Στις 24/7/2017, εκδήλωση στον Σύνδεσμο Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών, πίσω από το Μέγαρο Μουσικής, επί χούντας έδρα της ΕΣΑ των βασανιστηρίων, 43η επέτειος από την πτώση της χούντας. Μεταξύ πολλών, γνωστών και αγνώστων, ο Φιλοποίμην (Μάκης) Παπούλιας. Μεγάλη ιστορία, προσωπική και οικογενειακή: στέλεχος της νεολαίας ΕΔΑ και του φοιτητικού κινήματος, φίλος και συνοδοιπόρος, από συμμαθητές στο Γυμνάσιο, μετέπειτα συμφοιτητές στην ΑΣΟΕ και συναγωνιστές με τον Σωτήρη Πέτρουλα, από τους πρώτους νεολαίους, οι δυο τους, που διαφώνησαν με την κομματική καθοδήγηση.
Ο Πέτρουλας δολοφονήθηκε από αστυνομικό στα Ιουλιανά, 15 Ιουλίου 1965. Ο Παπούλιας στρατεύτηκε σε τάγμα ανεπιθυμήτων. Με τη χούντα, εξορίστηκε στο Λακκί της Λέρου. Ετσι τον γνώρισα καλύτερα, ως και συγκρατούμενο πλέον, στο ίδιο στρατόπεδο, με τον μεγαλύτερο από τους τρεις αδελφούς μου, Γιώργο.
Τότε ο Φιλοποίμην, 2017, Μάρτιο, μόλις είχε εκδώσει αυτοβιογραφική μαρτυρία: «Πόσο η φόρα ήταν μεγάλη…» (εκδ. Αλεξάνδρεια), από ποίημα του Ουράνη: «Πόσο η φόρα ήταν μεγάλη, πόσο το πήδημα μικρό…». Εχω διαβάσει αρκετές μαρτυρίες εκείνων των χρόνων, που πολλές, όπως του Παπούλια, ξεκινούν από τις πολιτικές διώξεις μετεμφυλιακά και κορυφώνονται με τη χούντα. Με κορυφαίο, θεωρώ, τους «Ανθρωποφύλακες» του αξέχαστου φίλου Περικλή Κοροβέση –τον σκέφτομαι πολύ τελευταία, εξαιτίας και της ονοματολογικής… συνήχησης με την Ευρωπαία εισαγγελέα Λάουρα Κοβέσι!–, το βιβλίο του Παπούλια αποδίδει ανάγλυφα εκείνη τη σκληρή εποχή χωρίς να χαρίζεται, ούτε… δεξιά ούτε… αριστερά!
Που λέμε και λέμε, οι αριστεροί, για αυτοκριτική, και παθαίνουμε, και τραυματιζόμαστε, και διασπόμαστε, αλλά, εδώ που τα λέμε… δεξιά αυτοκριτική ούτε είδα ούτε υποψιάστηκα ποτέ. Μόνο κάτι «μπάφλες» εμβαλωματικές, στη χάση και στη φέξη, ίσα για τα προσχήματα, και τα σκουπίδια κάτω από το χαλί, να μη χαθεί η πελατεία. Αλλά, όπως επιμένει ο Φιλοποίμην: «Κοινωνίες που δεν επιτρέπουν να αμφισβητείται η “επίσημη γραμμή” θα ήταν νυσταλέες μηχανές ομοφωνίας και πνευματικής νωθρότητας»…
