Την ώρα που οι πύραυλοι πέφτουν σαν το χαλάζι στη Μέση Ανατολή, την ώρα που οι ΗΠΑ τα βάζουν με τη Βενεζουέλα και το Ιράν για να πλήξουν έμμεσα την Κίνα, ένας άλλος, άμεσος πόλεμος, χωρίς όπλα ωστόσο μέχρι στιγμής, μαίνεται ανάμεσα στις δύο υπερδυνάμεις. Είναι ο πόλεμος κατάκτησης της Σελήνης.
Οταν ο Νιλ Αρμστρονγκ και οι δύο άλλοι αστροναύτες των ΗΠΑ πατούσαν, το 1969, το πόδι τους πρώτοι στο φεγγάρι, η επίσημη ρητορική έλεγε ότι το επίτευγμα αυτό ήταν αποτέλεσμα του πνεύματος εξερεύνησης που διακατέχει τον άνθρωπο και της έμφυτης περιέργειάς του. Ηδη βέβαια τότε πολλοί μιλούσαν για αναζήτηση νέων πλουτοπαραγωγικών πηγών ενώ η πραγματική αιτία εντέλει ήταν ακόμα πιο πεζή: ο ανελέητος ανταγωνισμός των τότε μοναδικών υπερδυνάμεων, των ΗΠΑ και της Σοβιετικής Ενωσης, και ο μεταξύ τους Ψυχρός Πόλεμος. Αυτός που θα έφτανε πρώτος στη Σελήνη θα επιδείκνυε τεχνολογική υπεροχή και θα αποκτούσε ψυχολογικό προβάδισμα στους ανταγωνισμούς του μέλλοντος.
Εντέλει οι ΗΠΑ τα κατάφεραν να προσπεράσουν τους Σοβιετικούς στο νήμα. Το ότι αυτή ήταν η πραγματική αιτία της τρελής ετούτης κούρσας το απέδειξε το γεγονός ότι μετά το 1972, οι επανδρωμένες αποστολές στο φεγγάρι κόπηκαν μαχαίρι. Η τεχνολογία δεν επέτρεπε εκμετάλλευσή της Σελήνης και το σπορ ήταν ακριβό. Τώρα όμως, 55 χρόνια μετά, η εν λόγω απόδειξη αποκτά και σφραγίδα.
Η Κίνα δουλεύει αργά αλλά σταθερά, όπως το συνηθίζει, από το 2007, και έχει προγραμματίσει αποστολή αστροναυτών πριν από το 2030. Τα χρονοδιαγράμματα φαίνεται να τηρούνται και οι ΗΠΑ ανακάλυψαν ξαφνικά ότι έμειναν πίσω, γιατί σπατάλησαν χρόνο σε ένα ενδιάμεσο σχέδιο, τη δημιουργία ενός σταθμού με το όνομα Gateway, που θα έθεταν σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη, ώστε να έχουν ένα πάτημα εκεί κοντά, πριν από τη δημιουργία σταθμού στην ίδια τη Σελήνη που είναι ο τελικός σκοπός σήμερα.
Ξαφνικά συνειδητοποίησαν ότι αυτό που λέει η Κίνα το εννοεί και θα φτιάξει πρώτη σταθμό στη Σελήνη, πράγμα που με τις σημερινές τεχνολογικές δυνατότητες μπορεί να σημαίνει, πέραν του γοήτρου, ότι θα εκμεταλλευτεί επίσης πρώτη τις σπάνιες γαίες και τα μεταλλεύματά της. Οπότε το πλάνο άλλαξε επειγόντως. Τα 20 δισ. δολάρια προϋπολογισμού του πρώτου προγράμματος διοχετεύτηκαν στο δεύτερο και ετοιμάζεται μια πρώτη αποστολή με το διαστημόπλοιο «Αρτεμις 2», που όμως δεν θα προσεληνωθεί, αυτό ελπίζουν να το καταφέρουν με το «Αρτεμις 4».
Η κούρσα ξεκίνησε ξανά, λοιπόν, και πάλι κάποιος αξιωματούχος των ΗΠΑ είπε ότι είναι θέμα πρεστίζ να αποδειχθεί ποιο σύστημα είναι καλύτερο. Τα ίδια με τη δεκαετία του ’60, δηλαδή, οπότε δικαιούμαστε να φοβόμαστε τα χειρότερα. Και επειδή η παιδεία δεν είναι και τόσο της μόδας πια, ούτε ζούμε σε ρομαντικές εποχές, το γνωστό τραγουδάκι θα μπορούσε να ξαναγραφτεί κάπως έτσι:
Φεγγαράκι μου λαμπρό / φέγγε μου να κατακτώ / να σου στέλνω τάγματα / τάγματα, συντάγματα / των πυραύλων θραύσματα.
