Σε σκηνοθεσία Αντουάν Φουκουά, η κινηματογραφική βιογραφία του σταρ επιχειρεί να αναδιαμορφώσει την υστεροφημία του, εξαφανίζοντας τις αρκετές μαύρες σελίδες της ζωής του
Michael
ΗΠΑ, 2026, 130’
Σκηνοθεσία: Αντουάν Φουκουά.
Ηθοποιοί: Τζααφάρ Τζάκσον, Νάια Λονγκ, Λόρα Χάριερ
Οι κινηματογραφικές βιογραφίες πάντα πυροδοτούν συζητήσεις για το πώς παρουσιάζονται τα γεγονότα και κατά πόσο μπορούν, μέσα από τη μυθοπλασία, να αναπαραστήσουν και να δώσουν μια καθαρότερη εικόνα της προσωπικότητας με την οποία καταπιάνονται. Οταν λοιπόν μιλάμε για τη μεταφορά της ζωής ενός εμβληματικού σταρ, ενός pop idol, ενός ομολογουμένως τεράστιου καλλιτέχνη, όπως ο Μάικλ Τζάκσον, που ταυτόχρονα υπήρξε και μια βαθιά αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, έχοντας κατηγορηθεί για κακοποίηση ανηλίκων, τότε η συζήτηση γίνεται πιο σοβαρή και η κριτική μιας τέτοιας ταινίας οφείλει να εξετάσει και τα δύο σκέλη: τόσο το καλλιτεχνικό, όσο και το ηθικό της κομμάτι.
Στην περίπτωση της νέας ταινίας του Αντουάν Φουκουά («Ημέρα Εκπαίδευσης», 2001), ο σκηνοθέτης ακολουθεί όλα τα κλισέ του είδους, χωρίς να υπάρχει πραγματική διάθεση να εξερευνήσει την προσωπικότητα του Τζάκσον. Η ταινία ξεκινά από τα παιδικά του χρόνια, εστιάζει στη δύσκολη σχέση με τον πατέρα του και καλύπτει συνοπτικά την πορεία από τους Jackson 5 έως την κορύφωση της καριέρας του τη δεκαετία του ’80.
Ο Φουκουά σπαταλάει τον κινηματογραφικό χρόνο σε αναπαραστάσεις πραγματικών στιγμών, όπως η εμφάνισή του Τζάκσον στην τηλεοπτική εκπομπή Motown 25: Yesterday, Today, Forever, στιγμών που ο θεατής εύκολα τις βρίσκει σε μια απλή αναζήτηση στο Youtube, με τον αυθεντικό Μάικλ Τζάκσον να τις εκτελεί, ενώ ανάμεσα σε αυτές τις αναπαραστάσεις παρεμβάλλεται μια απλοϊκή εξιστόρηση της ζωής του, γεμάτη πληροφορίες που μπορεί κανείς να βρει σε άρθρα, βιβλία ή τηλεοπτικές εκπομπές. Ο Τζααφάρ Τζάκσον μιμείται καλά τις κινήσεις του θείου του και όλα τα γνωστά τραγούδια του «Βασιλιά της Pop» ακούγονται δυνατά αλλά αυτό δεν αρκεί για να κατασκευάσεις μια ουσιώδη βιογραφία.
Εχοντας λοιπόν αναλύσει το καλλιτεχνικό κομμάτι, μπορούμε να επικεντρωθούμε στο πιο ουσιαστικό και προβληματικό σημείο της βιογραφίας: τον λόγο ύπαρξής της. Είναι ξεκάθαρο ότι οι δημιουργοί επιχειρούν να «καθαρίσουν» την εικόνα του τραγουδιστή και το κάνουν με τρόπο άγαρμπο και συχνά κραυγαλέο.
Ο Τζάκσον εμφανίζεται διαρκώς ως ένας ενήλικας που «κουβαλά» μια αθωότητα και παιδικότητα, ένα τραυματισμένο παιδί που κακοποιήθηκε σωματικά και ψυχικά από τον πατέρα του και δεν ανέπτυξε ποτέ φυσιολογικές παιδικές σχέσεις, βρίσκοντας καταφύγιο στη φαντασία, στα ζώα και στη φιγούρα του Πίτερ Πάν, η οποία ενέπνευσε και το ράντσο Neverland. Ταυτόχρονα, με έναν αρκετά επιτηδευμένο τρόπο, οι δημιουργοί ενσωματώνουν σκηνές όπου ο Τζάκσον επισκέπτεται παιδικά νοσοκομεία, τονίζοντάς μας συνεχώς ότι η σχέση του με τα παιδιά ήταν σχέση αγάπης και φροντίδας.
