Κύμα αντιδράσεων προκάλεσε (και) στο Ισραήλ ο φασιστικής εμπνεύσεως νόμος που ψήφισε η κυβέρνηση Νετανιάχου στην Κνεσέτ και ορίζει ως ιδιώνυμο αδίκημα την εμπλοκή Παλαιστινίων σε «φονικές επιθέσεις» οδηγώντας τους με διαδικασίες-εξπρές στην εκτέλεση διά απαγχονισμού.
Πολιτικοί, νομικοί και κοινωνικοί φορείς έχουν καταφύγει στο Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας ζητώντας την ακύρωση του σαδιστικού νομικού τερατουργήματος. Αρκετοί εκτιμούν ότι οι πιθανότητες να ακυρωθεί δεν είναι λίγες, καθώς το Ισραήλ έχει μακρά παράδοση μη εφαρμογής της εσχάτης των ποινών, την οποία μεν κληρονόμησε από τους Βρετανούς αποικιοκράτες (σ.σ.: αυτοί κι αν ήξεραν από αγχόνες…) αλλά δεν την εφαρμόζει από το 1954. Μοναδική εξαίρεση ήταν οι εκτελέσεις ναζί εγκληματιών πολέμου, με εμβληματική περίπτωση τον αμετανόητο (συν)διοργανωτή του Ολοκαυτώματος Αντολφ Αϊχμαν που απήχθη από την Αργεντινή, δικάστηκε στο Ισραήλ και εκτελέστηκε το 1962.
Ο νέος νόμος είναι ρατσιστικός, απάνθρωπος και αντισυνταγματικός, γράφει σε βαρυσήμαντο άρθρο του στην εφημερίδα «Χααρέτζ» ο καθηγητής Μορντεχάι Κρέμνιτσερ, πρώην κοσμήτορας της Νομικής Σχολής του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ. Στα 77 του χρόνια σήμερα, ο Κρέμνιτσερ είναι μορφή του νομικού κόσμου του Ισραήλ, ειδικός σε ζητήματα δικαιωμάτων και ποιότητας της δημοκρατίας – της βαριά άρρωστης ισραηλινής δημοκρατίας. Ακολουθούν αποσπάσματα από το άρθρο.
«Τα τελευταία χρόνια η Κνεσέτ προωθεί μια δικαστική μεταρρύθμιση. Τις τελευταίες εβδομάδες αύξησε τον ρυθμό της νομοθεσίας εκμεταλλευόμενη την εμπόλεμη κατάσταση με το Ιράν. Ετσι επανέφερε και τη θανατική ποινή που κατέχει τιμητική θέση –ή καλύτερα ατιμωτική…– στη διαδικασία αφανισμού των ανθρωπιστικών και φιλελεύθερων αξιών του Ισραήλ.
Παλαιότερα νομικοί και στελέχη των ενόπλων δυνάμεων εισηγούνταν στους κυβερνώντες να αποφεύγουν την εσχάτη των ποινών. Ελεγαν ότι ενθαρρύνει τρομοκρατικές ενέργειες, προσδίδει καθεστώς “μάρτυρα” (shahid) στους εκτελεσμένους, καλλιεργεί κοινωνική εξύμνηση προσδίδοντάς τους καθεστώς ήρωα, οδηγεί σε σοβαρά περιστατικά κατά τη σύλληψη υπόπτων και διακινδυνεύει τη ζωή Ισραηλινών ομήρων.
Υπήρχε κάποτε μια Κνεσέτ που δεν νομοθετούσε πριν τεθεί ενώπιόν της ένα επαγγελματικό υπόβαθρο δεδομένων, ερευνών και γνωμοδοτήσεων από ειδικούς… Υπήρχε — και πλέον δεν υπάρχει.
Η πεφωτισμένη διακυβέρνηση έχει αντικατασταθεί από την αμαθή διακυβέρνηση. Ο κίνδυνος αυξάνεται σε ένα δημόσιο κλίμα εμποτισμένο με δίψα για εκδίκηση και απανθρωποποίηση των Παλαιστινίων. Ο νέος νόμος κάνει τα πάντα ώστε να διευρυνθεί το περιθώριο λάθους: καταργεί την απαίτηση να λαμβάνουν ομόφωνες αποφάσεις τα στρατοδικεία της Δυτικής Οχθης και ως προς την ενοχή και την ποινή, αρκούμενος σε απόφαση κατά πλειοψηφία.
Οι εισηγητές του νόμου βρήκαν επίσης τρόπο να διασφαλίσουν ότι δεν θα μπορεί, ο μη γένοιτο, να εφαρμοστεί σε Εβραίους: στον ορισμό του εγκλήματος της ανθρωποκτονίας προβλέφθηκε ότι “σκοπός της πράξης είναι η άρνηση της ύπαρξης του Κράτους του Ισραήλ”.
Η θανατική ποινή συμβολίζει την περιφρόνηση προς την ανθρώπινη ζωή, πρωτίστως την αραβική ζωή. Αυτή η περιφρόνηση εκδηλώνεται αδιάκοπα — μεταξύ άλλων στη μεταχείριση ατόμων μη εμπλεκόμενων στην τρομοκρατία στη Γάζα, στις μετακινήσεις που πραγματοποιούνται μόνο με άδεια στη Δυτική Οχθη, καθώς και στις διακρίσεις εις βάρος των Αράβων πολιτών του Ισραήλ ως προς τον αποκλεισμό τους από την πολιτική προστασία.
Οσο η ισραηλινή κυβέρνηση επιμένει στην “εβραϊκή υπεροχή” και σε μια σαφή διάκριση μεταξύ εβραϊκού και παλαιστινιακού αίματος, η περιφρόνηση προς την ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να παραμείνει περιορισμένη σε μία μόνο ομάδα.
Διαχέεται και στην ισραηλινή κοινωνία: στην κυβερνητική στάση απέναντι στους ομήρους, στα θύματα που δεν είναι υποστηρικτές της κυβέρνησης, στους ακρίτες που υπερασπίζονται τα σύνορα και στους στρατιώτες.
Λέγεται ότι όταν ο πρώην βουλευτής Αβραάμ Μελαμέντ του θρησκευτικού-σιωνιστικού κόμματος Μαφντάλ ήταν μέλος της Επιτροπής Διορισμών Δικαστών, ρωτούσε κάθε υποψήφιο δικαστικό τη γνώμη του για τη θανατική ποινή. Μια θετική στάση απέναντι σε αυτήν οδηγούσε στον αποκλεισμό του υποψηφίου. Δυστυχώς σήμερα λέμε: Πόσο τυχεροί είμαστε, εμείς οι Εβραίοι, που έχουμε το δικό μας κράτος. Επιτέλους, μπορούμε να στήσουμε αγχόνες στο κράτος μας και να κρεμάσουμε σε αυτές μη Εβραίους».
