Eργα παντού. Γίνονται έργα στις πόλεις. Στα Γιάννενα αυτή την περίοδο γίνονται έργα για το δίκτυο φυσικού αερίου και το δίκτυο οπτικών ινών και προκαλούνται προβλήματα γιατί κλείνουν οι δρόμοι και διαμαρτύρεται ο κόσμος κι απαντά ο δήμος, που έχει κι αυτός ανοιχτά έργα που χρονίζουν, όπως στην κεντρική πλατεία που έχει κλείσει για την ανάπλαση, και άντε από την αρχή. Και ανάλογα θέματα έχουν κι άλλες πόλεις, όπως διαβάζουμε, αλλά τα κοινωφελή έργα προφανώς έχουν και θετικό αποτύπωμα και τέλος πάντων κάποια στιγμή θα ολοκληρωθούν και θα σταματήσουν και οι διαμαρτυρίες.
Αλλού είναι το θέμα. Είναι ότι μοιάζει να μην αντιμετωπίζονται τα μεγάλα προβλήματα που έχει η κοινωνία, μοιάζει τα έργα να μη φέρνουν την αισιοδοξία ότι ανοίγει το μέλλον, ότι η ανάπτυξη θα φέρει και μια καλύτερη ζωή για όλους ισότιμα. Τεράστια έργα στις ανανεώσιμες πηγές, με ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά παντού, αλλά όταν έρχεται ο λογαριασμός του ρεύματος κάθε μήνα, τα νοικοκυριά λυγίζουν. Μεγάλα οδικά έργα, χρόνια τώρα, αλλά για τους πολλούς το κόστος ενός ταξιδιού είναι τεράστιο. Στην πράξη, δηλαδή, εκεί που συναντιέσαι με την πραγματικότητα αισθάνεσαι ότι οι αυξημένοι ρυθμοί ανάπτυξης και τα μεγάλα έργα δεν σε αφορούν, δεν σε εμπεριέχουν, ότι θα δεις μικρότερο όφελος από όσο άλλες πλευρές της κοινωνίας ή της αγοράς. Eτσι αισθάνεται ο κόσμος της εργασίας και της μισθωτής δουλειάς.
Συν μία επιπλέον πτυχή. Eνα μεγάλο μέρος των έργων, ειδικά στις πόλεις, γίνεται πλέον για να αποκτήσουν και πιο ελκυστικό προφίλ τουριστικά. Οι περισσότεροι όμως κάτοικοι των πόλεων βλέπουν την πόλη τους να αλλάζει σε συγκεκριμένα σημεία, αλλά οι ίδιοι δεν νιώθουν ότι η δική τους ζωή αλλάζει προς το καλύτερο. Κι αυτό είναι ένα καλό παράδειγμα για να φανεί ότι η ανάπτυξη μπορεί να φέρνει ακόμα περισσότερες ανισότητες από όσες πάει να θεραπεύσει.
