Στο ποδόσφαιρο, όπου οι νέες γενιές χτυπούν πολύ νωρίς πια την πόρτα των μεγάλων ομάδων, εφαρμόζεται μια άγραφη πολιτική. Οταν ένας παίκτης ξεπερνάει τα 33-34 χρόνια, τότε η ανανέωση του συμβολαίου του γίνεται Γολγοθάς, ώστε ή να τον αναγκάσουν να φύγει ή να αποδεχθεί ότι ο ρόλος του πλέον θα είναι δευτερεύων. Δεν αναφέρεται πουθενά ως επίσημη πολιτική, γιατί οι ηλικιακές διακρίσεις απαγορεύονται από τον νόμο. Απλώς βαφτίζεται ως «νέος κύκλος», «σχεδιασμός», «ανανέωση». Και όλα αυτά, έστω και αν ο παίκτης παραμένει επιδραστικός. Η ημερομηνία γέννησης στην ταυτότητα μετράει περισσότερο από την ετυμηγορία του αγωνιστικού χώρου.
Ομως έρχονται περιπτώσεις σαν αυτήν του Λούκα Μόντριτς να δείξουν ότι τέτοιες πολιτικές δεν μπορούν να εφαρμόζονται με copy-paste. Υστερα από μία δεκαετία στη Ρεάλ, στη διάρκεια της οποίας κατέκτησε 6 Τσάμπιονς Λιγκ και τη Χρυσή Μπάλα, ενημερώθηκε πέρσι την άνοιξη ο (τότε) 39χρονος Κροάτης μαέστρος ότι δεν ήταν πλέον στα πλάνα των Μαδριλένων. Η εξήγηση που έλαβε; Ο κύκλος είχε ολοκληρωθεί.
Δώδεκα μήνες αργότερα, η Ρεάλ Μαδρίτης έμεινε χωρίς ηγέτες στο κέντρο και χωρίς τρόπαιο, ενώ ο Μόντριτς συνεχίζει στη Μίλαν, σε υψηλό επίπεδο απόδοσης. Γιατί στο «Μιλανέλο» δεν κοίταξαν την ταυτότητά του. Στην εποχή των Big Data, εμπιστεύτηκαν τις μετρήσεις που δείχνουν υψηλές επιδόσεις και αξιοπρόσεκτη μυϊκή αποκατάσταση και πόνταραν στην ηγετική ικανότητα, την εμπειρία και τον τακτικό νου του. Αναμενόμενα αποζημιώθηκαν.
