Υποπτα μέτρα ατομικής ευθύνης…

Ελπίζω (βάσιμα;) πως αυξάνεται, έστω σταδιακά, η κατανόηση από τον μέσο (σωστός ο καθορισμός;) πολίτη της ανάγκης ύπαρξης μέτρων για τη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Υπαρξης ορθολογικών παρεμβάσεων μα και συνώνυμων οράματος ενίσχυσης της δημιουργικής σκέψης, πνευματικής εγρήγορσης. Πνευματικής εγρήγορσης! Σου κλείνω με νόημα το μάτι, αναγνώστη-τρια και συμπολίτη σ’ εποχή κοινωνικής δίνης.

Δεν νομίζω πως χρειάζεται να διευκρινίσω πως οι προκλητικές πραγματικότητες του τόπου μας (κάποιες από αυτές παγκοσμιοποιημένες) είναι συγκοινωνούντα δοχεία: Αιτία, αποτέλεσμα, στόχος. Ολα όσα μόλις έγραψα και βέβαια τα παράγωγά τους εξηγούν την ανάγκη ύπαρξης μέτρων απεμπλοκής από την αλόγιστη χρήση ψηφιακών μέσων, αν διαφωνείτε, η «απεμπλοκή» ας γίνει ουσιαστική χρήση. Αντέδρασα στην ανακοίνωση των πρόσφατων κυβερνητικών μέτρων. Και από τότε καρτερώ στωικά, μα και ειλικρινά στα όρια αγωνίας, αντιδράσεις ουσίας από τον καθημερινό συμπολίτη-χρήστη για να εκφράσω τώρα την αρχική, μα και ουσιαστική, άποψή μου.

Πρώτα, όμως, θα εξηγήσω: Επειδή, απούσας συνειδητοποιημένης χρήσης τους, ήδη κατάφεραν να πλάθουν στάση ζωής, νέο, αφαιρετικό τρόπο έκφρασης και αντίστοιχο λεξιλόγιο. Επειδή χρήστες κάθε ηλικίας και πνευματικής βαθμίδας αναζητούν αυτοεπιβεβαίωση, νομιμοποίηση απ’ τους άλλους, ακόμη κι αν δεν τους γνωρίζουν προσωπικά αλλά πρόκειται για επίσης κρυμμένους πίσω απ’ τις οθόνες τους, ειδικοί, ήδη σε δραματικούς τόνους, αναφέρονται στις επακόλουθες «ψυχικές βλάβες». Τα μέτρα ατομικής ευθύνης, όσα ακούσαμε, ως τέτοια δεν συνιστούν στόχο-όραμα… Αλλά γέννηση πολίτη-υποχείριου!