Υπάρχουν πολλοί απόστρατοι; Πάρα πολλοί. Υπάρχουν πολλοί διεθνολόγοι; Ενας σωρός. Τότε γιατί βλέπουμε τους ίδιους και τους ίδιους στα κανάλια; Προφανώς γιατί το ένα κανάλι αντιγράφει το άλλο στις προσκλήσεις. Ολοι οι απόστρατοι και όλοι οι διεθνολόγοι έχουν την ίδια άποψη για τους πολέμους στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή, για την εξωτερική πολιτική και κυρίως για το ελληνοτουρκικό ζήτημα; Αποκλείεται. Τότε γιατί με λίγες εξαιρέσεις βλέπουμε αυτούς που συμφωνούν σε γενικές γραμμές με την πολιτική της κυβέρνησης και για τις σχέσεις της χώρας μας με την Τουρκία και για τις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή; Κυρίως γιατί προτιμώνται από τα μέσα ενημέρωσης εκείνοι οι διεθνολόγοι που είναι και βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας; Σύμπτωση; Ισως. Εσκεμμένα; Δεν έχω αποδείξεις.
Εντύπωση, πάντως, κάνει το γεγονός ότι σπανίως ακούμε και βλέπουμε απόστρατους και διεθνολόγους που έχουν διαφορετική αντίληψη από την κυρίαρχη, δηλαδή εκείνους που θα αποκαλούσαμε «αιρετικούς». Δεν τους θέλουν οι εκπομπές; Ποιος ξέρει. Δεν θέλουν αυτοί(ές) να βγουν για διάφορους λόγους στον αέρα και να αναμετρηθούν με τους συναδέλφους τους που είναι σε άλλο μήκος κύματος; Αγνωστο. Το έλλειμμα πολυφωνίας είναι μεγάλο. Ρώτησα έναν καθηγητή του Διεθνούς Δικαίου γιατί δεν συμμετέχει στις συζητήσεις που γίνονται στα μέσα ενημέρωσης. Μου απάντησε: «Δεν με καλούν». Μάλιστα.
Σχεδόν όλοι (επαναλαμβάνω, για να είμαι δίκαιος, με κάποιες εξαιρέσεις) αποθεώνουν τις επιλογές της κυβέρνησης για τους εξοπλισμούς. Επιτέλους, υποστηρίζουν, βγήκαμε από το 2019 -τελείως συμπτωματικό ότι τότε ανέλαβε η Νέα Δημοκρατία- από τον κύκλο της απάθειας και αγοράζουμε σύγχρονα όπλα που ενισχύουν την αμυντική θωράκιση της χώρας και προκαλούν αμηχανία και ανησυχία στην Τουρκία, που είναι μόνιμη απειλή λόγω της αναθεωρητικής πολιτικής της. Ανευ σημασίας είναι γι’ αυτούς ότι ξοδεύουμε του κόσμου τα χρήματα για μαχητικά αεροσκάφη, για φρεγάτες και για οτιδήποτε άλλο, ενώ την ίδια στιγμή η Ελλάδα είναι ψηλά στον κατάλογο στα ποσοστά φτώχειας και στον πάτο του καταλόγου (συναγωνιζόμαστε με τη Βουλγαρία για την τελευταία θέση) στην καταναλωτική δυναμική και στον κατώτατο μισθό.
Ανευ σημασίας είναι γι’ αυτούς το γεγονός ότι η ακρίβεια ξεπατώνει τα εισοδήματα των πληβείων και των μεσαίων στρωμάτων, ότι ο μισθός τελειώνει το πρώτο δεκαπενθήμερο, ότι η απαισιοδοξία δεσπόζει, ότι όπως λένε οι περισσότεροι πολίτες «βαδίζουμε σε λάθος κατεύθυνση». Το κρίσιμο γι’ αυτούς είναι να καταφέρουμε να σταθούμε απέναντι στην Τουρκία ως μια υπολογίσιμη δύναμη. Είναι αδιάφορο γι’ αυτούς ότι τις συνέπειες για την ένταξή μας με ορμή στον πολεμικό καπιταλισμό θα τις πληρώσουν οι πολίτες και όχι οι ελίτ. Να τους θυμίσουμε ότι μία από τις αιτίες της χρεοκοπίας της χώρας (οικονομική, πολιτική, ηθική) ήταν οι δύο μεγάλες «αγορές του αιώνα», δηλαδή η διαχείρισή τους, μία επί Ανδρέα Παπανδρέου, μία επί Κώστα Σημίτη. Χρηματισμός, μίζες, διαφθορά, πλουτισμός των επιτήδειων της περιστρεφόμενης πόρτας, στη φυλακή λίγοι, οι πιο απρόσεκτοι.
Ανάγωγα
Βράζει, λένε τα ρεπορτάζ, η κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας για όσα συμβαίνουν. Καμιά πρωτοβουλία; Από το πολύ βράσιμο θα εξατμιστούν.
