Παραθέτω ένα απόσπασμα από την ανακοίνωση της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων σχετικά με τα λεχθέντα από τον υπουργό Υγείας σε βάρος του θεσμού της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και προσωπικά κατά της κ. Πόπης Παπανδρέου: «Οι δε απειλές που εξαπέλυσε ο Υπουργός Υγείας, ως προς τη νομοθετική δυνατότητα κατάργησης ενός θεσμού που έχει παράξει σημαντικό έργο, αλλά φαίνεται πλέον να ενοχλεί, σε συνδυασμό με την επιχείρηση απόδοσης πολιτικών και προσωπικών στοχεύσεων στην αρμόδια Εισαγγελέα, συνιστούν ευθεία παρέμβαση σε δικαιοδοτικό έργο». Ιδού ακόμα ένας ορισμός της γλωσσικής αλλά και νομικής ασάφειας. Ας το αναλύσουμε σε αυτή τη βάση. «Οι απειλές που εξαπέλυσε ο Υπουργός Υγείας» λέει η ανακοίνωση.
Ο υπουργός όμως δεν εξαπέλυσε απλώς απειλές. Ο υπουργός, παρ’ όλο που είναι όργανο της εκτελεστικής εξουσίας και συνεπώς δεν έχει καμία αρμοδιότητα να παρεμβαίνει στο έργο της νομοθετικής – η οποία (στα λόγια) είναι και η ανώτατη εξουσία, εισηγήθηκε με σαφή και απόλυτο τρόπο την κατάργηση μονομερώς ενός ενωσιακού θεσμού. Επίσης ο υπουργός δεν έκανε παρέμβαση σε δικαιοδοτικό έργο, αλλά επιδίωξε τη χειραγώγηση νομοθετικού έργου.
Η καταστατική υπόσταση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας δεν είναι υπερνομοθετική, όπως λέει σε άλλο σημείο η ανακοίνωση, αλλά θεσμοθετημένη με βάση τους ευρωπαϊκούς κανονισμούς. Τελεία και παύλα. Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί δεν αλλάζουν με απλό νόμο, ούτε αντλούν την ισχύ τους από κάποια υπερνομοθεσία. Σε κάθε περίπτωση ο όρος υπερνομοθετικός, ο οποίος αφήνει ένα υπονοούμενο αυθαιρεσίας, είναι όχι μόνο αδόκιμος, αλλά και ασύμβατος με τη δημοκρατική πρακτική διότι, αρέσει ή δεν αρέσει σε κάποιους, σε ένα κράτος δικαίου «ουδείς είναι υπεράνω του νόμου».
Αναφερόμενη στη συνέχεια η ΕνΔΕ στο έργο του θεσμού της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας λέει ότι ο θεσμός έχει παράξει σημαντικό έργο, αλλά φαίνεται πλέον να ενοχλεί. Πέραν της γραμματικά εσφαλμένης κλίσης του ρήματος παράγω (έχει παραγάγει θα ήταν το σωστό), η ανακοίνωση δείχνει να συμφωνεί εν μέρει με τον υπουργό, ότι δηλαδή ο θεσμός ό,τι σημαντικό έκανε το ολοκλήρωσε και από εδώ και στο εξής «φαίνεται» να ενοχλεί. Ο παρακείμενος χρόνος (έχει παράξει) συνεχίζεται ως γενική αοριστία, οπότε η ενόχληση αφορά όχι μόνο τον υπουργό, αλλά και άλλους, μπορεί και κάποιους από τους δικαστές και εισαγγελείς.
Η σκόπιμη αποφυγή αναγραφής του άρθρου «τον» μπροστά από το ρήμα «ενοχλεί» μάλλον αυτό υπονοεί. Ετσι όπως είναι διατυπωμένη η φράση είναι σαν να λέει: «Κι εμάς μας ενοχλεί, αλλά τι να κάνουμε σε αυτή τη φάση;» Αφήνοντας φυσικά ανοιχτό το παράθυρο ώστε σε δεύτερο χρόνο, όταν αναλάβει να ασκήσει δίωξη η εγχώρια Εισαγγελία, να διορθωθούν τα ημαρτημένα των Ευρωπαίων Εισαγγελέων και οι φάκελοι να τεθούν εις το «αρχείον» βεβαίως βεβαίως.
Οπως επίσης (πολλοί έχουμε μια διαίσθηση) θα τεθεί «εις το αρχείον» και η υπόθεση του αρίστου κυρίου Μακάριου Λαζαρίδη. Και δυστυχώς η αιτία θα είναι η νομολογία της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου (3/2019) με την οποία αθωώθηκε (και καλώς αθωώθηκε) η καθαρίστρια του Δήμου Λάρισας, η οποία δεν είχε ως προσόν ώστε να «δικαιούται» να καθαρίζει σκάλες το απολυτήριο Δημοτικού.
Ο λόγος θα είναι η δοθείσα ερμηνεία από τον Αρειο Πάγο της έννοιας της απάτης σε βάρος του Δημοσίου. Εξ ανάγκης το ανώτατο δικαστήριο βρήκε έναν τρόπο να αιτιολογηθεί η πράξη στο γενικότερο πλαίσιο του νόμου και όχι στις στενές διατάξεις μιας γραφειοκρατικής αντίληψης νομοθεσίας περί προσλήψεων καθαριστριών στο Δημόσιο, ώστε να καταλαγιάσει η λαϊκή αντίδραση από τη βάναυση προσβολή του κοινού περί δικαίου αισθήματος. Η απόφαση αυτή βασίστηκε στο αυτονόητο· ότι δηλαδή το κριτήριο είναι η ουσιαστική και ανάλογη του μισθού παροχή εργασίας, η οποία θεραπεύει την έλλειψη του οποιουδήποτε τυπικού προσόντος.
Φαντάζομαι ότι τη νομολογία αυτή του Αρείου Πάγου (η οποία μάλιστα ως απόφαση της Ολομέλειας έχει αυξημένη ισχύ) θα επικαλεστεί ο Μακάριος Λαζαρίδης. Εγώ δούλεψα σκληρά, θα πει με παρρησία, και ας είχα ανύπαρκτο πτυχίο και ας είμαι ένας πτωχός τω πνεύματι απόφοιτος Λυκείου. Θα βρει άλλωστε και τους κατάλληλους μάρτυρες να επιβεβαιώσουν τον ιδρώτα με τον οποίο πότιζε τις σκάλες των υπουργείων στα οποία είχε διοριστεί ο εν λόγω. Αλλωστε ο όρος «ειδικός» επιστήμονας τα λέει όλα. Σε ένα κράτος που ωθεί τους πολίτες στην αναξιοπρεπή συμπεριφορά να δέχονται να γίνονται γρανάζια κομματικών μηχανισμών ώστε να βρουν στον ήλιο μοίρα (και κάτι παραπάνω), η απάτη έχει εξελιχθεί σε «ειδική» επιστήμη.
Μακάριοι λοιπόν οι υπουργοί και βουλευτές που θα πέσουν στα μαλακά για τις ατασθαλίες τους, μακάριοι και οι «ανεξάρτητοι» δικαστές και εισαγγελείς, μακάριος και ο πτωχός τω πνεύματι Μακάριος, ότι αυτών εστί η βασιλεία των εξουσιών.