Μέσα από αυτές τις επιλογές, διαμορφώνεται μια αγιογραφική εικόνα του Τζάκσον, που προσπαθεί να δώσει ένα είδος συγχωροχαρτιού για τις μετέπειτα κατηγορίες και να αναδιαμορφώσει την υστεροφημία του και τελικά η ταινία είναι περισσότερο μια απάντηση σε αυτούς που τον κατηγόρησαν παρά μια καλλιτεχνική πρόταση.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
I Was a Stranger
(ΗΠΑ, 2024, 103’)
Σκηνοθεσία: Μπραντ Αντερσεν.
Ηθοποιοί: Γιασμίν Αλ Μασρί, Γιαχία Μαχαϊνί, Ομάρ Σι
Μια Σύρια γιατρός εγκαταλείπει το Χαλέπι με τη μικρή της κόρη, πυροδοτώντας μια αλυσίδα γεγονότων που ενώνει τη μοίρα της με τέσσερις αγνώστους: έναν διακινητή που θέλει να σώσει τον γιο του, έναν στρατιώτη σε ηθικό δίλημμα, έναν ποιητή χωρίς πατρίδα και έναν Ελληνα λιμενικό διχασμένο ανάμεσα στο καθήκον και την ανθρωπιά.
Αρτια παραγωγή, με αξιόλογο καστ, Γιασμίν Αλ Μάσρι, Ομάρ Σι, Γιαχία Μαχαγίνι, Ζιάντ Μπάκρι, Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη και Θάνο Τοκάκη, και με τον Μπράντ Αντερσεν να σκηνοθετεί μια καταιγιστική ταινία, που όμως γίνεται θύμα της υπερφορτωμένης και κατακερματισμένης αφήγησής της χωρίς ποτέ να τολμά να σχολιάσει ή να αναλύσει σε βάθος τα θέματα της. Ο Αντερσεν σκηνοθετεί με μια ντοκιμαντερίστικη αισθητική, όπου η σκηνοθετική του ματιά έχει δυναμική κι έναν ωμό ρεαλισμό, που όμως χωρίς ουσιαστική ανάπτυξη των χαρακτήρων αγγίζει τελικά την προσπάθεια εκμαίευσης συναισθήματος και χειραγώγησης του θεατή.
Η ταινία του μοιάζει να ξεκινά από γνήσια αισθήματα και να θέλει να συνομιλήσει με το κοινό για την κατάσταση στη Μέση Ανατολή και το δράμα των προσφύγων, αλλά η προσπάθειά του να κατασκευάσει μια αφήγηση που έχει ως βασικό πυρήνα την αλληλοσύνδεση των ιστοριών, ώστε να τονίσει ότι ένα γεγονός που συμβαίνει σε ένα άλλο μέρος του πλανήτη, αργά ή γρήγορα, θα επηρεάσει και εμάς, μοιάζει τόσο υπερβολική που τελικά αποδυναμώνει το αποτέλεσμα.
ΠΑΙΖΟΝΤΑΙ ΑΚΟΜΑ
Μη γελάτε, θα σας δει ο κόσμος
(Ελλάδα, 2025, 105’)
Σκηνοθεσία: Νικόλας Δημητρόπουλος.
Ηθοποιοί: Μαρία Αποστολακέα, Μαντώ Γιαννίκου, Ακύλλας Καραζήσης
Η Μαρία, 40 ετών, μαθαίνει πως είναι έγκυος ενώ βρίσκεται στην Αθήνα και, μέσα από οικογενειακές εντάσεις και μια νέα γνωριμία, παλεύει να συμφιλιωθεί με τις επιλογές της.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Sinatra! Eternity
(Ελλάδα, 2025, 112′)
Σκηνοθεσία: Μάικλ Ομπλοβιτς & Γιώργος Παπαθεοδώρου.
Ηθοποιοί: Ρίκο Σιμονίνι, Μάικλ Μάντσεν, Χάρι Ντιν Στάντον
Η ταινία αφηγείται τη θυελλώδη σχέση ανάμεσα στον Φρανκ Σινάτρα και την Αβα Γκάρντνερ. Δύο τεράστια είδωλα συναντιούνται, ερωτεύονται και το χάος κυριαρχεί.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Πες μου
(Tell Me, Ελλάδα, 2026, 67’)
Σκηνοθεσία: Νίκος Μεγγρέλης
Η φωτογράφος Ρενέ Ρεβάχ ακολουθεί τη διαδρομή των προγόνων της από τη Θεσσαλονίκη ώς το Αουσβιτς–Μπίρκεναου, αναμετρώμενη με το οικογενειακό τραύμα και αναζητώντας τη θεραπεία του.
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Αΐντα
(Aida y Vuelta, Ισπανία, 2026, 90’)
Σκηνοθεσία: Πάκο Λεόν.
Ηθοποιοί: Κάρμεν Μάτσι, Πάκο Λεόν, Μίρεν Ιμπαργκουρέν
Το κινηματογραφικό spinoff της σειράς «Αΐντα» επανενώνει τους εμβληματικούς χαρακτήρες, συνεχίζοντας την ιστορία μιας μητέρας που παλεύει να μεγαλώσει τα παιδιά της στη Μαδρίτη.
