ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Γιώργος Τσιάρας
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

«Αυτό δεν θα με αποτρέψει να κερδίσω τον πόλεμο στο Ιράν. Δεν ξέρω αν [το Ιράν] είχε κάποια σχέση με αυτό, αληθινά δεν το πιστεύω, στη βάση αυτών που γνωρίζουμε. […] Αλλά ποτέ δεν ξέρει κανείς» είπε ο Ντόναλντ Τραμπ στους δημοσιογράφους λίγες ώρες μετά τη νέα, παράξενη «απόπειρα δολοφονίας του». Είχε προηγηθεί η άδοξη ακύρωση όχι μόνο του ταξιδιού που επρόκειτο να κάνουν οι απεσταλμένοι του στο Πακιστάν, αλλά και ολόκληρου του ψεύτικου αφηγήματος περί προχωρημένης ειρηνευτικής «διαπραγμάτευσης» με το υποτίθεται… παρακλητικό και έτοιμο για συνθηκολόγηση Ιράν!

Το νέο «στόρι» λοιπόν είναι ότι οι διαπραγματεύσεις παγώνουν μέχρι νεωτέρας γιατί οι Πέρσες μεσολαβητές είναι διχασμένοι και δεν τα βρίσκουν μεταξύ τους, οπότε τα όσα προτείνουν δεν είναι αρκετά για τον Τραμπ: «Κανένας δεν ξέρει ποιος κρατάει το τιμόνι, ούτε καν αυτοί… Αν θέλουν να συζητήσουμε, αρκεί να μου τηλεφωνήσουν» είπε, συμπληρώνοντας πως μέσα σε «λιγότερα από δέκα λεπτά» μετά τη ματαίωση του ταξιδιού των Κούσνερ και Γουίτκοφ στο Ισλαμαμπάντ οι Ιρανοί υπέβαλαν νέο, «πολύ καλύτερο», κείμενο προς διαπραγμάτευση – που όμως κι αυτό δεν είναι αρκετό για συμφωνία! Οταν όμως ρωτήθηκε, από το Axios, αν η ακύρωση σημαίνει πως θα ξαναρχίσει άμεσα ο πόλεμος, ο Τραμπ απάντησε πως όχι: «Δεν σημαίνει αυτό. Δεν το έχουμε σκεφτεί ακόμη αυτό. Αλλά εμείς κρατάμε όλα τα χαρτιά…».

Τα «δέκα σημεία»

Τι πραγματικά συνέβη στο Ισλαμαμπάντ; Η αλήθεια είναι πως πράγματι οι Ιρανοί αρνήθηκαν να κάτσουν στο τραπέζι με την αμερικανική αντιπροσωπεία, όχι όμως επειδή είναι διχασμένοι ως προς τους όρους της διαπραγμάτευσης – το αντίθετο. Για την ακρίβεια ο Αμπάς Αραγτσί, ο επικεφαλής της ιρανικής διπλωματίας (και εκπρόσωπος, υποτίθεται, των «πραγματιστών» που θέλουν μια συμφωνία με τις ΗΠΑ), ταξίδεψε μέσα στο Σαββατοκύριακο όχι μία, αλλά δύο φορές στο Ισλαμαμπάντ, όπου συναντήθηκε τόσο με με τον πρωθυπουργό Σαμπάζ Σαρίφ όσο και με τον πραγματικό ηγέτη της χώρας, τον επικεφαλής των ενόπλων δυνάμεων Ασίμ Μουνίρ.

Και τι τους είπε; Μα φυσικά επανέλαβε τα ίδια γνωστά εδώ και πολλές εβδομάδες «δέκα σημεία»-προαπαιτούμενα του Ιράν, που αποτελούν «το μόνο βιώσιμο πλαίσιο για τον οριστικό τερματισμό του πολέμου». Και συμπλήρωσε, σύμφωνα με τον εκπρόσωπό του, πως «ακόμη δεν γνωρίζει αν οι ΗΠΑ είναι αληθινά σοβαρές ως προς τη διπλωματία». Α, και βέβαια ανάμεσα στα δύο ταξίδια στο Πακιστάν ο Αραγτσί συναντήθηκε με τον σουλτάνο του Ομάν, δηλαδή της χώρας του Κόλπου που «μοιράζεται» γεωγραφικά με το Ιράν τα Στενά του Ορμούζ, και φυσικά συζήτησαν -τι άλλο;- τις προτάσεις του Ιράν για «θέσπιση περιφερειακού πλαισίου ασφαλείας των Στενών, που θα είναι ελεύθερο από κάθε ξένη ανάμιξη».

Ενώ αμέσως μετά το δεύτερο ραντεβού στο Ισλαμαμπάντ μπήκε στο αεροπλάνο για τη Μόσχα, όπου αναμένεται να έχει συναντήσεις τόσο με τον ομόλογο του Σεργκέι Λαβρόφ όσο και με τον ίδιο τον Πούτιν. Να σημειώσουμε ότι πριν από λίγες μέρες ο πολύπειρος Λαβρόφ είχε εκφράσει την αλληλεγγύη του προς το Ιράν, που όπως είπε «δικαίως υποστηρίζει ότι έχει ήδη παγιδευτεί από ψευδείς υποσχέσεις, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του Κοινού Ολοκληρωμένου Σχεδίου Δράσης» αναφερόμενος στη συμφωνία του 2015 με τον Ομπάμα, που ως γνωστόν ακύρωσε μονομερώς ο Τραμπ στην πρώτη του θητεία. Και πρόσθεσε με νόημα πως αν από τον νέο γύρο διαπραγμάτευσης προκύψει κάποια συμφωνία για τον έλεγχο του πυρηνικού προγράμματος παρόμοια με εκείνη του 2015, προφανώς με τη μεσολάβηση της Μόσχας, θα πρόκειται για «πολύ μεγάλη επιτυχία».

Σφαγή αμάχων

Το συμπέρασμα λοιπόν είναι πως η διπλωματική προσπάθεια για έξοδο από τον πόλεμο και διαρκή επίλυση της κρίσης συνεχίζεται – αλλά χωρίς τη συμμετοχή των επιτιθέμενων ΗΠΑ και φυσικά του λυσσασμένου συμμάχου τους, του Ισραήλ, που συνέχισε με αμείωτη ένταση τους άγριους βομβαρδισμούς του Λιβάνου, εξευτελίζοντας τη διάτρητη συμφωνία εκεχειρίας που υποτίθεται πως παρατάθηκε την Παρασκευή για επιπλέον τρεις εβδομάδες.

Και τι έκανε ο δήθεν «εγγυητής» της κατάπαυσης πυρός, ο Τραμπ, για να σταματήσει τη νέα σφαγή αμάχων στον καταπατημένο από τους σιωνιστές Νότιο Λίβανο; Μα ό,τι κάνει πάντα – δηλαδή απολύτως τίποτα, πέρα από την πολιτική κάλυψη της νέας εθνοκάθαρσης και την αδιάκοπη τροφοδοσία των σιωνιστών με νέες βόμβες…