Λόγω τιμής, αν και αριστερός από τα γεννοφάσκια μου και εργαζόμενος από τα δεκατέσσερα (παρεμπιπτόντως και κάτοχος πτυχίου ΑΕΙ original), ουδέποτε είχα πρόβλημα με την τεμπελιά και τους τεμπέληδες. Απεναντίας, την πρώτη την επιδίωκα ως μέγιστη αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου και τους δεύτερους τους θαύμαζα απεριόριστα για την ικανότητά τους να δημιουργούν χωρίς να κάνουν απολύτως τίποτα.
Συνεχίζω δε και τώρα, στη βαθιά… νεότητα, να έχω πρότυπο δυο αξεπέραστους τεμπελχανάδες της αρχαιότητας: τον Σωκράτη, που κοπροσκύλιαζε από πρωίας άχρι εσπέρας, στο Μοναστηράκι (εκεί ήταν πάντα η Αγορά) κουβεντιάζοντας για τα μυστήρια της ζωής και τα πάθη των ανθρώπων, και τον Διογένη τον Ποντικό (από τον Πόντο δηλαδή) που περνώντας ολόκληρη ζωή σε ένα πιθάρι (του οποίου, λέγεται, πριν αδειάσει και το κάνει σπίτι, ήπιε όλο το περιεχόμενο…), έβγαινε μόνο αναζητώντας ένα κουνουπίδι προς το ζην και… έναν άνθρωπο προς το ευ ζην, με τους προβληματισμούς και τις αγωνίες του πρώτου αναρχικού στην παγκόσμια Ιστορία.
Είμαι μάλιστα -αν και κανένας δεν έδειξε να το εκτιμάει ποτέ- αδιαφιλονίκητος πατέρας μετατροπής της λέξης χασομέρι στην, παγκοσμίως άγνωστη, αλλά ανώτερης αξίας κατά τη γνώμη μου, κερδομέρι. Θεωρώντας ότι δεν χάνεις τη μέρα σου πίνοντας καφέ, ρεμβάζοντας είτε συζητώντας στην πλατεία. Ενώ τη χάνεις στραντζάροντας π.χ. λαμαρίνες σε φάμπρικα ή πρωτοκολλώντας έγγραφα σε γραμματεία.
Θυμάμαι φέρ’ ειπείν ένα βιβλίο Ιταλού κοινωνιολόγου με τίτλο «Εργάτης και Νεύρωση», ενώ δεν έχω υπόψη αντίστοιχο: «Τεμπέλης και Νεύρωση». Εχω όμως διαβάσει τρεις φορές «Το Δικαίωμα στην Τεμπελιά» του, γαμπρού του Μαρξ, Πολ Λαφάργκ· τρανή απόδειξη ότι οι πρωτεργάτες του ιστορικού υλισμού -δηλαδή τα… παλιοκουμμούνια- δεν είχαν την τεμπελιά του πεταμού και παρακατιανή.
Απορώ, επομένως, πώς ο αξιοσέβαστος, σοφολογιότατος, κάτοχος δέσμης από τίτλους σπουδών, υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, Μακάριος Λαζαρίδης, θεωρεί τιμή ότι προσελήφθη ως προκομμένος και όχι για… «τεμπέλης σαν τους αριστερούς». Απώλεσε τοιουτοτρόπως και την έσχατη ευκαιρία ενός προσόντος…
