τα συμφωνηθέντα, επέβαλε τόσο βαριά φορολογία στους υπηκόους του, που δεν άντεξαν οι άνθρωποι, εξεγέρθηκαν και τον ανέτρεψαν. Ο νέος αυτοκράτορας Αλέξιος Ε’ Δούκας αρνήθηκε να πληρώσει τα χρέη του άμυαλου προκατόχου του, το θεώρησαν οι Σταυροφόροι θαυμάσια ευκαιρία να βάλουν στο χέρι τον πλούτο της Πόλης, την πολιόρκησαν, την κατέλαβαν και την έγδυσαν στην κυριολεξία.
Το «σωτήριον έτος» 1204 (Απρίλιος ήταν) έγιναν όλα αυτά και πάσα ομοιότης με σημερινά πρόσωπα και καταστάσεις δεν είναι καθόλου σύμπτωση. Τώρα το δέλεαρ δεν είναι το πιπέρι, η κανέλα και ο παστουρμάς αλλά το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο και οι σπάνιες γαίες. Το καλό είναι ότι ο Πάπας δεν είναι εύκαιρος να τους ευλογεί πλέον. Το κακό είναι ότι τον παρακάμπτουν και φυσικά βάζουν φωτιές σε όλο τον κόσμο.
Ο δρόμος προς την Ανατολή περνάει πάντα από την Ελλάδα, της οποίας οι ηγέτες δεν χαλούν το χατίρι σε κανέναν από τους σημερινούς «σταυροφόρους». Με αντίτιμο τη στήριξή τους. Θέλουν οι Αμερικανοί να φτάσουν μέχρι το Ιράν; Κανένα πρόβλημα, λέει ο πρωθυπουργός μας, και τους παρέχει κάθε ευκολία. Θέλουν οι σύγχρονοι Βιλεαρδουίνοι και Βονιφάτιοι (Μακρόν, Μερτς κ.ά.) να επιδράμουν προς Βορρά και να φτάσουν μέχρι τις πύλες της Μόσχας; Πάλι κανένα πρόβλημα και τους υποδέχεται εν χορδαίς και οργάνω.
Ο λογαριασμός ωστόσο μεγαλώνει. Διότι δεν φτάνει που είναι το χρέος της χώρας μεγάλο, με τις χρηματικές απαιτήσεις των κυρίων αυτών (και κυριών σαν την Ούρσουλα και την Κάγια) γίνεται εξωφρενικό. Πληρώνει ο Ελληνας κι ας βογκάει πια. Η οργή μεγαλώνει. Κάποια στιγμή θα έρθει και η έκρηξη. Αρκεί αυτή τη φορά να μην είναι καταστροφική. Να βρεθούν πολιτικοί με θάρρος, γνώση και διορατικότητα για να δώσουν διέξοδο.
