Πρόβα κυβερνησιμότητας με μια τολμηρή τομή στα εργασιακά, η οποία δοκιμάζεται ή εφαρμόζεται σε πολλές χώρες του εξωτερικού, επιχειρεί το ΠΑΣΟΚ, ρίχνοντας προς συζήτηση στον δημόσιο διάλογο την πρόταση για μείωση του χρόνου εργασίας στις τέσσερις ημέρες με 32 ή 35 ώρες εργασίας την εβδομάδα με πλήρεις αποδοχές και κίνητρα για τις επιχειρήσεις που θα την υλοποιήσουν.
Πρόκειται για μια πρόταση, η οποία εμπεριέχεται στο προγραμματικό πλαίσιο του ΠΑΣΟΚ που εγκρίθηκε ομόφωνα στο πρόσφατο συνέδριό του και την οποία αναδεικνύει η αξιωματική αντιπολίτευση με παρέμβαση του Νίκου Ανδρουλάκη, παραμονές της εργατικής Πρωτομαγιάς και σε χρόνο παράλληλο με την έναρξη της τουριστικής σεζόν όπου χιλιάδες εργαζόμενοι και κυρίως νέοι καλούνται να εργαστούν υπό εξαντλητικές συνθήκες.
Σύμφωνα με πληροφορίες της «Εφ.Συν.», στη Χαριλάου Τρικούπη ιεραρχούν ως εξόχως σημαντική την εν λόγω πρωτοβουλία, αφού θεωρούν, πρώτον, ότι αποτυπώνει τη φιλοσοφία του ΠΑΣΟΚ για τον κόσμο της εργασίας και τη σημασία που έχει στην αξιοπρεπή διαβίωσή τους. Δεύτερον, διότι σηματοδοτεί τις προτεραιότητες για το αναπτυξιακό μοντέλο και προβλήματα όπως το δημογραφικό που συνδέονται άμεσα με τις συνθήκες εργασιακής ζούγκλας και ανασφάλειας που λειτουργούν αποτρεπτικά για τη δημιουργία οικογένειας και συνθηκών οικονομικής ανεξαρτησίας για πλείστους όσους ανθρώπους σε παραγωγικές ηλικίες. Και τρίτον, επειδή δείχνει με τρόπο «γνήσιο και καθαρό» τις αντικρουόμενες προσεγγίσεις του ΠΑΣΟΚ με την κυβέρνηση της Ν.Δ., η οποία κινούμενη στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση έχει νομοθετήσει την εξαήμερη εργασία και το 13ωρο, δηλαδή την περαιτέρω εντατικοποίηση και απορρύθμιση.
Την ίδια ώρα ωστόσο, η τετραήμερη εργασία κερδίζει έδαφος σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, με στόχο τη μείωση των ωρών χωρίς μείωση μισθού και τη βελτίωση της ισορροπίας ανάμεσα στην επαγγελματική και την προσωπική ζωή, όπως σημειώνει στην ανάρτησή του ο κ. Ανδρουλάκης, εξηγώντας ότι το ΠΑΣΟΚ προτείνει κίνητρα για την εφαρμογή προγραμμάτων 32 ή 35 ωρών εργασίας την εβδομάδα, με πλήρεις αποδοχές, σε συνεργασία με τους κοινωνικούς εταίρους. «Γιατί το 35ωρο δεν είναι απλώς ένα κοινωνικό μέτρο, μπορεί να γίνει μοχλός αύξησης της παραγωγικότητας. Οταν η εργασία οργανώνεται καλύτερα, όταν ενισχύονται οι δεξιότητες και αξιοποιείται η τεχνολογία, η απόδοση ανά ώρα αυξάνεται και η οικονομία γίνεται πιο αποτελεσματική συνολικά», υποστηρίζει. Σύμφωνα με τον ίδιο, το υπόδειγμα της φτηνής και εξαντλητικής εργασίας δεν είναι απλώς ξεπερασμένο αλλά συνιστά «παγίδα» χαμηλής παραγωγικότητας. «Εγκλωβίζει την οικονομία σε έναν φαύλο κύκλο: χαμηλές επενδύσεις, χαμηλή παραγωγικότητα, χαμηλοί μισθοί, περιορισμένη καινοτομία και διαρκής στασιμότητα. Ενας κύκλος που στερεί προοπτική, ιδιαίτερα από τη νέα γενιά».
Εθνική προτεραιότητα
Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης αναφέρει ότι για το ΠΑΣΟΚ αποτελεί εθνική προτεραιότητα η αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας από το 56% του ευρωπαϊκού μέσου όρου στο 75% έως τις αρχές της επόμενης δεκαετίας. «Για να το πετύχουμε, χρειάζονται ουσιαστικές αλλαγές: ενίσχυση των εργασιακών δικαιωμάτων, καλύτερη σύνδεση εκπαίδευσης και αγοράς εργασίας, ενσωμάτωση της τεχνητής νοημοσύνης, ποιοτικές επενδύσεις στην έρευνα και την τεχνολογία», αναφέρει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και επιτίθεται στη Ν.Δ. λέγοντας: «Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν πιστεύει και δεν μπορεί να υλοποιήσει αυτές τις μεταρρυθμίσεις. Αντιθέτως, προχώρησε σε περαιτέρω εντατικοποίηση και απορρύθμιση με τη θέσπιση της εξαήμερης εργασίας και του 13ωρου.
Δεν αξιοποίησε κρίσιμα εργαλεία, όπως το Ταμείο Ανάκαμψης, για τον εκσυγχρονισμό της οικονομίας και την αναβάθμιση της εργασίας. Αναπαράγει το αποτυχημένο δόγμα ότι η ευημερία της οικονομικής ελίτ αποτελεί την αναγκαία προϋπόθεση, ώστε ο πλούτος να «στάξει» τελικά προς την κοινωνία».
Οσον αφορά τις επιπτώσεις, «είναι ορατές: ενώ οι Ελληνες εργάζονται περισσότερο από κάθε άλλο λαό στην Ευρωπαϊκή Ενωση, παράγουν λίγο πάνω από το μισό του ευρωπαϊκού μέσου όρου και διαθέτουν τη χαμηλότερη αγοραστική δύναμη. Επιπλέον, τα κέρδη ως ποσοστό του ΑΕΠ είναι από τα υψηλότερα στην Ευρώπη, ενώ το μερίδιο των μισθών από τα χαμηλότερα.
Αυτές οι ανισότητες δεν είναι σύμπτωση. Αποτελούν σύμπτωμα ενός μοντέλου που επιλέγει την απαξίωση της εργασίας αντί για την αναβάθμισή της», εκτιμά ο κ. Ανδρουλάκης, ο οποίος θέτει ένα δίλημμα που -όπως γράφει- δεν είναι μόνο οικονομικό αλλά και βαθιά πολιτικό και κοινωνικό. «Θα συνεχίσουμε να ανακυκλώνουμε την παγίδα της χαμηλής παραγωγικότητας ή θα τολμήσουμε να αλλάξουμε κατεύθυνση; Θα επενδύσουμε πραγματικά στην αξία της εργασίας ή θα συνεχίσουμε να την απαξιώνουμε;».
