Ποιες λέξεις έχει εξορίσει η κυβέρνηση από το λεξιλόγιό της; Πολλές. Εκείνες που είναι ενοχλητικές γιατί της θυμίζουν τις πομπές της, εκείνες που είναι δημοφιλείς στους πολίτες και επιτρέπουν συγκρίσεις με κακόφημες στιγμές του μακρινού και κοντινού παρελθόντος της συντηρητικής παράταξης, κυρίως όμως τρεις γιατί τις θεωρεί επικίνδυνες. Πρόκειται για τις λέξεις αυτοκριτική, λογοδοσία, διαφάνεια. Προσοχή όμως, τις συγκεκριμένες λέξεις τις μισεί και τις αποφεύγει όπως ο διάολος το λιβάνι μόνον όταν την αφορούν, γιατί όταν πρόκειται για τους πολιτικούς αντιπάλους της τις χρησιμοποιεί με μεγάλη συχνότητα και απαιτεί απ’ αυτούς να κάνουν ό,τι αρνείται να κάνει η ίδια όταν είναι στα πράγματα. Και τις τρεις λέξεις είχε κάνει σημαία του ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην πορεία του προς την αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας και προς την πρωθυπουργία.
Υποσχέθηκε διαφάνεια και λογοδοσία στους οπαδούς της Νέας Δημοκρατίας, τον πίστεψαν και τον ψήφισαν. Υποσχέθηκε διαφάνεια, λογοδοσία και ανάληψη ευθυνών στους πολίτες, τον πίστεψαν, τον ψήφισαν, είτε με τη λογική του μικρότερου κακού είτε γιατί δεν υπήρχε ελκυστική εναλλακτική, και σήμερα πολλοί εξ αυτών δηλώνουν κοψοχέρηδες. Και τις τρεις τις πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων όταν εκλήθη να τις υπηρετήσει ή τις επικαλέστηκε με τέτοιο τρόπο που ήταν σαν να τις ακύρωνε στην πράξη, προκαλώντας σύγχυση ακόμη και στους γλωσσολόγους.
Με την αυτοκριτική είναι σε διάσταση. Η πιο σκληρή λέξη που έχει βγει από τα χείλη του με σχετικά ανάλογο περιεχόμενο είναι η λέξη αστοχία. Δηλαδή οι προθέσεις του ήταν καλές, δεν είχε κάποιο δόλιο σχέδιο στο μυαλό του, ωστόσο άλλοτε η συγκυρία, άλλοτε η ανικανότητα των υφισταμένων του, άλλοτε ο διεθνής παράγοντας δημιούργησαν τις συνθήκες που οδήγησαν σε κάποιες ήσσονος σημασίας αστοχίες, αλλά τις αναγνωρίζει και συνεχίζει ακάθεκτος. Δεν είναι άγιος, δεν είναι τέλειος, ένας θνητός είναι, υψηλού επιπέδου πάντως, κάτι σαν τον Τσόρτσιλ και τον Ελευθέριο Βενιζέλο, δικαιούται κι αυτός να έχει κάποιες αστοχίες οι οποίες όμως είναι θεραπεύσιμες, οπότε όλα είναι υπό έλεγχο και δεν πρέπει οι υπήκοοί του να ανησυχούν. Θα προτιμούσαν να τους κυβερνούν οι λαϊκιστές, οι δημαγωγοί, οι ερασιτέχνες και να μπλέξει η πατρίδα μας σε περιπέτειες; Θεός φυλάξοι.
Λογοδοσία; Τι είναι τούτο; Σε ποιον να λογοδοτήσει; Ποιος νομιμοποιείται να του ζητάει να λογοδοτήσει; Η αντιπολίτευση; Μα αυτή είναι εκτεθειμένη. Εχει κακόφημο παρελθόν, δεν έχει προτάσεις, απλώς καταγγέλλει και θορυβεί μπας και τσιμπήσουν οι αφελείς, τάζει λαγούς με πετραχήλια και ξεχνάει τις δεσμεύσεις της με την πρώτη ευκαιρία. Ενώ αυτός και το κόμμα του είναι απόλυτα συνεπείς. Ο,τι υποσχέθηκαν το έπραξαν. Κι αν τους έχει ξεφύγει κάτι δεν φταίνε αυτοί, αλλά η διεθνής κατάσταση που διογκώνει τα προβλήματα, οι διαχρονικές παθογένειες του ελληνικού κράτους που μπλοκάρουν κάθε μεταρρυθμιστική προσπάθεια, αλλά με θέληση και επιμονή το σύστημα και ο επικεφαλής του θα πράξουν τα δέοντα, θα συγκρουστούν μετωπικά με τις αιτίες του κακού και θα τις συντρίψουν. Αρκεί να μην έχουμε σκευωρίες ντόπιων και ξένων κύκλων που σιχαίνονται το καθεστώς και τον επικεφαλής του και θέλουν να τους ανατρέψουν.
Διαφάνεια; Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας κυβερνά επί επτά χρόνια με ανοιχτά χαρτιά. Πρωτοφανές για την περίοδο της μεταπολίτευσης. Χωρίς έρεισμα η κριτική των λαϊκιστών για τις απευθείας αναθέσεις ύψους οκτώ δισεκατομμυρίων ευρώ και για στημένους διαγωνισμούς. Χωρίς στοιχεία οι καταγγελίες για διασπάθιση κοινοτικών πόρων (ΟΠΕΚΕΠΕ), άλλωστε, όπως είπε ο αρμόδιος υφυπουργός, για το σκάνδαλο φταίνε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και οι πράσινες ακρίδες. Στην υπόθεση των Τεμπών η ανεξάρτητη δικαστική εξουσία κάνει τη δουλειά της χωρίς περισπασμούς, χωρίς μπαζώματα, μοναδικό κριτήριό της είναι να λάμψει η συγκάλυψη (συγγνώμη, η αλήθεια ήθελα να πω). Η ιστορία με τις υποκλοπές δεν έχει καμία βάση. Απόδειξη είναι ότι η ανεξάρτητη δικαστική εξουσία την έβαλε ως όφειλε -και όχι επειδή διατάχθηκε, όπως λένε οι εμπαθείς- στο αρχείο. Το τι λέει σήμερα ένας καταδικασμένος δεν έχει καμιά σημασία.
Ανάγωγα
Σχεδόν άδεια τα υπουργικά έδρανα, μισογεμάτη η πτέρυγα των βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας. Γιατί; Απουσίες δικαιολογημένες; Απουσίες με πρόθεση; Αυτά που διακινούν οι προπαγανδιστές του καθεστώτος ότι η ενότητα είναι μπετόν αρμέ δεν πείθουν. Αν άκουγαν στο μέγαρο Μαξίμου τι λένε ορισμένοι υπουργοί και αρκετοί βουλευτές στις ιδιωτικές συζητήσεις τους για τον πρωθυπουργό και την κατάσταση που επικρατεί στις εκλογικές περιφέρειές τους, θα ξυπνούσαν από τον νήδυμο ύπνο τους.
