Ανίκανοι, διεφθαρμένοι, επηρμένοι; Κάτι από τα τρία ή συνδυασμός και των τριών. Το ερώτημα αφορά την κυβέρνηση. Αν ήταν μόνο αλαζόνες μικρό το κακό, έχουμε δει κι άλλους με αυτό το «προσόν» που κατέληξαν στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας, χωρίς να αφήσουν ευδιάκριτο ίχνος, ούτε στα υστερόγραφα της Ιστορίας βρήκαν θέση. Αν ήταν μόνο ανίκανοι, κακό του κεφαλιού τους, κακό για τους πολίτες που τους εμπιστεύτηκαν σε τρεις εκλογικές αναμετρήσεις και τους έχουν αναθέσει τη διαχείριση των δημόσιων υποθέσεων, κακό και για την κοινωνία που θα πληρώσει κάποια στιγμή το μάρμαρο. Εδώ έχουμε μια κυβέρνηση που έχει στις τάξεις της και στην κορυφή της στελέχη και με τις τρεις… δεξιότητες.
Εξηγούμαι. Το ότι η έπαρση περισσεύει φαίνεται από την καθημερινή δράση τους. Δεν υπολογίζουν κανέναν, είναι, όπως λένε, πλειοψηφία και κάνουν ό,τι γουστάρουν, δεν δίνουν λογαριασμό παρά μόνο στα αφεντικά τους (πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες), που δεν είναι και πολύ αυστηροί μαζί τους εφόσον προχωράνε τις βρόμικες δουλειές χωρίς περισπασμούς, και γράφουν την έτσι κι αλλιώς αναιμική αντιπολίτευση στα παλαιότερα των πολυτελών υποδημάτων τους. Είναι ανίκανοι γιατί σε κρίσιμες φάσεις δυσκολεύονται να μοιράσουν σε δυο γαϊδούρια το άχυρο. Πλασάρονται ως εμπειρογνώμονες, υποδύονται τους επιτελικούς, πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες και όταν τρώνε τα μούτρα τους λόγω της ασχετοσύνης τους, κατασκευάζουν συνωμοσίες (οι αντίπαλοί τους μονίμως ραδιουργούν για να τους εξοντώσουν), «ανακαλύπτουν» εχθρούς, άλλοτε εσωτερικούς (τους ακροαριστερούς λαϊκιστές και τους κατσαπλιάδες), άλλοτε εξωτερικούς (τους προαιώνιους αντιπάλους του έθνους) και έχουν την απαίτηση να τους πιστέψουν οι αφελείς νοικοκυραίοι και οι φοβισμένοι μικροαστοί.
Για κάποιο διάστημα τα είχαν καταφέρει αφού είχαν τη βοήθεια των κομμάτων της δημοκρατικής αντιπολίτευσης, οι ηγεσίες των οποίων προτιμούσαν να τσακώνονται μεταξύ τους για τις λεπτομέρειες, παρά να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να φασκιώσουν τους εγωισμούς τους. Είναι όμως και διεφθαρμένοι. Στο πεδίο αυτό έχουν σπάσει τα ρεκόρ. Διεκδικούν με αξιώσεις τον τίτλο της πιο διεφθαρμένης κυβέρνησης της Μεταπολίτευσης. Και άλλες κυβερνήσεις είχαν πλούσιες επιδόσεις στο συγκεκριμένο άθλημα, τούτη όμως η κυβέρνηση δεν έχει ταίρι. Το δημόσιο χρήμα με απευθείας αναθέσεις και στημένους διαγωνισμούς στους δικούς τους. Το κοινοτικό χρήμα στους φίλους και τους κουμπάρους τους. Παντού στη δημόσια διοίκηση διόρισαν ανθρώπους με μοναδικό «προσόν» την κομματική ταυτότητα.
Και με θράσος απύθμενο, όταν τους έπιαναν με τα χέρια βουτηγμένα στο μέλι, ξεσήκωναν τον κόσμο. Μιλούσαν για σκευωρία, για διαχρονικές παθογένειες, έλεγαν ότι οι προηγούμενοι και οι προπροηγούμενοι ήταν χειρότεροι και πόνταραν στην κρίση της «ανεξάρτητης» δικαστικής εξουσίας για να γλιτώσουν με λίγες αμυχές. Στη χάση και στη φέξη έδιωχναν και κάποιον δικό τους που είχε ξεπεράσει τα όρια και το έπαιζαν ενάρετοι. Ομως έχουν μαζευτεί πολλά. Στα κανονικά κράτη θα είχαμε κάθαρση διά της τιμωρίας και λύτρωση διά της ψήφου. Είμαστε κανονικό κράτος;
Ανάγωγα
Παραίτηση. Λέξη γνωστή. Σε όλους και όλες; Εκτός από ορισμένα κυβερνητικά στελέχη που την έχουν εξορίσει από το λεξιλόγιό τους.
