«Είχαν φοβερό ρυθμό. Είναι η καλύτερη ομάδα της φετινής Ευρωλίγκας. Ετσι όπως έπαιξαν θα νικούσαν και τους Λέικερς. Ελπίζω να μην τους αντιμετωπίσουμε στα πλέι οφ» είχε δηλώσει ο προπονητής του Παναθηναϊκού, Εργκίν Αταμάν, λίγο μετά την πρόσφατη (9/4) βαριά ήττα της ομάδας του με 102-84 μέσα στην έδρα της Βαλένθια. Δώδεκα μέρες αργότερα η νίκη επί της Μονακό στα πλέι ιν έστειλε τους «πράσινους» κατευθείαν στην αγκαλιά των «νυχτερίδων», για να χορέψουν το τανγκό της πρόκρισης με φόντο το φάιναλ φορ της Αθήνας.
Η μονομαχία ξεκινάει την ερχόμενη Τρίτη με το πρώτο παιχνίδι στην υπερσύγχρονη «Roig Arena» με δεδομένο ότι η Βαλένθια έχει το πλεονέκτημα έδρας, κάτι που σημαίνει ότι η ακολουθία των αναμετρήσεων είναι 2-2-1, δηλαδή αν χρειαστεί πέμπτο και τελευταίο παιχνίδι αυτό θα γίνει στην έδρα της.
Ωστόσο το πρόβλημα με τη συγκεκριμένη ομάδα δεν είναι τόσο η έδρα της, όπου γνώρισε μόλις 3 ήττες στην κανονική περίοδο (από Χάποελ, Μονακό και Μπαρτσελόνα), αλλά το στιλ του παιχνιδιού της. Αυτό βασίζεται στην ταχύτητα ανάπτυξης και εκτέλεσης, την αθλητικότητα, την πολυφωνία, το βάθος, τον συγχρονισμό και τη συνέπεια. Στοιχεία που τη βοήθησαν να φτάσει τις 25 νίκες, εκ των οποίων οι εννιά μακριά από το σπίτι της. Επίσης οι τέσσερις ήρθαν κόντρα στις ελληνικές ομάδες που τις νίκησε μέσα-έξω.
Η αίσθηση που προκάλεσε με τη φετινή παρουσία της έχει ήδη αρχίσει να επιβραβεύεται, αν αναλογιστούμε ότι έχει αποσπάσει τα δύο πρώτα ατομικά βραβεία της διοργάνωσης. Ο Πέδρο Μαρτίνεθ κατέκτησε το «Αλεξάντερ Γκομέλσκι» αφού αναδείχτηκε προπονητής της χρονιάς και ο 22χρονος Δομινικανός γκαρντ Ζαν Μοντέρο ψηφίστηκε ως ο «Rising Star», δηλαδή ο «καλύτερος νέος παίκτης».
Ο τρόπος που παίζει τη βοηθάει να βγάζει τους αντιπάλους από τη ζώνη άνεσής τους. Η πρώτη επιλογή της είναι να εκτελεί μέσα στα πρώτα 7-8 δευτερόλεπτα της επίθεσης και σπάνια θα χρησιμοποιήσει τα 24 δευτερόλεπτα που έχει δικαίωμα. Δεν είναι μόνο οι περιφερειακοί (Μπαντιό, Μοντέρο, Μουρ, Τομπσον) που έχουν την ελευθερία να σουτάρουν για τρίποντο (2η ομάδα σε εκτελεσμένα τρίποντα -31,88%- μετά την Παρί) στον αιφνιδιασμό, αλλά και οι ψηλοί (Κοστέλο, Ρίβερς) που τους αρέσει να παίζουν με πρόσωπο στο καλάθι. Πετυχαίνοντας τον αντίπαλο σε ανισορροπία «κυνηγάνε», με πολλούς παίκτες που ακολουθούν, το επιθετικό ριμπάουντ (τρίτη ομάδα με 13 ανά αγώνα) για να ανανεώσουν πολλές επιθέσεις προκαλώντας εκνευρισμό στους αντιπάλους. Κάπως έτσι πηγαίνουν τα ματς, σε πολλές επιθέσεις, κι αυτός ήταν ο βασικός λόγος που είχαν την καλύτερη επίθεση στη regular season (90,9 πόντους μέσο όρο). Το συμπέρασμα είναι ότι όποιος δεν κόψει τον ρυθμό της δεν θα μπορέσει να επιβιώσει σε αυτό το δημιουργικό (γι’ αυτήν) χάος που φτιάχνει και αυτόματα βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Το ζητούμενο για τους Ισπανούς είναι να καλύψουν την έλλειψη εμπειρίας, αν θέλουν να συνεχίσουν σε αυτό το μοτίβο, σε ματς που πια έχουν άλλο ειδικό βάρος.
-320x213.jpg)
