Πώς θα αντιμετώπιζαν οι προηγούμενοι πρωθυπουργοί ένα περιστατικό σαν αυτό του Μακάριου Λαζαρίδη; Υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε με βάση τον χαρακτήρα τους και τη στάση του προσώπου που ήταν στο στόχαστρο.
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής θα τον είχε υποχρεώσει με όχι κομψό τρόπο να αποχωρήσει από την κυβέρνηση και πιθανότατα δεν θα τον χρησιμοποιούσε ξανά. Θα έβαζε επίσης τις φωνές στους συμβούλους του που δεν τον είχαν προφυλάξει.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου στα καλά του θα τον είχε καρατομήσει για να μην προκαλεί ζημιά στην κυβέρνηση του. Το ίδιο θα έκαναν ο Κώστας Καραμανλής και ο Αντώνης Σαμαράς, ο πρώτος ευγενικά ο δεύτερος δυναμικά.
Για τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη δεν μπορώ να πω πως θα αντιδρούσε. Κυβέρνηση ισορροπιών είχε φτιάξει και σε μεγάλο βαθμό ήταν αιχμάλωτος των τάσεων που υπήρχαν στην παράταξη του.
Ο Αλέξης Τσίπρας θα το σκεφτόταν, καθότι «ψυχοπονιάρης» θα καθυστερούσε και θα περίμενε από τον εγκαλούμενο να κάνει την πρώτη κίνηση, ώστε να μην αναγκαστεί να τον διώξει. Και αυτός πάντως ήταν υποχρεωμένος να κρίνει με βάση τον συσχετισμό δυνάμεων, γιατί το μέτωπο που διοικούσε ήταν μια συνομοσπονδία φραξιών και ενδεχομένως μια βιαστική απόφαση του να συναντούσε αντιδράσεις που θα απειλούσαν τη συνοχή της κυβέρνησης του.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, επιμένει να σφυρίζει αδιάφορα. Αναρωτιέται κανείς γιατί καλύπτει τον υφιστάμενό, του αφού είναι δεδομένη η φθορά που του προκαλεί. Ο κ. Λαζαρίδης όσο ήταν να εκτεθεί, εξετέθη, τώρα εκείνος που εκτίθεται είναι ο ίδιος ο πρωθυπουργός.
Γιατί συμπεριφέρεται έτσι; Άγνοια του κινδύνου; Παγερή αδιαφορία λόγω αλαζονείας; Φοβάται κάτι; Συμφιλίωση με την ιδέα ότι έχει αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση και δεν υπάρχει σωτηρία;
