Αυτές τις μέρες έγινε στη Βαρκελώνη μία μεγάλη συνάντηση προοδευτικών δυνάμεων κυρίως -αλλά όχι αποκλειστικά- σοσιαλιστικής προέλευσης. Αυτοί που κυριάρχησαν με την προσωπικότητά τους, το πάθος τους και βεβαίως τον προγραμματικό τους λόγο ήταν από την Ευρώπη ο οικοδεσπότης Πέδρο Σάντσεθ και η Ιταλίδα πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος Elly Schlein και από τη Λατινική Αμερική οι εμβληματικοί αριστεροί πρόεδροι της Βραζιλίας και του Μεξικού Λούλα και Κλαούντια Σεϊνμπάουμ. Η θεματολογία και οι συζητήσεις κατέγραψαν την αριστερή στροφή μέρους της Ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας κάτω από την πίεση του Ισπανού πρωθυπουργού που επέβαλε την ατζέντα του και των λατινοαμερικανικών νικηφόρων προοδευτικών μετώπων.
Οχι στον Πόλεμο, υπεράσπιση του Διεθνούς Δικαίου και του ρόλου του ΟΗΕ, καταδίκη του Ισραήλ, του Τραμπ και του τραμπισμού, στήριξη στην Κούβα, φραγμός στην Ακροδεξιά με το αντιμεταναστευτικό, ρατσιστικό και εθνικιστικό δηλητήριο, καταπολέμηση ανισοτήτων. Και πάνω από όλα ενότητα των προοδευτικών δυνάμεων. Οπως ο Σάντσεθ είχε προβλέψει τις ημέρες της μοναξιάς του «δεν είμαστε οι μόνοι, είμαστε οι πρώτοι». Και η αριστερή στροφή διαμορφώνει ένα τελείως διαφορετικό τοπίο από εκείνο που είχε να αντιμετωπίσει ο Τσίπρας όταν κυβερνούσε. Τότε που η κυριαρχία της δεξιόστροφης Σοσιαλδημοκρατίας και η εμμονή στην ορθοδοξία της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης αντικειμενικά στένευε τον ορίζοντα των συνεργασιών του Τσίπρα, ο οποίος ορθώς από τότε προσπαθούσε να δει πέρα από τα σύνορα της ριζοσπαστικής Αριστεράς.
Δεν είναι τυχαίο ότι στη συνάντηση της Βαρκελώνης ουδείς ασχολήθηκε με τους άλλοτε κυρίαρχους Γερμανούς Σοσιαλδημοκράτες και εκείνα τα σοσιαλιστικά κόμματα που μέχρι την τελευταία στιγμή δεν μπορούσαν να απαγκιστρωθούν από τον ατλαντισμό, την άκριτη υποστήριξη στο Ισραήλ και τον παραδοσιακό αντικομμουνιστικό αντιαριστερό προσανατολισμό τους. Δεν είναι όμως πλέον αυτοί οι πρωταγωνιστές, αποτελούν φθίνουσα δύναμη.
Δυστυχώς και το ΠΑΣΟΚ, παρά την υψηλή αντιπροσωπεία του, αποτελούμενη από τον Νίκο Ανδρουλάκη και την Αννα Διαμαντοπουλου, επέλεξε συνειδητά να μείνει στη σκιά των συναρπαστικών εξελίξεων. Σαν να μην το αφορούσαν τα μεγάλα θέματα που απασχόλησαν τη διάσκεψη και ήταν απορροφημένο με τα πτυχία του Μακάριου Λαζαρίδη, του Μαρκόπουλου και το βιογραφικό του Αθανασίου Καββαδά, θέματα που προφανώς προσφέρονται για κριτική στην κυβέρνηση των αποτυχημένων άριστων. Ομως η προγραμματική βάση για μια προοδευτική εναλλακτική κυβερνητική πρόταση ήταν ακριβώς η ατζέντα της Βαρκελώνης. Είχε όλα τα επίδικα για μία κυβερνώσα Αριστερά.
Ομως το ΠΑΣΟΚ απέδειξε για μια ακόμα φορά ότι δεν θέλει να δεσμευτεί σε αυτό που αποτελεί τον πυρήνα της συνάντησης της Βαρκελώνης και είναι η ενότητα των προοδευτικών (progressive) δυνάμεων. Είχε, όπως και η άλλη αριστερή αντιπολίτευση, περίπου δύο χρόνια για να συγκροτήσουν ένα λαϊκό – προοδευτικό μέτωπο. Επέλεξαν μοναχικές πορείες και ανέφικτους εκλογικούς στόχους. Εκαναν ακριβώς το αντίθετο από το μήνυμα της Βαρκελώνης. Τώρα αναγκαστικά η ενωτική πορεία περνάει πρώτα από την ενίσχυση του κόμματος Τσίπρα. Που και θέλει και αποδεδειγμένα μπορεί.
